328. Wat vond u van het Varend Corso 2018?

2018, het 21e Varend Corso. Op vrijdag zit ik al op mijn geijkte stekkie te wachten op de eerste boot. Een boot van de Reddingsbrigade Vlaardingen cirkelt over het brede water van de Vlaardingse Vaart. De molen heeft zijn wieken in de X-stand stand. Het is nog niet druk, tenminste beduidend minder druk dan voorgaande jaren. Ik ben in blijde verwachting.

Zoals afgesproken fiets ik van de ‘goede’ kant van het dorp naar de andere kant. Ik ervaar het direct, de brug gaat omhoog. Behendig draait het nog jonge meisje vlak voor mijn neus de valbrug in de L-stand. Het is half twee. “U bent de laatste boot waar ik de brug voor ophaal”, zegt ze, “i.v.m. het Varend Corso.” Mevrouw de schipper gooit haar drie euro in de zak van de brugwachtster. Het meisje heeft moeite om de klink weer op de brug vast te trappen. “Dat kost kracht”, fluister ik haar toe. Ze lacht.

Dan, als de boom is opgetild, fiets ik, terwijl het rode licht nog knippert de brug over naar mijn vaste publieksplaats. De stoelen staan er al en mijn voormalige buurman heeft de koelbox gevuld en staat aan de rand van het water. Een boot die al drie jaar onbeheerd aan de kant ligt en flink water maakt is een plekje verschoven, zodat het uitzicht optimaal is.

De eerste boot komt rond twee uur onder de brug door zetten. Een klein bootje, eenpittertje, met het woord ‘voorverkenner’ op de kop van het bootje. De schipper blijft wijselijk onder de brug liggen en vermijdt daarmee de warmte, want warm is het. Mondjesmaat komen mensen achter ons doorlopen en zoeken een plekje langs de waterkant. Dat is dit jaar niet moeilijk, geen rijen dik en zeker niet druk. Tijd voor een ijsje. Een ijscoman heeft zijn busje op het bruine gras gestationeerd en verkoopt, maar ook voor hem dit jaar geen topjaar.

Wanneer ik achterom kijk, kijk ik recht in een bos onkruid. “Dat is de Honey Highway”, zegt een van de bewoners van het Windrecht. Een schande dat deze troep er staat. Een bezoeker die ons gesprek hoort vraagt of de gemeente Midden-Delfland aan het bezuinigen is en het onkruid maar laat groeien. “Het is voor de bijen”, zegt de bewoner, “maar nu vliegen ze er met een grote boog omheen”. “Het vervelende is dat het volgend jaar over het hele grasveld is uitgezaaid”, zegt een andere aanwonende. “Een schande, er zijn brieven over geschreven aan verschillende instanties, maar er is geen gehoor.” Ik begrijp wat hij bedoelt en maak er een foto van. Een grapje voor op mijn Facebook.

In de verte horen we muziek. Als je gaat staan zie je net boven de dijk de eerste paradeboot in de verte aankomen. Het heeft een groot zeil aan boord waar de wind vat op heeft. Bijna zijwaarts komt de Westlander onze kant op. Dan komt de speakerboot onder de brug door. Waar de omroeper iemand verwacht die de aankondiging doet, is er niemand. Vanuit de boot probeert hij de mensen te bereiken. “Vaart alles in een keer door”, vraagt een naast ons, onder een paraplu, zittende oudere. “Hier is toch altijd een stopplaats.” We moeten de man mededelen dat dit niet van toepassing is, Waarom niet? Geen idee.

Dan komt de boot van Vlaardingen de brug onderdoor. Het zeil is gestreken en gaat ook niet omhoog. Figuranten zwaaien enthousiast met Nederlandse wimpels. Een geel vaandel met daarop de rode Leeuw wordt heen en weer gezwaaid. De schipper heeft kennelijk niet in de gaten dat het publiek aan de overzijde staat, aan de andere kant hebben een tiental mensen een plekje gevonden bij de molen. De andere schepen blijven ook aan de overzijde varen, waardoor details niet tot weinig zichtbaar zijn.

Na de boot van Vlaardingen de jeugdboten. Slepertjes die de kinderboot voortrekken. Enthousiast kijken de kinderen rond, een enkele zingt en klapt op de maat van de muziek die op de boot wordt gedraaid mee. Een schipper uit Schipluiden zwaait als hij langs komt varen. Langzaamaan varen de schepen voorbij. Weinig spectaculairs is mijn mening. Een mooie boot van Delft en ook die van Schipluiden maakt indruk. Maar doorgaans zie ik toch weinig vernieuwends en lijkt de jeu er een beetje af. Ik vind dat er veel van hetzelfde is. Arrangeurs en bloemenstekers hebben kennelijk ook rekening gehouden met de weersomstandigheden waardoor de kleurenpracht, van voorgaande jaren is verdwenen. Wat me opnieuw opvalt is dat er voor sommige figuranten veel te weinig loopruimte is gecreëerd.

Als de boten weg zijn, is de kade weer snel leeg. Ik hoor meer geluiden van mensen die enigszins teleurgesteld zijn in wat men heeft gezien. Er is beslist werk van gemaakt, alleen het nieuwe, het mooie, het verrassende is er een beetje vanaf. Misschien moet men naar eens in de twee jaar gaan waardoor er mogelijk meer geld beschikbaar is en ideeën beter zijn uitgewerkt.

Op zaterdag worden de eerste prijzen uitgereikt. Men kijkt er reikhalzend naar uit. Sommige hebben zich al rijk gerekend. De nominaties zijn op vrijdagavond al uitgereikt, dan is het wachten.

Op Zondag mag ik zelf deelnemen aan het spektakel. Ik ben vertegenwoordiger voor de Gemeente Vlaardingen en sta als figurant op de eerste boot met het zeil. Ik ga mijn uiterste best doen om een mooie en goede strijder uit te beelden. Ik hoop dat het niet te warm is, niet alleen voor mij, maar ook voor de decoraties van bloemen, groente en fruit. Ik zal naar u zwaaien.

327. Gay Pride vs Varend Corso

Wat hebben de Gay Pride en het Varend Corso gemeen. Beiden vinden plaats in het eerste weekend van augustus, altijd. Beiden trekken een giga publiek. Beiden ook zijn kleurrijk, waarbij het bij de Gay Pride roze is dat de boventoon voert. Bij beiden straalt het enthousiasme uit. Het publiek is laaiend. Deelnemers, figuranten geven alles wat ze hebben. Twee meesterlijke evenementen.

Dit jaar is het voor de achtste keer dat ik als figurant meedoe aan het Varend Corso. Dit keer stap ik op zondag om 11:00uur aan boord van de boot van Vlaardingen. 1000 jaar Vlaardingen. Na een hevige strijd tussen de Duitse Keizer en de troepen van Dirck III wordt de victorie gevierd. De laatste, Dirck, wint namelijk de slag. De Slag bij Vlaardingen luidt een bloeiperiode in van het graafschap dat rond 1100 Holland gaat heten. Dat zullen de strijders op de boot van Flardinga (Vlaardingen), Holland in brengen. De plaatsen waar het Varend Corso door heen komt kunnen de victorie meevieren met de strijders. Een document van Dirck III zal meevaren van Vlaardingen naar Delft en daar worden overhandigd aan de bestuurder van die stad.

Bij de Gay Pride is het me nog nooit gelukt een plekje te veroveren op één van de boten. In Amsterdam wordt ook voor vrijheid gestreden. Vrijheid voor iedereen, ongeacht geslacht, kleur, of geaardheid. Deze vrijheid zou voor eenieder moeten gelden, maar nog altijd is men hier op verschillende plaatsen niet vrij in. Veroordeling om wie of wat je bent hoort niet in onze samenleving thuis. Gun elkaar het vrije leven en oordeel niet. Strijders voor deze vrijheid zullen tijdens de Pride hun enthousiasme laten zien, stralen plezier uit en genieten.

Arrangeurs hebben zich suf bedacht, hoe de aankleding van de boot moet zijn. Thema Heroes bij de Gay Pride en Helemaal Holland in het Westland, Maassluis, Midden-Delfland, Vlaardingen, Den Haag en Delft. Vrijwilligers die al dagen bezig zijn met het maken van de decors, het pimpen van de boten, de bloemen steken en in het sorteren en ordenen van fruit en groentes in het Westen. Het is te hopen dat de temperaturen in het redelijke blijven zodat het fraaie van de decors lang goed blijven.

Het afgelopen jaar hebben Circa 560.000 personen staan kijken naar de tachtig boten die door de Prinsengracht en over de Amstel voeren. De stad ligt lam. Er is geen doorkomen aan. Bij het Varend Corso waren dat er ook ruim een half miljoen. Evenementen die inmiddels hun status dubbel en dwars hebben veroverd. Waar het in Amsterdam om één dag gaat, geniet het publiek bij het Varend Corso dat op drie dagen. Dorpen en steden hebben zich ingezet om er iets moois van te maken.

Het worden opnieuw geweldige spektakels waar het publiek de winnaar van is. Rustig in je opnemen wat er zoal voorbijkomt. De muziek zal schallen, dat is gebruikelijk. Het enthousiasme van de walkant zal overslaan naar de figurant en zal hen blijvend aanmoedigen, want het is vermoeiend, dat kan ik u vertellen.

De kleurschakering zal ook dit jaar prachtig zijn. Bloemen die op kleur zijn gestoken. Fleurige en aangepaste kleding. Zowel bij de Gay Pride als bij het Varend Corso. Ruim 80 boten bij de Gay Pride en 41 bij het Varend Corso. Het feest zal zowel in Amsterdam als in het Westland en Omstreken, massaal zijn. Het wordt genieten door zowel de walkanter als de figurant en niet te vergeten de schippers. Ik wens u een prachtig evenement toe.

318. Ten strijde voor Holland

“Aad, doe je dit jaar nog mee met het Varend Corso Westland”. Ik geef aan geen plannen in die richting te hebben. Dan komt het plots toch op mijn pad. De boot van Vlaardingen is op zoek naar figuranten. Mijn lief komt het tegen op Facebook. Ik waag er een e-mailtje aan. Al bijna direct ontvang ik een heel lief bericht terug. ‘Wat leuk’, schrijft men. ‘We hebben morgen vergadering, kan je erbij zijn?’

De volgende avond fiets ik vanuit Schipluiden langs de Vlaardingsevaart richting Vlaardingen, de Trekkade af en dan Vlaardingen in. Ik kom hardloopsters en -lopers tegen. Kennelijk is men op de kade al bezig met de kadeloop van 7 juli vanuit Schipluiden. “Dankjewel, dankjewel, dankjewel”. Ik ben een aantal keren van mijn fiets gestapt en laat ze voorgaan.

Bij de woning aangekomen, waar het overleg is gepland, komt een rood-zwarte poes mijn kant op. Ik zet mijn fiets tegen een bank en prik mijn fiets er aan vast. De poes loopt tegen mijn benen aan en blijft in mijn buurt als ik naar de portiekwoning loop. Als de deur wordt opengedaan loopt ze weg.

Wanneer ik heb aangebeld, word ik hartelijk ontvangen. Het is nog stil. Ik ben de eerste. Men verwacht acht mensen, meer dames dan heren. Na een kopje koffie met de gastvrouw op haar balkon, komen al snel de anderen binnen. In een kennismakingsrondje vertelt men wie men is en hoe men tot het besluit is gekomen om in te stappen. Naast de regisseuse, de arrangeur, haar maatje en ikzelf, heeft nog nooit iemand meegedaan aan het Varend Corso. Sterker nog sommigen weten niet eens wat het is. Dat belooft wat. Ik deel mijn ervaringen, leuke, zeer leuke, maar ook de wat mindere als vermoeidheid, overspelen, en wat andere ongemakken. Aan wie het niet kent of heeft gezien wordt aangeraden om wat YouTube filmpjes te bekijken.

Dan komt het ontwerp ter sprake. Omdat Vlaardingen 1000 jaar, een millenium, bestaat heeft dat het centrale thema. De strijd die is geleverd bij de Slag bij Vlaardingen. Het luidde een periode in waarin het graafschap Holland tot bloei kwam. Het wordt de afsluitende activiteit van een feestelijk jaar. De regisseuse is over-enthousiast in haar vertellingen en laat zien hoe ze zich e.e.a. voorstelt. Een ieder wordt meegezogen in haar enthousiasme. Ze haalt attributen tevoorschijn en laat visueel zien hoe te handelen.

Na de inventarisatie van wie welke dag/dagen haar/zijn bijdrage gaat leveren wordt het tijd voor een toast. Er komt een WhatsAppgroep. Ludiek komt uiteraard de AVG-vraag naar boven. Toch levert iedereen zijn/haar telefoonnummer in. De volgende dag bestaat de groep met veel telefoonnummers, van wie? Ik zou het niet weten. De namen ben ik al weer vergeten, de gezichten niet. Ik weet zeker dat het goed gaten komen, het enthousiasme is overgedragen.

Tijd om naar huis te gaan. De poes die mij had begroet bij het neerzetten van mijn fiets, zit op mijn fietstas, als heeft zij mijn fiets bewaakt. Ik haal mijn fiets van slot, waarop de poes vlucht.

Op de terugweg wijk ik af van mijn heenroute. Door de polder rijd ik terug. Er straalt rust uit in de polder en wat ook straalt is een gloedrode, in de fikstaande zon, op slecht enkele meters hoogte. Ik moet er even voor stoppen om dit in een plaatje te vangen. Een rode gloed op de achtergrond draagt warmte uit, warmte die ik ook voelde bij de bijeenkomst van zojuist. Dit kan geen toeval zijn.

187. Varend Corso gooit het roer de andere kant op, nee toch?

Hoe kan dat nou? Wat gaan we nu krijgen? Het Varend Corso gooit het roer om. Niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. Het hele schema van dagen gaat op de schop, omdat men Den Haag ook aan wil doen. Ik kan het maar moeilijk bevatten. Geen vrijdagse Rijnmondroute, geen zaterdagse Westlandroute, geen zondagse Delflandroute meer. Om het overslaan van de kernen Maasland en Maassluis ook maar even te vergeten op een route. Wie heeft er zitten slapen toen dit ter sprake is gebracht.

Het Varend Corso 2017 raakt uit koers. De gemeente Den Haag moet worden opgenomen in de route. Dat geeft meer elan aan het festijn. Het moet groter en groter. Voor wie, vraag ik me af. Vol ongeloof las ik het in de krant. Ik kan het niet geloven. Daar waar het corso zijn oorsprong heeft, geeft men het gewoon een draai. Gemeente en vrijwilligers die jaren het vuur uit de sloffen hebben gelopen om dit feest tot iets groots te maken worden geshockeerd door deze omwenteling.

Een nieuwe voorzitter, een nieuwe route heeft men bedacht. Maar doet dit gestalte aan al die toeschouwers die jaren achtereen vol enthousiasme hebben geapplaudisseerd voor het spektakel. Publiek dat bereid was om de duit voor een schuit te steunen en zo liet merken hoe zeer dit spektakel werd gewaardeerd. Wordt het nu omgegooid om Den Haag te plezieren en vergeet je dan je oude deelnemers. Dit kan toch niet?

Tot zeven keer toe mocht ik als figurant deelnemen aan het grootste evenement van het WESTLAND. Westland in hoofdletters geschreven, waar de oorsprong van dit Varend Corso ligt. Waar ik heb kunnen genieten van de vrijdagse begindag door Schipluiden, Maasland, Maassluis en Vlaardingen. Waar het spektakel werd opgeluisterd door de zeemanskoren. Waar de prijsuitreiking plaatsvond. Waar men langs de waterkant hutje aan mudje stond om de langsvarende schepen en schuiten te bewonderen om de bloemenpracht. Deelnemende dorpskernen vertegenwoordigden de gemeenschappen uit die kernen. Soms met veel moeite en inspanning een boot kunnen presenteren, maar er wel zijn.

Op zaterdag de oergezellige Westlandroute. Barbecues aan de kant, activiteiten in de dorpen. Al lang van te voren staat men te wachten tot de prachtig versierde westlanders voorbij komen. De Westlandse zaterdag staat gegriefd in de agenda van de toeschouwer. Hier kan en mag toch niet van worden afgeweken?

De zondagse Delflandroute. Ook die staat als een huis. Gelukkig staan de mensen op de kant anders is er geen doorkomen aan. Met groot enthousiasme worden de schuiten binnen gehaald. De Buitenwatersloot organiseert er een heel festijn omheen. Het zal toch niet verloren gaan door deze dag naar de vrijdag te halen.

Gelukkig ben ik niet de enige die er moeite mee heeft dat dit spektakel gaat veranderen. Veranderen is geen probleem, maar de manier waarop het nu gaat, is zo desastreus.

Ik voel dit een beetje als de Zwarte Pietendiscussie. Ook daar een groot verzet. En, heus het zal wel weer wennen, dat geloof ik wel. Alleen het vergeten van dorpen, dat zal nooit wennen. Daar moet een mouw aan worden gepast. En, nee, ik heb niet de oplossing. Als dat zo zou zijn dan had ik me wel aangeboden om zitting te nemen in het bestuur. Maar met veel knappe koppen in het Varend Corsobestuur zou ik nog maar eens om te tafel gaan zitten en een GOED alternatief bedenken. Ik wens u wijsheid en daadkracht toe.

Naschrift: Op 24 januari 2017 besluit het bestuur van het Varend Corso om dit jaar nog geen wijzigingen aan te brengen in de te varen routes. Een wijs besluit. Of mijn blog mede deel heeft uitgemaakt van de vele protesten die bij het bestuur zijn binnen gekomen, weet ik niet. Maar ik ben er wel blij mee dat men deze beslissing heeft genomen.