316. Mijn vertrouwen voor de tweede keer beschaamd

“109 jaren oud is ze”, zegt de coördinator van de MUS, “en ze wil door jou gereden worden.” “Het gaat om mevrouw Prins van Es”, geeft hij nog mee. “Ze wil van Akkerleven naar Indigo”. “09:30 uur vertrek.”

Het is donderdagmiddag als ik bovenstaande boodschap krijg doorgebeld. Ik geef de coördinator nog aan dat het niet mijn MUS-dag is. Mevrouw heeft speciaal naar jou gevraagd, bestempeld de andere kant van de telefoonlijn.

Als mijn vrouw thuiskomt leg ik haar het hele verhaal uit. “Zo dan”, geeft ze me mee, “dat is een aardige leeftijd.”

Die avond Google ik naar informatie. Ik bekijk de statistieken die ik kan vinden in de leeftijdsopbouw van de inwoners van Midden-Delfland. Nu stammen de cijfers uit 2017. Ik kan er echter niemand van die leeftijd in vinden. Toch maak ik me zorgen. Hoe krijg ik mevrouw in vredesnaam in de MUS. De opstap is flink en met een extra bankje, misschien. Ik lig er ‘s nachts toch wat over te piekeren.

Ik ben vroeg op die vrijdag. Ik geef mijn lief aan dat ik het lastig vind en er die nacht mee bezig te zijn geweest. Meestal krijg ik mijn tweede been nog net aan bijgetrokken als ik het bed in stap, afgelopen nacht was dat beslist niet zo.

Na het ontbijt maakt mijn lief haar zwemtas klaar. Nog even een kus en een zwaai en dan gaat ze rond halfnegen rijden op weg naar het zwembad, dacht ik. Ik ruim de borden en de kopjes nog even in de vaatwasser, doe nog even wat voor de Zonnebloem en dan vertrek ik ook, naar Akkerleven, waar de MUS aan de oplader hangt.

Bij Akkerleven zit een drietal mensen in de stoelen. Ze hebben blauwe shirts aan maar ik besteed er weinig aandacht aan. Ik groet hen en loop snel door om direct de sleutel, telefoon en papieren uit het gecodeerde kastje te halen. Wanneer ik terugloop zit het drietal er nog, maar nu met een masker voor hun gezicht van Prinses Juliana, Prinses Beatrix en Koning Willem-Alexander. Dan begint bij mij ineens een lampje te branden en het kwartje is gevallen. De maskers vallen weg en dan zit daar het bestuur van de 109-jarige Oranjevereniging Juliana. In februari 2018 heb ik mijn vrijwilligerswerk beëindigd en daar zou men nog wat aandacht aan besteden en dat is precies vandaag. Wat voel ik me belazerd. Ik ben er in getrapt, maar wat is het knap opgezet.

Na de nodige foto’s gaan we op weg. Via een toeristische route arriveren we bij Indigo. Daar staat mijn vrouw ook. Zij zat dus in het complot. Is helemaal niet gaan zwemmen maar is wel op die tijd vertrokken, naar haar moeder, om daarna weer terug te komen en aan te sluiten bij het gezelschap. Ik weet direct, ook mijn vrouw is niet te vertrouwen, maar wel leuk. Zo’n zelfde actie heb ik met haar meegemaakt bij de uitreiking van de Koninklijke onderscheiding in 2012.

Eenmaal aan tafel wordt de koffie uitgeserveerd en komt Erik van Indigo met een prachtige oranje taart met een vuur spuitende raket. Het wordt steeds feestelijker. Er wordt nog een zesde deelgenoot verwacht. Wie? Geen idee. Dan blijkt het onze razende reporter Gemma te zijn. De schakel Midden-Delfland is ook vertegenwoordigd. Na een foto en wat informatie van en over mij, vertrekt zij weer, maar niet eerder dan dat ik ben gefêteerd met bloemen, een theaterbon en een koffie- of theebon van het Raadhuis. Al met al erg leuk en wat een een leuke verrassing. Mooie woorden van de voorzitster besluiten het feestelijk gebeuren.

Na afloop breng ik het gezelschap terug naar Akkerleven. De MUS-chauffeur voor die dag zit al te wachten voor de volgende rit.

Na 21 jaar is er een officieel einde gekomen aan een leuke en soms spannende tijd met de Oranjevereniging Juliana. Leuke spelen, projecten, ledenadministratie en wat er verder ter tafel kwam. De organisatie rondom het 100 jaar bestaan. Rondbrengen van de programmaboekjes in een zwaarbeladen fietstas. Met veel liefde en inzet heb ik het mogen en kunnen doen.

Er is een tijd van komen en van gaan. Op zoek naar weer iets anders, vrijwillig. Uit vrije wil, ik deed er met dit thema op 13 juni een lezing over in de bibliotheek in Den Hoorn. Men is nog niet van mij af, want eens een vrijwilliger, altijd een vrijwilliger.

108. Koningsdag 2016, niet voor Schipluidenaren

Langzaamaan heb ik het zien gebeuren. Schipluiden is Koningsdagmoe. Niet om Koningsdag op zich, maar om het organiseren. Zo lijkt het er op dat het op 27 april 2016 angstig stil zal zijn in Schipluiden. Al jaren proef je dat de spirit en energie die een klein aantal organisatoren er nog in wil steken ook wegebt. Het hoeft voor Schipluidenaren niet meer. Dat hele Koningsdaggebeuren kan hen gestolen worden, lijkt het.

Al ruim 10 jaar doe ik de ledenadministratie van Oranjevereniging Juliana uit Schipluiden. Een vereniging die 106 jaar bestaat, maar ter ziele dreigt te gaan. Het aantal leden loopt terug, overlijden en verhuizen zijn de belangrijkste redenen dat het aantal leden net niet meer boven de 600 uitkomt. Wanbetalingen is er ook één van. Niet afmelden en ook niets meer betalen. Niet netjes, maar het gebeurt. Aanmaningen sturen heeft al geen zin meer, men reageert gewoon niet. Dat is de trend waardoor het ledental afloopt. Jonge mensen worden geen lid, oudere zien er het nut niet meer van in.

Afgelopen woensdag was er de jaarvergadering van deze vereniging. Ondanks een bijna pagina grote advertentie in de Schakel Midden-Delfland, waren er slechts twee mensen op de vergadering: de voorzitter en de penningmeester. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik door een andere vrijwilligersactiviteit ook niet aanwezig was. Het wegblijven op de jaarvergadering was ook een tendens. Afgelopen jaarvergaderingen was het bestuur aanwezig en één of twee vrijwilligers die het een ‘must’ vonden om er naar toe te gaan. Het aantal vrijwilligers nam ook zienderogen af. Een klein groepje moest de ballen in de lucht houden. Dat houd je even vol, maar je wordt moe, hebt er de kracht niet meer toe en het motiveert ook niet als je dan ook nog eens commentaar krijgt dat het programma, dat volgens beterweters, ‘niet van deze tijd is of niet meer past bij wat er landelijk plaatsvindt’. Nu staan de beste stuurlui altijd aan wal. Maar deze stuurlui hebben nog niet één keer een handje toegestoken. Al was het alleen maar om wat ideeën aan te leveren of hier en daar een klein beetje ondersteuning te leveren.

Nee, Schipluiden heeft afgelopen woensdag haar Oranjevereniging ten grave gedragen, zonder er bij te zijn geweest. Met omfloerste en stille trom is er aan een lange traditie een einde gekomen. Na 106 jaar is het over en uit. Geen initiatiefnemers meer die er zijn of haar schouders onder willen zetten. Geld is er en leden ook maar de trekkers hebben zich niet meer laten zien.

Koningsdag 2016 Schipluiden: geen aubade meer, geen muziekvereniging St. Cecilia, geen kinderspelen meer, geen activiteiten meer rond de vijver aan de Burgemeester Musquetiersingel, geen rommelmarkt meer. De bakker hoeft zijn moorkoppen niet meer met slagroom te vullen. Niks vier voor de prijs van drie. Ook de oranje tompoezen hoeven niet de toonbank meer over. De mensen die gedecoreerd zijn met een Koninklijke onderscheiding komen niet meer op het bordes. De burgemeester hoeft zich niet meer in allerlei bochten te wringen om naar drie dorpen te gaan. Hij hoeft maar naar twee dorpen om ‘hoera’ te roepen voor de verjaardag van Koning Willem-Alexander. Het wordt een gewone dag zoals de anderen. De gezelligheid in het dorp is over. Het zal stil zijn op het dorp.

(Naschrift: Op 15 februari 2016 zal er om 20:00uur in de Dorpshoeve een brainstormbijeenkomst worden georganiseerd. Komt allen en laat je horen!!!)

(Naschrift 2: Helaas Schipluiden viert dit jaar geen Koningsdag 2016. Op de uitnodiging van de brainstormavond hebben de inwoners het massaal laten afweten. Op twee bestuursleden van de Oranjevereniging, de Burgemeester, twee bestuursleden van scouting Schipluiden, twee bestuursleden van het Oranjecomité Maasland, een gemeenteambtenaar, een oud bestuurslid van de Oranjevereniging en ikzelf na, waren er geen inwoners op af gekomen.)