406. Farmencountryfairgeschenkpakkettenverloting

Wanneer we op 28 april jl. op een boerenfair staan komen we daar ook de kraam van ‘Fietsen voor mijn eten’ tegen. De fiets van Marja staat bovenop de tafel. Deze is versierd met blauwe vlaggetjes, de lievelingskleur van Marja. Op de tafel liggen kaartjes waar je jouw naam op mag zetten. Deze worden door Marja verzameld. Op een later tijdstip trekt zij een kaartje bij de Farmencountryfairgeschenkpakkettenverloting. De gelukkige is de winnaar van een pakket dat is beschikbaar gesteld door Sylvia Simons – Van den Berg van Santé Holland, Luc Ruijgt van molen de Drie Lelies, Nelly van Winden van de gelijknamige Zuivelboerderij, striptekenaar van Marja de Bij, Richard de Rijke en eieren- en druivenverkoopster Jolanda van der Vaart. Wanneer onze voorfietser op 4 mei 2019 bij Sylvia is laat ze haar, op de telefoon, de trekking vastleggen. Het filmpje komt online en tot onze verbazing zijn wij, Aad en Wilma van Meurs de gelukkige prijswinnaars. Sommige mensen denken aan doorgestoken kaart, wij geloven het niet.

Door druktes komt het er maar steeds niet van om een datum te prikken. Prijsgevers hijgen Marja in de nek. “Wanneer kom je nou”, schrijven ze haar. Dan gaat het er toch van komen. Als Marja bij ons thuis is voor het invoeren van de stalletjes plannen we een datum. Het wordt 19 oktober 2019.

Mijn lief heeft het idee om niet met drie maar met vier te gaan fietsen. Dat is toch gezelliger en stelt Marja voor om haar liefde Maurice mee te nemen. Kort daarop wordt dat positief bevestigd.

Het is de hele week al weer om op te schieten. De buien wisselen elkaar af. Het kan niet op. Ooit zal de regen toch weleens stoppen. Maar op de vrijdag voorafgaand is het wederom wisselvallig. Als we de morgen van het fietsen opkomen is de achterplaats glimmend en nat. Het zal toch niet…

Om even kwart over negen krijgen we een Messengerberichtje, “we zijn onderweg”. Marja stuurt een foto dat de fietsen achter op de bolide staan. Marja en Maurice zijn er dus klaar voor. Op de telefoon geeft buienradar wat kleine blauwe heuveltjes. Ik haal mijn regenpak tevoorschijn.

Wanneer Wilma naar beneden komt, heeft ze de auto van ons ’s Gravenzandse paar de parkeerplaats op zien rijden. “Loop even naar buiten, dan kunnen ze de fietsen op de achterplaats zetten.” Gehoorzaam als ik ben vul ik de opdracht uit en loods hen via de brandgang naar onze achterplaats.

We doen nog een koffie en thee en praten even over de gang van zaken rondom het project Fietsen voor mijn eten. Er is nog wel het nodige te doen en er zijn ontwikkelingen die we gezamenlijk doornemen.

Dan komen ook onze fietsen uit de schuur. De zon laat zich, warempel, zo af en toe zien. We gaan op weg naar onze eerste weldoener, Zuivelboerderij van Winden. Via de noodbrug bij de Trambrug, Schipluiden, fietsen we richting Maasland. We nemen het tweede bruggetje en rijden het terrein op bij Van Winden. Als Marja aangeeft dat we de prijs op komen halen van de verloting is er enige twijfel. “Wat zou het moeten zijn.” Verkoopster Jolanda verdwijnt naar achteren en gaat vragen wat ze mag weggeven. Enige tijd later is ze terug. We kunnen kiezen uit een aantal producten die ze ons noemt. Het wordt, nadat we een plakje hebben geproefd, een stuk jong belegen komijnekaas. De eerste prijs is binnen.

Op naar stop nummer twee. Via het Gaagpad rijden we richting Molen de Drie Lelies. Van verre zie we de wieken ronddraaien. Eenmaal op het terrein komt Luc Ruijgt, de vrijwillige molenaar, al naar ons toegelopen. “We komen de prijs ophalen voor Aad en Wilma”, zegt Marja. Hij heeft zich voorbereid. Op een tafel staat meel voor speltcake, kruidcake en speltpannenkoeken. Een mooi prijsje en ook lekker om te gaan maken. We blijven bij Luc nog even praten over de molen. Zijn hobby. Terwijl de wieken rustig ronddraaien vertelt hij over zijn passie. Reuze interessant maar het wordt tijd om onze weg te vervolgen.

We rijden terug in de richting van Schipluiden om bij het Gaagpad linksaf te gaan. We nemen het Kralingerpad en rijden naar De Lier. Op de Oudecampsweg nr. 29 woont Sylvia Simons – Van den Berg. Voor ons geen onbekende. We raken aan de praat, niet alleen over Fietsen voor mijn eten. Ook de dagelijkse gang komt ter sprake en dat er opnieuw een jong iemand is overleden. Dat grijpt je aan. Even is het feestelijke eraf, maar gedurende het gesprekje herpak je jezelf en gaan de zaken gewoon weer verder. Bij Sylvia komt er opnieuw een verrassing uit de fietstas van Marja. Richard de Rijke, de striptekenaar van o.a. Marja de Bij, heeft voor ons beiden wat stripboekjes ingepakt met daarin een persoonlijk woordje. Hoe leuk is dat. Bij Sylvia leveren we onze lege potjes in en wat advocaatglaasjes. We verzamelen die voor haar. Waarvoor die laatste glaasjes zijn, moet u zelf maar eens gaan ervaren, want ze heeft zo’n leuk winkeltje. We krijgen van haar een pot eierroom. “Voor als jullie vanavond achter de televisie zitten”, zegt ze. In een kist staan kweeperen. “Neem maar mee hoor”, zegt ze. Omdat ik niet weet wat ik er mee moet, geeft ze aan dat je er een gelei van kan maken of een handcrème. Mijn lief heeft een beter idee, “een ontbaardcrème”, zegt ze. Sinds ik me niet meer scheer, hoor ik regelmatig dit soort opmerkingen. Na Sylvia te hebben bedankt rijden we langs het stalletje met de tomaten, ook aan de Oudecampsweg op nr. 25. Hier gaan nog twee doosjes snoeptomaatjes in de fietstas. Deze worden uiteraard betaald want die behoren niet tot de prijzen Dan rijden we het dorp De Lier in.

Tijd voor een middaghapje. We stoppen bij Non Pop-up, Hoofdstraat 26, 2678 CK De Lier. Een uitgebreide kaart ligt er op tafel. Omdat kiezen soms stress geeft heeft men daar op de kaart een keuzemogelijkheid gegeven van drie kleine gerechtjes voor de prijs van €10,00. We laten het ons heerlijk smaken.

Na de lunch hebben we nog slechts één prijs op te halen, bij Jolanda van der Vaart. We fietsen door de Lierweg, nemen de Laan van Adrichem om vervolgens richting de Blaker te rijden. Ook hier staan stalletjes die op de site zijn genoemd. Helaas is er dit keer niets van onze gading en fietsen we door over de Noordlierweg richting ’t Woudt en dan door richting Wateringen. We stoppen eerst ook nog bij Hilde en Arnold Janssen van Druivenkwekerij Nieuw Tuinzicht. Hier geen prijs maar wel heerlijke druiven. Dan gaan we naar de laatste stop. Aan de Zwethkade Zuid op nr. 38, staat voor ons een verrassing in de kast die aan de weg staat.

Als we het terrein op rijden bij Jolanda, komt de grote boze hond ons al tegemoet. Gelukkig is de ketting te kort. In de kast staat een papieren tas. Aan de tas hangt een briefje: ‘Aad en Wilma van Meurs. Fietsen voor m’n eten.nl. Hier dan jullie fietsprijs. Ik vind het jammer dat ik er nu niet ben, maar het is jullie gegund. Ik hoop een mooie droge dag en veel gezelligheid. Groeten Jolanda.’ In de tas een doos met flinke eieren en druiven uit eigen tuin. Een prachtig leuke prijs die het pakket compleet maakt.

We rijden via de Zwethkade Zuid terug naar Schipluiden, pakken de Lotsweg en gaan bij het kruispunt met de Woudseweg linksaf over de A4. Onder ons door racen de auto’s. Het is opnieuw druk. Dat hebben wij ons niet gemaakt. We schieten de Ommedijk in om even stil te staan bij de training van IJsbrand Chardon. Voor Maurice hebben we onbekende wegen bereden. Marja kan je blind in het Westland of Midden-Delfland neerzetten, die weet en kent alle wegen. Na de Rijksstraatweg over te zijn, rijden we rechtsaf de Tramkade op. Terug naar ons huis. De mannen in het gezelschap zijn kennelijk iets te fanatiek, want even later zijn ze de dames kwijt. Gelukkig weet iedereen de weg. Na 28 km zijn we weer thuis.

Nog even een kopje koffie of thee en dan keert ’s Gravenzande huiswaarts. De fietsen gaan weer achterop. Het was een prachtige dag. Geen spatje regen, lekker gekletst en volle fietstas. Voor herhaling vatbaar. Oh ja, Marja krijgt nog wel een schaaltje heerlijke biest mee.

387. Een geslaagde farm- en countryfair

Een aantal weken geleden werden we gevraagd of we het leuk zouden vinden om op een farm- en countryfair te komen helpen. Een fair die wordt georganiseerd door Clemens Soszna van Kijk op het Westland.

“Wat houdt het in?”, is mijn eerste vraag. “Nou pannenkoeken bakken en verkopen. U moet weten pannenkoeken bakken is wel een favoriete bezigheid van mij maar alleen als ik dat zelf aangeef en er de tijd voor heb. Nee, dat is niet de bedoeling. Er moet op de fair worden gebakken. ‘Dat is behelpen’, bedacht ik me. Hoe kan dat anders? Ik stel voor om vooraf te bakken dat is een beter idee. Het probleem is dat ik een drukke week heb met daar ook Koningsdag nog eens tussen. Ik heb dus weinig tijd. (Je zal maar met pensioen zijn) Maar goed een dag daarvoor zou eventueel ook nog kunnen. De ingrediënten voor de pannenkoeken komen uit het gebied. Boter en melk van de Zuivelboerderij Van Winden, pannenkoekenmix van de molen De drie Lelies en eieren van Jolanda van de Zwethkade. De afspraak is gemaakt.

Dan blijkt het logistiek niet handig dat ik de pancakes vooraf bak. Dus worden ze elders alvast voorgebakken. Ik hoef ze alleen maar te verkopen.

Nog even is er contact met Jolanda van de eieren, Zwethkade Zuid 38, voordat we van huis gaan. Een tas met spullen gaat mee. De dreiging van regen is er. We pakken de tuut. We zitten net aan in de auto als de spetters op de voorruit vallen. Een goede keuze gemaakt. We rijden naar de Zwethkade Zuid en parkeren daar onze auto bij onze neef. Hij brengt ons dan door naar boerderij Dichtbij, omdat er weinig tot geen parkeergelegenheid is. De kramen zijn zo goed als ingericht als we arriveren. Het oranje zeil dat de achterkant dichtzet wordt nog even stevig verankerd. We bedenken de tactiek van de dag. De magnetron wordt ingeschakeld, dat blijkt niet te werken. Met veel mensen aan de kraam duurt dit te lang. Het meegenomen gasstel is een alternatief. Het wordt au bain marie.

Inmiddels is ook Marja, de bezige bij van Fietsen voor m’n Eten, gearriveerd met haar vers-fiets. De fiets gaat op de kraam. Vlaggetjes erlangs en ter plekke nog wat dingetjes bijeen sprokkelen voor het pakket dat is te winnen. Een winpakket waarbij je onder leiding van Marja van der Ende fietsend langs de gulle gevers het cadeautje gaat ophalen. Syl’s heerlijkheden staan een stukje verderop. Ik mag de pannenkoeken ermee versieren. Appel-kaneeljam, perenjam, appel-frambozenjam en stoofpeertjesjam. Toppings naast het gewone stroop en poedersuiker. Ik moet oppassen niet steeds het lepeltje af te likken, zo lekker zijn die jams. Verder heeft Sylvia o.a. eier- en chocoladeroom bij zich en boerenjongens en -meisjes. Bij mij is het gratis proeven, bij Syl is het kopen. Wil je echt iets aparts, rijdt even bij haar langs aan de Oudecampsweg 29 in De Lier. Op de fair ook de tekenaar van Ben de Westlandse bij, Richard de Rijke. Hij verkoopt er zijn stripboekje. Direct naast mij staat Jolanda van de eieren van ‘de Zweth, niet op zondag open’ Ze heeft gewone en grote eieren bij zich. De laatste plek is voor Patricia Booister van My Cakes uit Monster. Heerlijke macarons en cupcakes. Even verderop staat nog een sjaaltjeskraam en een kraam van Oriflame. Al met al een bont gezelschap.

De boerenzakdoek gaat om de nek, het feest kan beginnen. Langzaam komt de fair op gang. Tegen het middaguur krijg ik het zelfs druk. Er is trek. Maar dat geldt ook voor de kraampjes naast me. Veel inschrijvingen voor de winwedstrijd, maar ook aan de andere zijde, gaan de bakmixen, eieren en kaas grif van de kraam. Voor Sylvia gaat het zo goed dat er een nieuwe voorraad moet komen. Even bellen en haar spullen worden aangevuld.

De vogelshow van Roofvogelsenuilen gaat beginnen. Even een momentje rust. Terwijl de uil Nelson rondvliegt en men vanuit het publiek wordt ingeschakeld is het rustig. Tijd om ook even elders te kijken. Een kleinvee presentatie onder de veranda. Kleine cavia’s, kippen, duiven, konijnen. Het is nu niet druk, maar wel gezellig. Er is tijd voor een praatje.

Op de kraam naast me kan men stukjes kaas proeven. Een mannetje van een jaar zes/zeven graait en neemt een hele hand. Als je er wat van zegt grijpt zijn moeder in. Tenminste, ze zegt: “ach het zijn er maar een paar.” Mijn moeder zou gezegd hebben: “twee stukjes is wel genoeg hoor, Aadje.” Er is toch wel het e.e.a. veranderd.

Het aantal pannenkoeken neemt af. De au bain marie methode werkt, tot ik tot de ontdekking kom dat het water uit de onderste pan is verdampt en de bodem is verkleurd. Sissend houd ik hem onder de kraan. De volgende stapel wordt aangebroken. Het gaat als een speer. Niet alleen de pannenkoeken, maar ook de proefcakejes waar de jams op zitten. Stoofpeertjes is toch wel favoriet. “Smaakt net als bij mijn moeder thuis”, zegt een veertiger tegen zijn vrouw.

Het is gezellig druk, niet overmatig, maar gestaag wandelt men langs de kraampjes, al merk ik dat de sjaaltjes- en Oriflamekraam weinig klandizie hebben.

Omdat er wat dreiging in de lucht zit, wordt de tweede voorstelling van de roofvogels naar voren getrokken. De Afrikaanse oehoe met de roepnaam Nelson doet zijn dansje op een stok, de Kapgier Magier, wandelt rustig met de begeleider rond over het grasveld. De Amerikaanse zeearend Antje vliegt rakelings over de hoofden van de aanwezigen. De camera’s en mobieltjes leggen alles vast. Een indrukwekkend schouwspel.

De laatste fase van de fair breekt aan. Mijn laatste pannenkoeken gaat op het vuur. Nog even is het druk. Dan is het tijd om op te breken. Het wordt frisser en ik voel mijn voeten van lieverlee.

Met vereende krachten ontmantelen we de kramen. Aangebroken verpakkingen worden verdeeld onder de kraamhouders. Het kleinvee is al eerder weg. We worden door neef weer netjes bij hem thuis afgezet. Een geslaagd festijn, maar met iets meer publiciteit zou het wel geslaagder zijn geweest. Een bord bij de Bonte Haas zou al een opsteker kunnen zijn. Een tip voor de volgende keer.

Ik hoef u overigens niet te vragen wat we ’s avonds hebben gegeten: Juist ja, pannenkoeken.

351. Eten verzamelen op de fiets

Een poosje geleden stuitte ik op de aankondiging van Marja van der Ende, van Fietsen voor het eten – Westland, dat er op 20 oktober een fietstocht zal worden georganiseerd om te gaan fietsen voor het eten. Ik stel het voor aan mijn lief, ze maakt echter een voorbehoud. “Stel dat het regent, ik laat me toch niet zeiknat regenen”, zegt ze. Na een beetje doorzetten echter krijg ik haar toch zover dat ze meegaat. Ik geef ons op en krijg daar een bevestiging van. Het is een initiatief van de Slowfoodgroep Rotterdam. Ik kijk er naar uit. Om 10:00uur moeten we bij de Schaapskooi in Delft zijn.

U moet weten dat Marja een fietsbeest is. Zij heeft het initiatief genomen om een website op te zetten met plekken waar je langs de weg stalletjes befietst die allerlei groenten, fruit en andere levensmiddelen verkopen. Marja komt al geruime tijd niet meer in de supermarkt en haalt haar eten op de fiets bij de tuinder, boer of hobbyist die zijn of haar oogst te koop aanbiedt langs de weg. Ook doet ze bedrijven aan die vaak uit ideëel oogpunt hun bedrijf runnen. Ze heeft hierdoor al 10 kg van zichzelf ingeleverd. Budgetneutraal, zo schrijft ze. De kosten die ze nu uitgeeft langs de weg zijn in evenwicht met de kosten die ze zou betalen in de supermarkt.

Wanneer we dag voor de rit bij vrienden zijn, geven zij aan ook graag mee te gaan. Ik ga proberen om hen ertussen te schuiven. Kort daarop heb ik al een berichtje terug. ‘Hallo Aad, Dat is hartstikke leuk, ze mogen zeker meefietsen! Het belooft een goede fietsdag te worden! :). Met vriendelijke groeten’

Uit de informatie blijkt dat het een tocht gaat worden van zo’n 27 km. Rond 14.30uur eindigt de fietstocht bij druivenkwekerij Nieuw Tuinzight, Zwethkade zuid 45 in Den Hoorn. ‘Onderweg komen we langs lokale producenten, winkels en stalletjes waar we (zelf) lokale producten kunnen kopen’, zo schrijft men. ‘Neem naast je betaalpas voldoende muntgeld mee om in de stalletjes te kunnen betalen.’

Om 09:15uur zijn onze vrienden bij ons om gezamenlijk de tocht te aanvaarden. Het is droog, een beetje fris, maar supergezond om lekker te fietsen. De accu’s zijn opgeladen, we kunnen ertegenaan. De display geeft straks de totale afstand aan als we weer thuis zijn.

Via Den Hoorn en de Delftse binnenstad bereiken we de Schaapskooi. De organisatoren staan al bij de bushalte te wachten. Ook Marja is er al. Er wordt vrolijk handen geschud. Het wachten is op de andere meefietsers, 13 in totaal. Iedereen krijgt een flesje druivensap, van Nieuw Tuinzight, voor onderweg. Na een kort woordje van Marja gaan we op pad.

Het eerste punt ligt lekker dichtbij. De Korftlaan af en bij de afgetopte molen linksaf en direct rechtsaf. We zijn aangeland bij Hoeve Biesland. Hoeve Biesland waar bakker Jan Bronswijk ons vertelt hoe hij na een ongeval terecht is gekomen op deze hoeve en daardoor heeft besloten om zijn bakkerij juist hier te starten. Een mooie vertelling over het hoe en waarom hij gaat voor de meest natuurlijke producten en dan liefst ook nog uit eigen streek. Met een grote passie vertelt deze bakker zijn levensgeschiedenis. Na zijn uitleg is het tijd voor de winkel die er ook is. In de winkel zit de vriezer vol met diverse vleessoorten. Broodsoorten zijn er bij de vleet en de groente ligt er te glimmen. Hier worden de eerste boodschappen gekocht. Vleesproducten, brood, eierkoeken, stukken kaas, groentes en eieren. Het is de bedoeling dat we aan het eind van de rit gezamenlijk eten. Dat betekent ook kopen voor wat je straks gaat inbrengen op tafel.

We zijn direct al buiten het tijdschema beland. Geef de bakker geen gelegenheid, dan gaat hij los. Als we weer op weg gaan ben ik mijn lief al kwijt. Zij rijdt met iemand anders en ook ik heb al direct iemand waar ik tegenaan kan kletsen. Via de Delftse Hout, Aan ’t Verlaat en de Geerweg rijden we over de Kolk en door de Dirklangenstraat richting Molen de Roos. Hier een klein woordje van Ingrid, een van de organisatoren. Ze vertelt het verhaal over hoe de molen e.e.a. heeft overleefd na de grote ingreep van het treinenstelsel aan de Phoenixstraat. Er zou koffie en gebak zijn, maar gezien de tijd is het alleen even naar boven om te kijken en dan door. Ik ben naar boven gegaan en heb Delft op een bijzondere manier gezien, terwijl de wieken vlak voor mijn neus draaiden.

Op naar de volgende locatie: Op Hodenpijl. De buitenplaats is gesloten, er is dus alleen gelegenheid om even naar de Herdershof te wandelen, rond te kijken in het kerkje en het plasje te doen. Ook hier zijn allerlei biologische producten te koop. Men maakt er gebruik van. Door mijn kennis van deze trouwlocatie neem ik een Franse jongedame mee en leg haar uit wat er te zien is. Niet lang nadat we er zijn is ook Dirk Post aan komen fietsen. Hij gooit het hek van de Buitenplaats los, maar eigenlijk is er geen tijd meer voor. We stappen opnieuw op en moeten het tempo wat naar beneden brengen. Er zijn fietsers en fietsers, ondersteund, op sportfiets of gewoon een zelftrapper. We gaan op weg naar Farm-I-See, een winkel die allerhande Cittaslowproducten verkoopt van bedrijven uit de buurt die zich houden aan het verantwoord biologisch telen en handelen.

Bij de Farm-I-See, staat Gabriëlle Mosch al filmend de groep op te wachten. Na wederom een woordje van Marja, krijgt Gabriëlle de kans om uit te leggen wat de Farm-I-See zoal doet, verkoopt en promoot. Ze geven producenten de gelegenheid om hun waar aan de man te brengen. De eigenaresse neemt direct de gelegenheid te baat om vrijwilligers te werven voor de bezetting van de winkel. Ook hier verkoopt men de nodige voedingsmiddelen. Natuurlijk moeten de bijzondere chocolaatjes mee van Onwijs Lekker, met tomaat en rode kool. Dan is het wachten, onze voorfietser heeft even wat meer tijd nodig om zaken in te kopen.

Wanneer iedereen weer op de fiets zit, gaat het via de Keenenburgweg naar de Holierhoek om vervolgens de Trambrug te nemen richting Kaas- en Zuivelboerderij Van Winden. Hier aangekomen zijn we te vroeg, blijkt. Men had ons om 14:00uur verwacht, waar het nu 12:45uur is. Maar geen probleem. Er wordt kaas geproefd. Er gaan kaasjes mee en melk en yoghurt. En wat doet die Marokkaan met die witte emmertjes?Even vragen. Hij eet het als een yoghurt. Dat ook mensen van Marokkaanse afkomst deze zuivelboerderij weten te vinden, blijkt, hele gezinnen bevolken de boerderij. Hier gaat voor ons de heerlijke roomboter mee. Er is opnieuw slechts kort tijd. Dit heeft mede te maken met het feit, dat ons eindpunt uiterlijk om 16:00uur gaat sluiten.

Als de groep weer verzameld is gaan we langs de Gaagweg fietsen. Niet echt handig, maar het fietspad pakken zou teveel tijd kosten. Via de Kleine Zijdekade rijden we langs de Tuinderij het fietspad af. Bij de Woudseweg duiken we het tunneltje in en steken recht over. We zijn aangeland bij Chris Noordam van TopKrop. Een tuinbouwbedrijf dat zich monotoon gedraagt door ‘alleen’ sla te telen. Het jaar rond. Chris legt uit wat voor bedrijf hij heeft en dat hij dit via overlevering heeft meegekregen. Maar sla is niet alleen sla, al doet de naam TopKrop dit wel vermoeden. Naast de krop sla heeft hij botersla, basilicum, paksoi, eikenblad, romaine, frisee, de Lollo Rossa en nog vele andere soorten sla. Waar het vroeger direct naar de veiling ging, zijn het nu de supermarkten die rechtstreeks bestellen. Dat betekent ook een andere discipline in huis: het verpakken van de slasoorten. Daarnaast levert hij aan wat plaatselijke bedrijfjes waaronder o.a. De Vitaminetuin, Farm-I-See , Lunchroom Het Raadhuis en Huis van de Smaak. Bij Topkrop mag je proeven, een heerlijke basilicum, maar ook het bloemetje van de rucola sla geeft je een heerlijke smaak in de mond. Chris heeft een kratje gemaakt met voor een ieder een heerlijke verse krop sla en een paksoi.Wij krijgen ook een basilicumplantje mee, hij staat in een vaasje. Het gaat ook in de tas. Sommige medefietsers weten nauwelijks hoe ze hun spullen in de tas kunnen krijgen. De tijd gaat nog meer dringen. Er zijn nog twee bedrijven te bezoeken, een tomatenbedrijf aan de Bovendijk en het druivencentrum Nieuw Tuinzight. De groep splitst zich. Een aantal gaat met een van de organisatoren mee naar de Bovendijk, een andere groep gaat voor het bezoek aan Nieuw Tuinzight.

Ik ga mee naar de druivenkwekerij Nieuw Tuinzight, waar Arnold en Hilde Jansen de scepter zwaaien. Dit is voor ons tevens de laatste post van de dag. Bij Nieuw Tuinzight rijden we een kort stukje door om te neuzen bij het stalletje van Jolanda van der Vaart aan de Zwetkade Zuid 38. Hier staat zo’n stalletje waar je druiven, eieren en walnoten kunt kopen. Hiervan staan er tientallen in het Westland. We rijden terug naar de druivenkwekerij. Hier staat de tafel gedekt in de oorspronkelijke oude druivenkas van Opa Hein Jansen. Ook de groep van de Bovendijk sluit weer aan.

De fietstassen worden leeggemaakt en de gekochte levensmiddelen komen op tafel. De stokbroden worden gesneden, een stukje uienbrood, het cranberrybrood en de ciabatta komen op tafel, De diverse kaasjes worden uitgepakt, de gemberjam en mosterdpotjes worden geopend. De roomboter van Van Winden geeft het broodje een heerlijke smaak. De tomaten hebben hun aftrek. Maar bovenal de eigengemaakte tomatensoep van Hilde wordt gretig naar binnen gewerkt. Terwijl Hilde vertelt, eet de groep en de andersom. Men is aan elkaar gewaagd. Hilde vertelt zolang er wordt gegeten en er wordt gegeten zolang Hilde vertelt. Omdat de tijd gaat dringen wordt de maaltijd om 16:00uur gesloten. De tafel wordt gezamenlijk afgeruimd. Er is nog een mogelijkheid om druiven te proeven en dan nog de grote kas in te gaan. Hilde knipt en knipt in hun winkeltje van de druiventrossen terwijl ze de soort noemt. Wanneer elk soort is genoemd en geproefd wandelen we even mee naar de grote kas. Ze legt uit wat we zien en vertelt met passie het verhaal van Hilde en Arnold, zoals ze dat ook al onder het eten deed. In de winkel is hierna nog gelegenheid om druiven te kopen, hier wordt weinig gebruik van gemaakt.

Men neemt afscheid van elkaar. Wij hebben er 37,6 km op zitten. Een fantastische dag met onbekende mensen die ineens bekenden zijn geworden. Wat een prachtig initiatief is dit geweest om mensen mee te nemen op stap langs onbekende en bekende bedrijven en bedrijfjes. Mijn dank gaat uit naar de organisatoren, Marja, Ingrid, Maarten en Ton. Volgende keer zijn we weer van de partij. Succes met jullie passie.