187. Varend Corso gooit het roer de andere kant op, nee toch?

Hoe kan dat nou? Wat gaan we nu krijgen? Het Varend Corso gooit het roer om. Niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. Het hele schema van dagen gaat op de schop, omdat men Den Haag ook aan wil doen. Ik kan het maar moeilijk bevatten. Geen vrijdagse Rijnmondroute, geen zaterdagse Westlandroute, geen zondagse Delflandroute meer. Om het overslaan van de kernen Maasland en Maassluis ook maar even te vergeten op een route. Wie heeft er zitten slapen toen dit ter sprake is gebracht.

Het Varend Corso 2017 raakt uit koers. De gemeente Den Haag moet worden opgenomen in de route. Dat geeft meer elan aan het festijn. Het moet groter en groter. Voor wie, vraag ik me af. Vol ongeloof las ik het in de krant. Ik kan het niet geloven. Daar waar het corso zijn oorsprong heeft, geeft men het gewoon een draai. Gemeente en vrijwilligers die jaren het vuur uit de sloffen hebben gelopen om dit feest tot iets groots te maken worden geshockeerd door deze omwenteling.

Een nieuwe voorzitter, een nieuwe route heeft men bedacht. Maar doet dit gestalte aan al die toeschouwers die jaren achtereen vol enthousiasme hebben geapplaudisseerd voor het spektakel. Publiek dat bereid was om de duit voor een schuit te steunen en zo liet merken hoe zeer dit spektakel werd gewaardeerd. Wordt het nu omgegooid om Den Haag te plezieren en vergeet je dan je oude deelnemers. Dit kan toch niet?

Tot zeven keer toe mocht ik als figurant deelnemen aan het grootste evenement van het WESTLAND. Westland in hoofdletters geschreven, waar de oorsprong van dit Varend Corso ligt. Waar ik heb kunnen genieten van de vrijdagse begindag door Schipluiden, Maasland, Maassluis en Vlaardingen. Waar het spektakel werd opgeluisterd door de zeemanskoren. Waar de prijsuitreiking plaatsvond. Waar men langs de waterkant hutje aan mudje stond om de langsvarende schepen en schuiten te bewonderen om de bloemenpracht. Deelnemende dorpskernen vertegenwoordigden de gemeenschappen uit die kernen. Soms met veel moeite en inspanning een boot kunnen presenteren, maar er wel zijn.

Op zaterdag de oergezellige Westlandroute. Barbecues aan de kant, activiteiten in de dorpen. Al lang van te voren staat men te wachten tot de prachtig versierde westlanders voorbij komen. De Westlandse zaterdag staat gegriefd in de agenda van de toeschouwer. Hier kan en mag toch niet van worden afgeweken?

De zondagse Delflandroute. Ook die staat als een huis. Gelukkig staan de mensen op de kant anders is er geen doorkomen aan. Met groot enthousiasme worden de schuiten binnen gehaald. De Buitenwatersloot organiseert er een heel festijn omheen. Het zal toch niet verloren gaan door deze dag naar de vrijdag te halen.

Gelukkig ben ik niet de enige die er moeite mee heeft dat dit spektakel gaat veranderen. Veranderen is geen probleem, maar de manier waarop het nu gaat, is zo desastreus.

Ik voel dit een beetje als de Zwarte Pietendiscussie. Ook daar een groot verzet. En, heus het zal wel weer wennen, dat geloof ik wel. Alleen het vergeten van dorpen, dat zal nooit wennen. Daar moet een mouw aan worden gepast. En, nee, ik heb niet de oplossing. Als dat zo zou zijn dan had ik me wel aangeboden om zitting te nemen in het bestuur. Maar met veel knappe koppen in het Varend Corsobestuur zou ik nog maar eens om te tafel gaan zitten en een GOED alternatief bedenken. Ik wens u wijsheid en daadkracht toe.

Naschrift: Op 24 januari 2017 besluit het bestuur van het Varend Corso om dit jaar nog geen wijzigingen aan te brengen in de te varen routes. Een wijs besluit. Of mijn blog mede deel heeft uitgemaakt van de vele protesten die bij het bestuur zijn binnen gekomen, weet ik niet. Maar ik ben er wel blij mee dat men deze beslissing heeft genomen.