401. Ploegbaas zijn heeft voordelen

Het is vakantie en dan is het zoals gebruikelijk VMVW, VanMeursVakantieweer. Drie dagen lang boffen we en vallen we in de regen. Dat is precies waarvoor het VanMeursVakantieweer heet. De vierde dag wordt het beter. Het moet niet gekker worden. Ik stippel een prachtige fietsknooppuntenroute (mooi scrabblewoord) uit. met de App Fietsknoop. 40 kilometer. We doen Voorthuizen, Kootwijkerbroek, Lunteren en nog wat kleinere plaatsjes aan.

De fietsen zijn uit het schuurtje. Ze hebben geen rust gehad vannacht. Moeten worden opgeladen voor de rit van vandaag. Buienradar voorspelt goed weer, tenminste er staan geen meldingen van regen op het programma van vandaag. Nog even een kopje koffie en dan op de pedalen.

We zijn nog maar net aan onderweg, als het begint te spetteren. De regenpakken zijn thuis gebleven. Meenemen is de goden verzoeken, is mijn mening. Het blijft bij wat spettertjes.

Terwijl we over de mooie Veluwse wegen fietsen houd ik goed in de gaten of er nog stalletjes zijn die niet op de kaart staan van de website Fietsen voor mijn eten. Ook mijn lief heeft er oog voor. Maar kennelijk door de wijdheid van het gebied, heeft men geen stalletjes. Men verbouwt kennelijk voor zichzelf en gaat niet de buurt op.

We rijden langs boerderijen. Meest kippenboerderijen waar we honderden, zo niet duizenden kippen op het land ziet lopen. Grote stallen waar ze kennelijk ’s nachts slapen, hun ei leggen, om vervolgens naar buiten te gaan. Hele stukken kale grond, waar kippen graven met hun poten en hevig pikken in de grond. Waarnaar, ik zou het niet weten.

Zo af en toe rijden we een varkenshouderij langs. Je hoeft je daar niet af te vragen wat er op stal staat. De ammoniaklucht komt je tegemoet en achtervolgt je. Van tevoren even diep ademhalen en flink er na weer uitademen. 

Uitgestrekte landerijen, mooi groen, waar runderen grazen. Roodbont, zwartbond, hele zwarte, maar ook bijna zilverwit. Maar ook veel stalhouderijen. Paarden, paarden, paarden en nog eens paarden. Het houdt hier niet op.

Dan komen we een stalletje tegen, of iets wat er voor door moet gaan. Een vervallen hokje waar wat doosjes met eieren staan. ‘Vanwege regelmatige diefstal hebben we onze maatregelen moeten nemen’, staat er op het stalletje. Er hangt een camera op. Het is ook verboden om uit een doos van 30, eieren uit te halen. Alleen volle dozen zijn er te koop. Ik maak er een foto van, ga op zoek naar het adres en leg het op mijn telefoon vast.

We vervolgen onze route om uit te komen in Lunteren, of is het Valk. Het is een buurtschap behoort tot Lunteren dat dan weer een deelgemeente is van Ede. Slechts een paar wegen en minder dan 1700 inwoners. Hier treffen we een buurtwinkeltje, ’t Schuurtje. Een houten schuur die is volgestouwd met streekproducten. En met volgestouwd bedoel ik niet dat het een rommeltje is. Het is een winkel die zo vol staat dat alleen magere mensen, zoals ik (haha) tussen het lekkers door kunnen lopen.

Omdat er buiten een bord is geplaatst met daarop de tekst ‘t Schuurtje, kersen, aardbeien en boerenijs, en streekproducten triggert het me. Ik maak een foto van het bord. We stallen er onze fietsen en gaan naar binnen. Groot is onze verbazing als we zien hoeveel streekproducten, maar ook groente, fruit, kazen, nootjes en nog zoveel meer is uitgestald in deze ‘buurtsuper’. Ik kijk er mijn ogen uit.

Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en maak er foto’s. Wat een heerlijkheid. De mannelijke winkelbediende die ons heeft binnen zien komen, wandelt een trap af naar beneden, waar wij de trap naar boven nemen. Ook hier allerlei snuisterijen, rieten manden, cadeautjes te veel om op te noemen.

Ik haal uit een schap een heerlijke Veluwse Kandijkoek om af te rekenen. We wachten en wachten. We hadden zo weg kunnen lopen, niemand had het gemerkt, of toch. Als mijn vrouw de deur open en dicht doet komt de man plots naar boven lopen. Ik vertel hem van de website Fietsen voor mijn eten. Hij heeft er geen zeggenschap over en haalt de eigenaar Bram.

Ik stel me aan Bram voor en vertel de doelstelling van Fietsen voor mijn eten. “Wat kost dat”, zegt hij. Ik leg hem uit dat het gratis is. En als ik mag, staat dezelfde avond zijn Schuurtje op de website. Bram vindt het prima. Hij schrijft op een geeltje nog even de site. “Ik onthoud ook niet alles meer”. Bram is een kleine veertiger. “Nu al”, vraag ik hem. “Zeker”, zegt hij. Dan leg ik mijn kandijkoek op de toonbank. “Ik wil deze even afrekenen”, zeg ik. Dan zegt Bram: “U mag hem zo meenemen hoor, voor de moeite.” Met een goedemiddag nemen we afscheid.

En zo heeft het toch nog voordelen als je ‘ploegbaas’ bent van een website.

251. Volledig in de watten gelegd

Lot&Daan, zomaar twee voornamen of toch niet. Lot&Daan is een horecaonderneming op het Gelderseplein op nr. 11 in Rotterdam. Charlotte Ham en Daan Middelman startten er op 9 september hun onderneming. Wij raken er bij betrokken door Horeca Crowdfunding. Een bedrag investeren in een jong bedrijf dat op die manier hun ideeën ten uitvoer kan brengen en waar wij daar doorgaans ook nog een mooie rente voor krijgen. Afgelopen zaterdag brachten we hen een bezoek.

Onze fietsen zijn opgeladen, het is maar 23 km, de afstand tussen ons woonadres en het adres van de horecaonderneming. De knooppunten bepalen de route. Als we echter uit de slaap ontwaken geeft dat niet veel goeds aan. Er staat regen op het menu. Gaan we of gaan we niet? We besluiten om maar met de trein te gaan, de fietsen worden afgekoppeld. Zonder even op 9292OV te kijken rijden we richting station Delft-Zuid. Hier kan je, zeker op zaterdag, makkelijk de auto parkeren.

Bij het station aangekomen is de intercity drie minuutjes weg. Het wordt ruim 25 minuten wachten op de volgende gele kolos. ‘Door werkzaamheden aan het spoor zijn er een aantal treinen uitgevallen’, zegt de mevrouw door de speaker. Wij merken het. Als de trein komt, rijden we van Delft-Zuid naar Rotterdam-Blaak.

Bij Blaak wordt de Ov-kaart uitgeklokt. €3,30 staat er op het scherm. Daar kan je geen auto voor rijden en parkeergeld betalen in Rotjeknor. Op de IPhone wordt Google Maps opgestart. Waar ligt het Gelderseplein? Het blijkt op loopafstand.

Er staat bij Lot&Daan nog een goodiebag op ons te wachten. We kunnen deze opgestuurd krijgen of zelf ophalen. Wat is er leuker dan persoonlijk even binnen te stappen en mogelijk kennis te maken met de initiatiefnemers. We wandelen even door Rotterdam om daarna een kopje koffie te drinken in ‘onze’ onderneming, waar we investeerder van zijn. Het is die dag weer typisch VanMeursvakantieweer, regen dus.

“Hoe ga je aangeven wie we zijn en waar we voor komen”, vraagt mijn lief. Dat weet ik nog niet, ter plekke wordt me dat vanzelf ingegeven.

Mijn lief kiest een plekje, ik bestel. “We zijn crowdfunders”, zeg ik tegen de vrouw aan de andere kant van de bar. “Welkom”, zegt ze, “waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik bestel twee cappuccino met wat lekkers. “We hebben momenteel alleen cheesecake”, zegt de vrouw die mij bedient. “We zijn nog druk bezig. Ik zal even kijken of ik u er een bolletje bij kan serveren.” Ik weet niet wat ‘een bolletje’ is, maar ga uit dat het goed komt. We kijken wat rond in de fris ingerichte zaak. Strak, modern interieur en op speelse wijze lampen aangebracht. Op de grote wand een muurschildering van een vrouw. Een klimop groeit als een haardos om de schildering heen. Het moet nog wat tijd krijgen om de afrolook te verwezenlijken. De stopcontacten zijn voorzien van USB-oplaadmogelijkheden voor telefoon of tablet. Men zet duidelijk in op jong publiek. Onze eerste indruk is prima. Het wachten is op de koffie.

Als de cappuccino wordt gebracht is er geen ‘bolletje’ bij, zelfs geen klein koekje. Er wordt een glas water bij geserveerd waar komkommer en citroen het smaakje heeft gegeven. Een lekkere cappuccino met geklopte melk. Even later komt mevrouw vragen naar onze naam. “U heeft nog recht op een goodiebag”, zegt ze. “ik ga even zoeken”. Ze blijft wat langer weg dan we verwachten, waardoor ik ga afrekenen. Dan komt eigenaar Daan erbij. We raken in gesprek, een leuk gesprek. Een jonger meisje vraagt nogmaals naar mijn naam en gaat op zoek in de bakken met gratis tasjes met inhoud. Als ze de tas heeft gevonden ga ik met Daan naar mijn vrouw. Daan wil ook haar spreken. Wat attent. Dan geeft de eigenaar aan dat in de goodiebag een bon zit voor een gratis lunch. Wat een mooie geste. We besluiten die later op de dag te gebruiken.

Het is even droog geworden en we maken van de gelegenheid gebruik om naar de Markthallen te lopen en de markt even te bezoeken. Omdat de regen, volgens buienradar zo’n tien minuten binnen de wolken blijft wordt het eerst een bezoek aan de markt voordat we de hallen binnenstappen. Exotische vruchten en groentes, veel stoffen, bloemen en planten, vis- en kaaskramen, kleding en elektronische apparatuur. Een markt met een grote diversiteit. Als het gaat regenen stappen we de Markthallen binnen. Eettentjes, visrestaurants, chocolade, divers. Omdat we het idee hebben om onze lunch te verzilveren bij Lot&Daan houden we het op de geuren die onze neus verrassen. Terug naar het Gelderseplein.

Het regent als we bij Lot&Daan aankomen. We worden door Daan direct herkend. “Leuk dat jullie terug zijn”, zegt hij. We krijgen de menukaart voorgeschoteld. Ik bestel een karnemelk, maar dat staat niet op de kaart. Het wordt een flink glas melk en voor mijn vrouw een muntthee. De bedienster loopt direct weg als de drank is opgenomen. Maar wat is een gratis lunch? Is dit van de hele kaart of is dit al samengesteld. Het blijkt van de hele kaart. Ik bestel een speltbol kip: red chard, pittige kaas, nachos, avocado en rode ui. Mijn partner gaat voor een speltbol rosbief: gegrilde courgette, zoete aardappel, geitenkaas. Twee heerlijke broodjes die in een diep bord worden opgediend. Een zeer smakelijke lunch. Opnieuw komt Daan even langs, niet alleen wij maar ook andere gasten krijgen de aandacht. Hier staat persoonlijke bediening nog hoog. Even een praatje, belangstelling. Dat heeft hier een mooi plekje gekregen.

Na het broodje probeert Daan ons nog te porren voor een salade, maar de lunch is voldoende, al kunnen we niet om een overheerlijke smoothie heen. Daan legt ons volledig in de watten. En ik weet, we zijn investeerder maar als even later op alle tafels een kom met hapjes van gepureerde, gefrituurde kikkererwten (falafalballetjes) en een dressing van rode bietjes op tafel wordt gezet, is het overduidelijk: er is voor iedereen aandacht. Een heerlijke afsluiting van een hele fijne kennismaking met de horecagelegenheid Lot&Daan. Na een afsluitende zwaai, verlaten we met een heel mooi gevoel deze zaak.

Lot&Daan is een gastvrij, toegankelijke horecagelegenheid waar de klant op nummer één staat. Een aanrader dus. Zij zijn alle dagen open van 07:30 tot 17:00uur met uitzondering van vrijdag en zaterdag dan sluit men 19:00uur.

Nog even zoeken we een kringloopwinkel op. De winkel Piekfijn. Het staat er allemaal netjes gesorteerd, uiteraard vinden we altijd wel weer iets, dit keer Starbucksbekers. Dan nog één keer over de bloemenmarkt. We gaan die vanavond op visite, daar hoort een bloemetje bij. Dan aanvaarden we de terugreis. Het was weer een erge leuke en feestelijke dag.