348. Studenten in de Tuinbouw

Het is een bijzondere solexrit. Maar wel een in de positieve zin des woords. Ik heb op het schema al gezien dat de rit langer gaat duren dan ik gewend ben. Wanneer ik om 10:10 uur richting de Tuinderij rijd, miezert het licht. Buienradar had me er al voor gewaarschuwd. Toch maar een jas opzoeken straks.

Bij de Tuinderij aangekomen kom ik mijn bezemwagenmaatje al tegen. “Ben je bekend in het Westland?” vraagt hij mij. “Hoezo?” vraag ik hem. “We gaan naar Tomatoworld in Honselersdijk en naar Westlandpeppers in de Lier.” De laatste locatie weet ik te vinden de eerste moet Google Maps aan te pas te komen. We zijn net aan uit te zoeken hoe we zullen rijden als het sein wordt gegeven dat onze groep is gearriveerd. Zij zijn met een bus van de Tuinderij opgehaald bij het station in Delft. Een groep Amsterdamse studenten die zich hebben ingeschreven voor een culturele informatieve dag, die is georganiseerd door Greenport West-Holland. Greenport is een organisatie die in samenwerking met overheden, ondernemers en kenniscentrums de tuinbouwsector aan het licht brengt. Twee organisatoren van laatstgenoemd bedrijf begeleiden de groep.

Deze dag staat in het teken van Dutch Agri Food Week. Een evenement gelijkend op ‘kom in de kas’, maar dan meer georganiseerd voor een doelgroep. Dit keer studenten die zich hebben ingeschreven voor de Solex Groente Tour. Zij stappen op een solex rijden naar Tomatoworld in Honselersdijk, doen er een rondleiding en workshop om hun rit later voort te zetten naar Westlandpeppers in De Lier. Ook daar zal men door de kas wandelen en een challenge doen.

Voor 20 mensen staat er een solex klaar. Die zijn er niet. Een aantal laat het afweten. Ook na nabellen komen ze niet opdagen. Dan maar met een kleinere groep op pad. We moeten de kortste weg nemen naar Tomatoworld. Tijd is geld. Wanneer we het terrein op komen rijden, staat men te filmen. “Zo vaak hebben we dat niet dat er mensen op solexen binnen komen rijden”, zegt de filmende vrouw.

We krijgen een hartelijk welkom. De tomaatjes staan in bakjes op de tafel en al snel gaat de eerste het mondje in. Na een kopje koffie of thee doet Miranda van den Ende, directeur, de rondleiding op het bedrijf. We lopen langs diverse bilboards waarop o.a. staat beschreven hoe het gaat met de wereldbevolking, de uitstoot van CO2, de samenhang tussen licht, water en toevoegingen. Maar ook over de voedselschaarste straks bij de overbevolking. Men krijgt te horen wat een zak zaad kost van een kilo tomatenzaadjes, waarop men de tomaat teelt. Een diversiteit aan zaken rond dat ene rode bolletje. Hierna gaan we de proefkas in. Een witte jas en overschoenen doen hier de hygiëne. Zo’n 80 verschillende tomatenrassen, hebben een plekje gekregen in een klein warenhuis. Terug in de ontvangstruimte wordt de stand met verschillende soorten tomaten nogmaals getoond, niet aan de plant, maar in een bakje. Vele soorten, cocktail tomado, cherry tomado, coeur de boef (het ossenhart), snack tomado, beef tomado, wine tomado, prune tomado, common tomado. Hiervan mag men natuurlijk proeven en dat alleen al is een beleving op zich.

Wanneer Miranda vraagt welke studierichtingen de studenten volgen, blijkt er een diversiteit aan studies. Rechten, geneeskunde, luchtvaarttechniek, mechanica, maar geen studie op het gebied van tuinbouw en voedsel. Toch ziet men wel degelijk kansen door de innovatieve krachten die men gebruikt bijvoorbeeld in de luchtvaart.

Het is tijd voor een workshop. Het maken van Oma’s tomatensoep. Een toast maken met o.a. tomaten en het maken van een vruchtensalade. De studenten verdelen zich over de diverse tafels en wij, begeleiders, mogen toekijken en later mee-eten. Want wat is gemaakt wordt ook ter consumptie aangeboden. Tomatoworld heeft er luxebroodjes bij beste besteld en de maaltijd is compleet.

Na de maaltijd rijden we op de snelste wijze naar Westlandpeppers. Hier wacht Bram Kloosterman ons op om de groep mee te nemen door het proces van pepers. Maar eerst gaat de witte jas aan en het witte mutsje op. Hygiëne is belangrijk. Ook hier een geïnteresseerde groep. De immens hoge kassen laten planten zien die vol hangen met vruchten. Al loopt het seizoen al een beetje ten einde. Bram legt uit hoe het productieproces in zijn werk gaat, we lopen door de sorteerruimtes en hij vertelt hoeveel kilo er zo van een plant afkomt. We wandelen langs planten waar men bezig is met experimenteren. Een mooie rode peper met een heerlijke fijne smaak, bijvoorbeeld. Men krijgt pepers in de handen gedrukt. “Proef eens wat de verschillen zijn”, zegt Bram. De telefoons staan constant op foto’s maken of een video en dat is niet voor niets. De mooiste opname zal worden beloond met een prijs van €250,00. De beoordeling ligt hier bij Greenpont, Tomatoworld en Westlandpepper.

Nadat we de kas hebben verlaten vindt de challenge plaats. Zittend aan een tafel gaan de studenten proberen om pepers te eten. Ze staan gesorteerd op heet, heter, heterst. Een student laat zich niet kisten. Men eet. “Durf jij die”, vraagt de een aan de ander. Een student heeft een peper afgeknabbeld waarbij hij de tranen in de ogen heeft gekregen. Er komt een zakdoek aan te pas. Een ander durft nog verder te gaan en pakt een van de meest gepeperde. Zijn gezicht spreekt boekdelen. Dit is niet lekker, maar winnen is belangrijk. Dan plots staat hij op. Hij heeft een maagkramp. Pepers doen wat met je, als je ze onverantwoord opeet. Hij bleef lang weg en maakte gebruik van het toilet. Sommige studenten nemen pepers mee. De verrassing voor hun huisgenoten zal groot zijn als men zo’n pepertje krijgt voorgeschoteld.

Het is tijd om de thuisreis aan te vangen. De solexen worden opgezocht, maar we vertrekken niet eerder dan dat we met Bram op de gevoelige plaat zijn gezet.

De Burgemeester Crezeelaan wordt afgeracet, we buigen af naar de Kleine Zijde om zeven minuten later weer het terrein van de Tuinderij op de rijden.

Een prachtige verrassende dag waar ik als voorop rijder aan mocht deelnemen. Het heeft mij een mooi inzicht gegeven in de teelt van tomaten en pepers, al moet is eerlijk bekennen dat ik er al het nodige van wist. Als 10-jarige ging ik vroeger al mee met mijn vader om tomatenkistjes te papieren, tomaten te plukken en komkommers te snijden. Maar voor deze studenten heeft het heel wat opgeleverd en misschien levert het nog meer op als ze de prijs krijgen overhandigd. Een leerzame dag die werd besloten met een hand van de dankbare studenten.

341. 41 vrouwen, 6 begeleiders, veiligheid voor alles

41 zijn het er. 41 vrouwen die ik achter mij aan heb rijden op de solex. Gaat het snel? Nee, de langzaamste bepaalt het tempo. De gemiddelde leeftijd is ruim boven de vijftig, zegt een van de deelnemers. Ze zijn van een thuiszorgorganisatie. Er is er één die rijdt voor twee. Is zwanger en kan geen zwangerschapsjas vinden. Dan maar één die oversized is, dat gaat ook. Een vrouw met maat 48 kan ook niet echt een jas vinden, op de heupen gaat wel maar aan de bovenkant zullen dan de knopen moeten worden verzet.

De dames hebben veel tijd nodig om een jas te vinden. De opperstalmeester heeft het nog zo gezegd. “Je hoeft hem niet te kopen.” En “De eerste keuze wordt toch vaak de uiteindelijke jas.” Maar de dames gaan voor lekker aanvoelen, mode, niet te zwaar en liefst geen lange jas. En dan moeten ze ook nog een helm uitzoeken. Nog een crime. Maar na 25 minuten zijn ze zover dat ze achter hun solex staan. De voorstelronde van begeleiders kan beginnen.

De telefoontoestellen zijn ineens fotocamera’s. “Wat is hier de Wiefiecode”, vraagt een vrouw die beduidend boven de gemiddelde leeftijd zit. “Ik wil mijn foto effe op Facebook zetten.” Er wordt aan voorbijgegaan. Er is al veel te veel tijd verloren gegaan en dat gaat ten koste van de rit.

De groep is zo groot dat er met twee solexen wordt voorgedaan hoe een solex werkt. Men kiest zelfs voor een tweede keer voordoen. Dan kunnen we naar de stelplaten en zien wat er is opgeslagen van het voordoen.

“Ga jij maar vooruit, Aad”, zegt een van de medewerkers. “Rijdt maar alvast een oefenrondje.” Als ik vertrek heb ik vijf dames achter me hangen. De rest is in geen velden of wegen te zien. Wanneer ik mijn eerste oefenrondje heb gereden, zijn er nog zeker 20 die nog niet eens gestart zijn. Ik doe een tweede ronde. Dan nog een derde en een vierde. Verdraaid nu rijdt iedereen.

Ik ben nauwelijks op weg als één van de dames mij voorbij rijdt. “Ik hoef geeneens gas te geven en dan rijd ik je al voorbij”, zegt ze. Ik vraag haar in haar rem te knijpen, omdat ik graag iedereen in een keer meeneem. Er is contact met de bezemwagen. Iedereen is op weg. Mijn eerste kilometer zit er al op. Dan kort daarop een berichtje dat er gaten vallen in het solexpeleton. Het is opnieuw remmenknijpen.

We rijden de Kleine Zijdekade af richting Woudseweg. Onder het viaduct door bij de Woudseweg lijk ik met een schoolklas op pad. Er wordt gegild in het tunneltje. We gaan linksaf en moeten het bruggetje over. Zonder gang lukt dat niet. Bijfietsen is een optie. Er stappen dames af en lopen over de brug. Ook de bezemwagen heeft moeite en blijft schuin hangen. We pakken een stukje Noord-Lierweg om daarna richting Woudtzicht te rijden. De eerste groep gaat zo hard dat de volgers niet in de gaten hebben dat we zijn afgeslagen. Ik krijg een melding uit de bezemwagen. “Waar ben je heen gegaan, Aad?” Ik meld het hen en besluit met de rem erop verder te rijden om de club weer bij elkaar te krijgen.

Even later, als ik omkijk, hangt iedereen er weer achter. We rijden de Pastoor Verburglaan op om een stukje verder rechtsaf de Hofzichtlaan op te schieten. Een solexbegeleider komt melden dat deze weg doodloopt. Het wordt een ‘eigen weg’, maar in De Lier kent met het fenomeen Solextoers, we rijden hier vaker. Dan linksaf naar Groeneveld, langs De Zeven Gaten. Hier komen we een vrachtwagen tegen die een trouwlocatie aan het bevoorraden is. Met een klein beetje scheef hangen kan je er langs. Maar kan de bezemwagen er langs, vraag ik me af. Dan wederom de Noord-Lierweg op en via de Veilingweg en het verbindingspad rijden we naar de Lierweg op zoek naar de eerste stop bij eetcafé de Witte.

Alle solexen staan in een mooi gelid langs de weg. Men kiest ervoor om buiten te zitten. De jassen gaan uit, alle knopen weer los. De dakschermen gaan wat naar beneden en de heaters gaan aan. Dan gaat men bestellen. Niet een gewoon kopje koffie, maar alle varianten die je van koffie kunt krijgen. Daarnaast worden er nog andere bestellingen gepleegd. Het appelgebak moet worden uitgeserveerd en hier en daar met slagroom gecompleteerd. Er gaat veel tijd inzitten, wederom ten koste van de solexrit. De beoogde doorstarttijd wordt niet gehaald.

Wanneer we vertrekken sluit bijna iedereen direct aan. Echter de volgende stop ligt niet ver weg. Ik neem de beslissing om er rechtstreeks heen te rijden. Misschien iets te vroeg, maar dan heb ik straks ruimte om de rit wat uit te breiden. Nu kan ik even meer snelheid maken. We hebben een behoorlijke zijwind dat is te merken. Het is goed je stuur vasthouden en een beetje in de wind hangen. Sommige helmen klepperen op het hoofd van de persoon op de solex.

Even voor de afgesproken tijd komen we aan op hoeve Bouwlust. We komen een groep weggaanders tegen die hun consumptie hebben genuttigd. Opnieuw gaan alle solexen netjes naast elkaar. “Jammer dat we alles achter moesten laten bij de Tuinderij”, zegt een van de dames. “Ik had hier iets willen kopen en nu heb ik geen portemonnee bij me.” Ik hoor het aan, maar kan er niets mee.

Het drankje bestellen en afhalen gaat hier snel. Een bittergarnituur komt langs. We kunnen nu ruim op tijd weg. Nog een rit van 40 minuten. Op weg naar Schipluiden heerlijk voor de wind. Net na Akkerleven om de ijsbaan heen, richting Zijdekade. Even iemand vooruit voor de plaatjes. We rijden voor de golfbaan langs en rijden naar de voetbalvelden. Plots zijn we de bezemwagen kwijt, een wissel van solexen. Even verderop een van de Sparta bromfietsen die wat benzine lekt en regelmatig uitvalt. De berijder moet regelmatig meefietsen. Tussen de voetbalvelden en de golfbaan schieten we naar rijksweg A4. We gaan er overheen en dan krijg ik direct te horen dat de groep straks de A4 op moet naar huis. Er staat een file zover je kan kijken.

Wanneer we langs twee Delftse voetbalverenigingen rijden zie ik vanuit de verte de bezemwagen weer aan komen rijden. Maar nu uit tegenovergestelde richting. Het karretje sluit weer achteraan. We gaan het dorp Schipluiden door, komen de valbrug over en rijden een andere groep in. Gezamenlijk terug naar de Tuinderij. Zij nemen de brede kant van de weg, wij de smalle. Samen komen we vlak voor de locatie weer bij elkaar. Daar gaat het mis, maar met een deelnemer van de andere groep. Het hele motorblok gaat aan barrels. De technische dienst ook weer werk.

Bij aankomst zet men de solexen buiten neer. Nog even een foto en dan de jas terughangen en het hoofddeksel terugleggen. Dan de uitreiking van het solexdiploma.

Ik neem een groepje nog even mee door de Tuinderij en vertel hen over wat er meer te doen is. Ze hebben het zo leuk gevonden en willen in januari nog een keer terugkomen, maar dan andere activiteiten doen.

Het was een geslaagde rit zonder slachtoffers. Ik had er wel een beetje een hard hoofd in nadat ik de opstart heb meegemaakt. Ze hebben het als geweldig ervaren en dan gaat het maar een beetje langzamer. So what.