357. Als het AD op bezoek komt bij de Sint

21 november 2018, een drukke dag. Ik ben al vroeg op. De verkleedkist is leeg. De Sinterklaasoutfit ligt in de auto. Naast het feit dat ik zelf op bezoek ga, krijg ik vandaag ook zelf bezoek. Een fotograaf van het Algemeen Dagblad komt foto’s maken. Tijdens het schminken zal de camera snorren. Ik ben benieuwd.

Mijn eerste optreden als Sinterklaas voor 2018 is een Zonnebloemadres. De avond tevoren heb ik mijn outfit en staf al in de auto gelegd. Ik durf het risico niet te nemen om de spullen ‘s ochtends vroeg in de auto te doen, omdat dit gelijk is met het naar school gaan van gelovige kids. Het zou niet fijn zijn als mijn staf, die ik de dag ervoor stevig heb gepoetst, het sprookje om zeep zou helpen. Glimmend ligt het gevaarte met de krul naar beneden onder mijn kledingtas.

Om even over negenen rijd ik naar de locatie. Via een achterdeur breng ik mijn spullen naar binnen. In het invalidentoilet is men druk bezig met het schminken van mijn zwarte Pieten. Prachtig om te zien hoe twee dames op leeftijd veranderen in jong uitziende Pieten. Ik moet even wachten om zelf aan de bak te gaan. Het wachten is op de fotograaf die stapsgewijze wil fotograferen hoe de metamorfose gaat plaatsvinden. Even is er een lichte paniek. De fotograaf heeft op naastgelegen adres gebeld, waar men hem doorstuurt naar de locatie waar het feest zal plaatsvinden. Kort daarop ontmoeten we elkaar toch en kan ik aan de slag. Met het fototoestel in de aanslag klikt de fotograaf raak. Bij het aanbrengen van de snor loopt hij mee naar de spiegel, waar ik de snor op mijn gezicht aanbreng. De mijter gaat op de handschoenen aan en de staf in de hand. Het plaatje is compleet.

Door de kerk loop ik naar de feestlocatie. Opnieuw wordt er een foto gemaakt. Bij binnenkomst hoor ik dat er gezongen wordt. Een tiental kinderen van de basisschool St. Jozef met twee leerkrachten zingen met de ouderen wat Sinterklaasliedjes. De voorzitster van de Zonnebloem heet mij van harte welkom, ik krijg de mooie stoel toegewezen. Nog even een foto maken met de Sint, dan gaan de kinderen terug naar school. Een van de deelnemers van de Zonnebloem heeft een ‘politiek’ getint gedicht geschreven dat hij graag aan Sinterklaas wil voorlezen. Tradities, dat is waar het om gaat en die mogen niet uit handen worden genomen. Over enkele bezoekers heb ik een verhaaltje. De namen liggen op tafel. Het Grote boek is uit elkaar gevallen. Sint haalt de genomineerden naar voren. Het spel wordt door de ouderen meegespeeld, zij zetten de Sint soms op het verkeerde been. Het gaat er leuk aan toe. Het advocaatje-slagroom en het borreltje maken het af. Om half twaalf is het tijd om te vertrekken. Sint heeft de vrijheid gekregen om zijn verhaaltjes te doen. Ik neem van iedereen persoonlijk afstand, noem de gast bij naam en ga naar de volgende, tot ik ze allemaal een hand heb gegeven.

Terug in de schminkkamer moet alles uit. Een drijfnatte albe, een witte coltrui die je uit kan wringen en een baardstel waar behoorlijk het vocht in zit. De snor gaat af, de schmink verdwijnt van het gezicht. Snel een zeepje door de snuit en dan op naar het volgende optreden. Wederom als Sinterklaas.

Even langs huis om droge kleding op te halen en dan naar SnowWorld in Zoetermeer voor een bedrijfsbezoek. Het bedrijf, mijn oude werkgever, heeft bij SnowWorld haar kinderfeest georganiseerd. De doos waar mijn baardstel en pruik in zit gaat in de auto op de grond open voor de bijrijdersstoel. De verwarming gaat op hoog. Wanneer ik op locatie aankom zijn de Pieten al bijna klaar. Sommige zwart geschminkt en anderen als roetveeg. Voor het eerst als roetveeg, nee toch niet. Bij het optreden voor het ‘Feesthuis, een paar jaar terug, heeft er ook één meegelopen op verzoek van het bedrijf dat we bezochten. Ook bij mijn oude werkgever wil de directeur, in navolging van de NTR, dat er met roetveeg Pieten wordt gewerkt. Twee werknemers lenen zich ervoor drie andere werken zwart. Het gezelschap van het Delfland Pieten wordt aangevuld met die van SnowWorld, ook zwart geschminkt. Voor mij is het even pauze, tijd voor een broodje.

De eerste ouders en kinderen komen binnen. Ik voeg me in burger tussen de binnenkomende gasten. “Moet jij niet……” en dan, dan wordt er wat gesmoesd. Ik heb de tijd. Tijd ook om de laatste stand van zaken binnen het bedrijf door te nemen. Ik wil het graag actueel opnemen. Hier heb ik geen tekst en mag ik me botvieren, ik heb daar alle vrijheid in. Rond de klok van half drie is het tijd voor opnieuw aankleden. Een nieuwe en droge albe en mantel. Het pak hangt nog in de plastic tas die de stomerij eroverheen heeft gedaan. Het is wederom achter de spiegel plaatsnemen en kleuren. Ik ben bijna klaar als de directeur mij de hand drukt. “Heb je nog iets speciaal voorbereid”, vraag ik hem. “Nee”, antwoordt hij mij, “jij”. Ook ik heb niets speciaals. “We laten het gewoon gaan”, zeg ik hem. Hij lacht en wenst me succes.

Dan word ik gehaald door twee Pieten. Het is zover. De deuren zijn gesloten als ik aan kom lopen en worden even later opengegooid. Er wordt uit volle borst gezongen. De eerste high-five is er met een kleuter van een jaar of vijf. Sint begeeft zich naar het podium dat rijkelijk is versierd met pakjes. Een mooie, grote, rode stoel is hier de zetel. Na een paar korte woorden komt de directeur op het podium. Er ontstaat een leuke discussie, waar zelfs wordt overwogen om een coupe te plegen en het Hoogheemraadschap van Rijnland te annexeren. Medewerkers die mee willen doen kunnen zich achter in de zaal inschrijven.

Dan is het tijd om de cadeautjes te verdelen. Op leeftijdsklasse komt de zak naar voren en worden de pakjes uitgedeeld. Een kleine hummel van drie staat als eerste op het podium als de zevenjarigen worden uitgenodigd. Ze wil ook niet meer weg. Na de pakjes een foto met de hele groep en dan de kinderen van zes en zo verder. Kinderen houden het cadeautje dicht tot iedereen een pakje heeft. Sint telt terug van tien naar één en dan mag er gescheurd worden. Als alle pakjes zijn uitgepakt komen kinderen Sinterklaas bedanken en willen even met hem op de foto. Wanneer ik zie dat de eerste ouders al in de vertrekhouding staan, stap ik ook gauw op. Ooit heb ik het licht uit moeten doen toen alle ouders vertrokken waren en Sint alleen achter bleef, dat gaat niet meer gebeuren.

Opnieuw afschminken. Mijn bovenlip vertoont al wat irritatie, nadat ik de snor ervan af heb getrokken. Opnieuw heb ik een drijfnatte pully aan. Ook de albe is nat. Mijn speciale schoenen gaan de tas in, de broek gaat uit en verruil ik voor een ander, geen herkenning van kleding en schoenen. Met Andrelon ei-shampoo smeer ik mijn gezicht flink in om het vervolgens met een tissue te verwijderen. Mijn gezicht is schraal. Dat is voor later. Wanneer ik weer in burger ben ruim ik alle spullen weer op. Opletten dat ik alles meeneem, want het wordt een druk jaar en ik heb echt alles nodig.

Nog even een glaasje fris, een babbeltje, een prachtig, versierde chocoladeletter S. Vrijwilligers moet je koesteren, al is het maar een kleine attentie. Rond half zes voel ik de vermoeidheid. Ik ga op weg naar huis. ’s Avonds wordt het banken.

De volgende dag verwacht ik de journaliste van het Algemeen Dagblad. Zij heeft mij er voor uitgenodigd en komt bij mij thuis op bezoek. De Sinterklaasshizzle heeft alweer een plekje gekregen op de kast. De Jan van Haasterenpuzzel van Sinterklaas hebben we net afgemaakt en ligt te pronken op de tafel. Nog even bij Appie Heijn wat strooigoed halen en gevulde speculaas. Dat hoort bij de Sint. Om tien uur gaat de bel mijn bezoek is gearriveerd. We kletsen wat af, de voicerecorder neemt het gesprek op. Het is een aangenaam gesprek, ik ben benieuwd naar de uitwerking.

Op zaterdag staat het interview in de regionale kranten Delft en Westland. Het is mooi verwoord. Leuk ook zoals het is opgepakt. Natuurlijk komt er een reactie op het woord ‘macht’ dat is opgenomen in het redactionele stuk, ik had niet anders verwacht. Het had beter geweest als er ‘alle vrijheid’, had gestaan. Macht is niet wat bij mij hoort, vrijheid des te beter.

344. Zwart of Roetveeg

De kogel is door de kerk. De NTR heeft besloten om definitief afscheid te nemen van Zwarte Piet. Er is nog net geen dag bepaald waarop hij ten grave wordt gedragen. Roetveegpieten wordt de inzet als knecht voor Sinterklaas. Hoe vaker ze door de schoorsteen zijn gegaan hoe meer roet men op het gezicht krijgt. Wat een grote onzin. Er is straks geen identieke Piet meer. De handschoenen en maillots van de pieten zijn ook niet meer zwart, maar afgestemd op de kleurstelling van het pietenpak. Ze dragen daarnaast geen gouden ringen meer.

Ik hoorde het gisteravond aan en moest een traan wegpinken. Moet ik me dit jaar nog wel in het Sinterklaaspak hullen. Ik heb me er altijd tegen verzet dat dit zou gaan gebeuren, nu het definitief is geworden ontstaat wederom de discussie. Nog steeds zijn er, net als ik, veel mensen die helemaal niet zitten te wachten op zo’n beslissing. De NTR is van mening dat het Sinterklaasprogramma wordt gemaakt voor heel Nederland en zij beweren dat veel Nederlanders zicht aangesloten voelen bij deze verandering. Ik geloof het niet. Het is steeds slechts een klein clubje dat zich verzet tegen het in stand houden van deze Nederlandse traditie van zwart.

Steeds opnieuw krijg ik de vraag of ik straks met roetveegpieten ga werken of kleurpieten, waar dat laatste fenomeen vandaan is gekomen weet ik niet, want heb je gekleurde schoorstenen. Ik houd vol aan zwart, al proef ik al wel de onhandigheid omdat er naast roetveegpieten ook om traditionele wordt gevraagd bij boekingen. Ik ben er nog niet uit, al blijf de traditionele mijn grootste voorkeur hebben. Daarnaast heeft een aantal mede toneelspelers aangegeven zich niet als roetveegpiet in te willen zetten. De herkenbaarheid is hier de voornaamste reden van.

Opnieuw ontstaan er discussies dat kan niet uitblijven. Voor en tegen zullen recht tegenover elkaar blijven staan. Wie zijn er uiteindelijke de dupe? Ouders met kinderen willen de traditie doorgeven aan het nageslacht, maar moet men dan vertellen dat in hun tijd Sint werd vergezeld met Zwarte Pieten waar het nu ineens Roetveeg Pieten zijn.

Kinderen weten niets van rassendiscriminatie, in ieder geval niet de doelgroep waar het Sinterklaasfeest zo’n geweldige beleving voor is. Het zijn de opstandige volwassenen die ‘roet’ in het eten gooien.

Het zal afhangen van waar de Sint met Pieten zijn intrede doet, op de dorpen zal er beduidend minder weerstand zijn dan in de steden. Maar waar de TV het voorbeeld geeft zullen, scholen, kinderdagverblijven, clubs en bedrijven de trend volgen. Ik wacht het af, maar als er met roetveegpieten gewerkt gaat worden, wil ik niet op de foto of met een balkje over mijn gezicht. Ik wil dit wel privé houden en er niet op worden aangesproken.

173. Sinterklaastijd 2016

Sinterklaas 2016 zit er op. Elk jaar opnieuw is het een spannende tijd, voor kinderen, voor hun ouders en familie, voor de medewerkers die achter de organisatie zitten maar ook voor Sinterklaas. Wat de laatste twee betreft wil ik er dieper op in gaan. Op het moment dat de website open gaat rollen de boekingen binnen. Men krijgt een code mee die dient om de persoonlijke gegevens aan te vullen. Geïnteresseerden boeken vaak al in oktober, maar er volgen er nog in november en zelfs in december. Zo ook dit jaar. Als de eerste boekingen binnen gekomen zijn, wordt geïnventariseerd wie er op bewuste dag ter beschikking is voor het rollenspel. Voor Sinterklaas is het veelal geen probleem. Daar hebben we er twee van en een inval. Om Pieten te krijgen wordt lastiger. Soms wordt er voor doordeweekse overdagse bezoeken geboekt. Dan zitten de meeste Pieten nog op school of anderszins, werken. Deze Sinterklaas neemt al ruim twintig jaar een aantal dagen verlof op om mee te doen. De andere is reeds met pensioen, maar bij hem is het ook plannen. Dan is er nog het probleem van de chauffeurs. Daar zijn er een aantal vaste van.

Dit jaar was 17 november voor ons de aftrap voor het Sinterklaasfeest 2016. Al ruim van te voren was er geboekt door een Vrouwengilde ergens in het Westland. Al direct zijn er problemen, geen Pieten, of eigenlijk niet ‘geen’, maar te weinig. Afgesproken is om er met drie heen te gaan, waar we er maar één kunnen vinden. We worden uit de brand geholpen door een buurvrouw bij mij uit de straat en een buurjongen. Beiden ken ik niet, tenminste niet als Piet. Er is geen discussie welke kleur de Pieten krijgen, traditioneel Zwart. Intussen heb ik over zeven dames informatie gekregen. Alles uitgedraaid, een keer doorgelezen en op een vindbare plek in het rode boek gestopt. Als we op de dag van het bezoek gepakt en gezakt klaar staan om te vertrekken komt onze chauffeur niet opzetten. Met een belletje doen we een poging, maar hij haalt het niet meer om op tijd te komen. Als de eigenaar van de locatie, waar we ons verkleden, even om de hoek komt kijken hoe het gaat, is hij onze redding. De heenreis kan worden gemaakt. Hoe terug, dat zien we nog wel. De regen valt met bakken naar beneden en Sinterklaas moet rennen om niet drijfnat in de auto te stappen. Bij aankomst op locatie hetzelfde probleem. Eenmaal aangekomen wordt Sinterklaas snel naar binnen geloodst. Het wordt een oer-gezellig gebeuren, al blijken vijf van de zeven dames die op de lijst staan van de Sint niet aanwezig. Dat wordt dus improviseren. Gelukkig heb ik een zeer ervaren Piet bij mij die me door het bezoek kan helpen. Helpen is eigenlijk niet de goede term, want het is altijd een samenspel tussen Sint en Pieten. Het is nog afwachten of mijn chauffeur komt opdagen, al heeft hij intussen wel toegezegd. Dan na ruim 75 minuten gaat de deur open en komt mijn chauffeur binnen. Na een heerlijke avond, met een goed gevoel en een persoonlijke attentie van het vrouwengilde voor de spelers van de avond, keren we opnieuw door de stromende regen huiswaarts.

Een week later is het grote Sinterklaasfeest van mijn werkgever. Dit keer heeft men gekozen voor een feest op schaatsbaan de Uithof. Al vroeg gaan we met een grote groep op pad. De zaal moet worden versierd, de cadeautjes moeten naar binnen en er staat een lunch voor de ‘cast’. Om even over enen komen de eerste ouders en kinderen binnen. Ik loop nog in ‘burger’ en kijk wie de uitnodiging heeft aangenomen. Sommige van mijn collega’s die weten dat ik in het pak stap, kijken vreemd op. “Niet?” vraagt men mij subtiel. Ik geef hen een knipoog terug. Omdat er iets is mis gecommuniceerd word ik dit keer niet ontvangen door een bestuurder, maar neemt een sectorhoofd de honneurs waar. Hij wil wel even sparren met mij om te weten wat ik ga zeggen, maar ik bereid zoiets niet voor en weet helemaal niet welke kant het uit zal gaan. Het werd een leuk optreden met cadeautjes uitreiken aan bijna 80 kinderen. Opnieuw een energie gevend gebeuren.

Voor 26 november ben ik gevraagd om voor het ’t Feesthuis in Wateringen te werken. ’s Morgens al vroeg op pad voor bedrijfsbezoeken die zijn aangemeld bij deze winkel. Voor het eerst met een roetveeg Piet. Toch wel apart. Alles gaat net even anders dan waarmee ik al twintig jaar bekend ben bij mijn eigen scoutinggroep. Ik moet ook een ander Sinterklaaspak aan. Er worden wenkbrauwen geplakt, waar ikzelf altijd mijn eigen wenkbrauwen een witte kleur geef, met een tandenborstel. Het is een kwestie van wenkbrauw sparen en tegen de vleug opmaken. De ring van Sint moet rechts, terwijl de traditie voorschrijft, links. Kleine dingetjes, maar wel die het net even anders maken. Bij aankomst van het eerste bedrijvenbezoek krijg ik van ouders de opmerking: ‘Een roetveeg Piet, wat jammer’. De kinderen malen er niet om en weten al niet anders meer. Één kindje maakt de opmerking: “Mam, dat is een nepper”. Dat het gaat veranderen is mij intussen wel duidelijk. Met de zingPiet maken we er een leuk programma van. Na een uur terug naar de schminklocatie. Dan 3,5 uur wachten en dan op naar het volgende bezoek. Piet rijdt hier zelf, waar dat bij ons uit den boze is. Voor dit bezoek heeft men geen informatie over de kinderen en moet Sinterklaas proberen zonder iets van tekst een goed uur vol te praten. Wanneer ik met mijn Pieten probeer de ouders er ook bij te betrekken, lukt me dat niet. In een auditorium blijft men zitten en is het trekken aan een dood paard. Dat kan ook aan mij liggen, maar leuk is het niet echt. Als we weer naar buiten komen, komt er een man van Marokkaanse afkomst op mij af. “Sinterklaas wilt u a.u.b. met mij lopen naar de auto. We hebben u een uur geleden zien komen en zijn in de auto blijven wachten tot u terug zou komen. Mijn kinderen willen zó graag met Sinterklaas op de foto.” We lopen met de man mee en voldoen uiteraard aan zijn verzoek. Met een diepe buiging brengt hij zijn dank over. Wat mooi.
Die dag verloopt verder zonder overige hoogtepunten en na een lange dag neem ik afscheid van de organisator van ’t Feesthuis. Als ik thuis kom, komt mijn maag in opstand en rammelt. De hele dag niets te eten gehad, dat ben ik niet gewend. Verder is mijn wenkbrauw en mijn bovenlip beschadigd van de lijm die is aangebracht. Met een crème probeer ik dit te verzachten. Ik zou er langer last van houden.

Op 27 november geeft een vriendengroep met kinderen hun Sinterklaasfeest in een school. Met één Piet die al langer aan de organisatie verbonden is en twee jongere Pieten gaan we op stap. Direct nadat we binnen zijn, valt me op dat het bier rijkelijk vloeit bij de mannen. De vrouwen doen het met kleine glaasjes en schenken rode en witte wijn. De kinderen hollen als ongeleide projectielen door de school heen. Bij het bier wordt de één na de ander uit de krat getrokken. Als ik tegen hun kinderen praat, kletst men er gewoon doorheen, waardoor het een rommeltje wordt. Twee kinderen die in een keurturngroepje zitten en meedoen aan de Nederlandse kampioenschappen, doen wat oefeningen op de mat. Pieten proberen het na te doen, maar dat leidt tot niets of iets hilarisch. Dan als ik even niet oplet, maakt één van de vaders een biertje open aan de staf. Respectvol? Toch ga ik er met een goed gevoel vandaan. De klant is super tevreden, zegt ze. De nieuwe Pieten laten een leuke indruk bij mij achter, mogen wat mij betreft meer mee. Waar ik nu last van ga krijgen is van mijn stem. Elk jaar opnieuw gebruik ik mijn stem verkeerd. Ondanks vele waarschuwingen ben ik eigenwijs en denk ik dat de stem die ik gebruik meer bij Sinterklaas past. Bij terugkomst op de schminklocatie moet opnieuw de snor los. Mijn bovenlip raakt meer en meer geïrriteerd.

Op 30 november mag ik wederom aan de bak. Een bedrijf waar ik inmiddels al meerdere jaren kom is verheugd als ik mijn ‘snuit’ er weer laat zien. Hier heb ik kinderen van klein naar puber zien groeien. Een jong bedrijf, maar waar het aantal kinderen terugloopt, dat wel. Dit keer is de A13 ons gezind en kunnen we achter elkaar doorrijden, waardoor we iets eerder op locatie zijn dan de afgesproken tijd. Een hartelijk ontvangst valt ons ten deel. Mijn Pieten, twee jonge meiden, hebben er zin in en maken er al snel een dolle boel van. Als Sinterklaas echter het woord krijgt zitten de kinderen rondom hem heen en luisteren aandachtig wat hij over ieder kind weet te vertellen. Ouders horen gedisciplineerd aan wat er zoal wordt gezegd en zo wordt het een mooi samenspel tussen ons koppeltje en ouders en kinderen. Het is hier altijd een stukje cabaret en de lachers drukken een groot stempel op het feest. Als niet alle kinderen binnen de afgesproken tijd kunnen worden besproken, lopen we gewoon wat langer uit. Als we uiteindelijk vertrekken krijgen we nog even de nodige vitamines mee in de vorm van wat mandarijnen. Het blijft leuk bij dit bedrijf. Een superleuke e-mail valt de volgende dag in mijn digitale brievenbus.

Op 2 december slechts twee bezoeken, ver uit elkaar dus tweemaal schminken en ook weer afschminken. ’s Morgens bij een kinderdagverblijf, aan het eind van de middag een bedrijf in Rotterdam.

Bij het kinderdagverblijf krijg ik kinderen in mijn armen gedrukt die nog niet eens van hun eigen bestaansrecht afweten. Van één maand tot een jaar of vier. Veel ouders van Aziatische afkomst, maar kennelijk kennen zij onze traditie en geven hun kind aan de goedheiligman. Soms is het oppassen dat er niets gebeurt met de attributen die ik op en om heb. Een klein knuisje die even in de baard grijpt en het haar ook stevig vasthoudt tot het grijpen naar de mijter. Foto’s worden er geschoten voor thuis en misschien wel voor overzee. Sinterklaas mag meedoen: speculaaspop versieren en wandelt verder wat door het verblijf heen. Hier en daar wordt een high-five uitgedeeld, dit is kennelijk meer ingeburgerd dan gewoon een hand geven. Schattig om te doen.

’s Middags, bijna tegen de avond richting Rotterdam, waar een huizenverhuurder een Sinterklaasfeest heeft georganiseerd. D.w.z. er is geen budget, maar het personeel heeft geld ingezameld bij deelnemers en niet deelnemers om het feest toch door te kunnen laten gaan. Een mooi initiatief. Opnieuw kan ik me beroepen op de buurvrouw uit de straat. Zij werkt er en is één van initiatiefneemster. Ook haar dochtertje komt op het feest, gelovig nog, dus spannend. Ze blijkt echter niets in de gaten te hebben. Er heerst klimaatbeheersing, maar één van een schandalige kwaliteit. Het is er zo warm. Een aanslag op het welzijn van de Sint. Na het uitdelen van de cadeautjes vertrekken we terug naar de basis.
Die avond wordt het vroeg naar bed, tenminste dat is de bedoeling. Echter voor de volgende dag staan er huisbezoeken op het programma waarbij nog niet alle teksten van de gezinnen binnen zijn. Dat moet ook nog worden uitgedraaid voordat we op pad gaan.

3 december. Al vroeg op pad voor een optreden bij de plaatselijke supermarkt. Er zijn schoentjes afgeleverd die moeten worden gevuld en weer terug gegeven. Mijn stem laat het nu echt afweten. Ik geef alles wat ik heb en probeer er het beste van te maken. Vooraf geef ik bij elk bezoek de aanleiding hoe dit is ontstaan, al weet ik natuurlijk dondersgoed dat het mijn eigen schuld is. Alleen ik krijg er wat koorts bij. “Jouw parcetamolspiegel moet worden opgetrokken”, zegt een verpleegkundige uit het ziekenhuis, die ik onderweg tegen kom. Dat doe ik dan maar en neem elke vier uur twee paracetamolletjes in.
Bij de Appie aangekomen is het lekker druk. Ze hebben er wat van gemaakt. Kinderen kunnen er kleuren en hun eigen kruidnootjes bakken. Ze smaken zeker niet slecht. Na ruim tachtig kinderen bij Sinterklaas te hebben gehad vertrek ik om elders in Schipluiden even te pauzeren.
Dan start de toer van zes huisbezoeken. Het is altijd een crime om binnen de tijd te blijven. Gezinnen geven rustig negen kinderen op die binnen 20 minuten ‘behandeld moeten zijn’. Gelukkig heb ik een super strakke chauffeuse die op subtiele wijze de tijd in de gaten houdt en mij dat aangeeft.
Bij één van de bezoeken krijg ik te lezen dat betrokken kereltje dat naast mij staat een knuffelbeertje is. Als ik vraag of hij met Sinterklaas wil knuffelen doet hij dat met veel plezier en drukt hij zich stevig tegen mij aan. Er verschijnt een brede glimlach op zijn gezicht als ik hem weer los laat. Zo lief.

Het laatste bezoek is het mooiste. Waar de vader van een aanwezige dochter Sinterklaas voor zijn karretje spant om zijn schoonzoon te bewegen om zijn lief ten huwelijk te vragen. ‘Dat moet wel op slinkse wijze’, had hij gezegd, want ze moeten wel in liefde met elkaar verder. De aangeleverde teksten pasten in het verzoek en ik maakte de afspraak, dat ik naast Sinterklaas ook graag het huwelijk zou willen voltrekken. Na een lange dag ben ik gebroken en is het banken als ik thuis kom. Gelukkig heb ik een hele fijne en lieve vrouw die mij tot in de puntjes verzorgd. Het is niet altijd makkelijk met mij, kan ik verzekeren. Deze avond ook het zelfde ritueel als de dag ervoor. Teksten van de website afhalen en in het boek stoppen.

4 december de stem is helemaal weg. Toch later op de dag komt deze wel weer wat terug. Ook nu weer zes huisbezoeken. De één wat makkelijker dan de andere. Als we bij een huisbezoek vertrekken worden we staande gehouden door twee mensen, kennelijk wel van Nederlandse komaf maar met een Engels accent. Het blijken Canadezen te zijn die op familiebezoek zijn. Dit moet even op de gevoelige plaat worden vastgelegd. Van de mensen van een huisbezoek waar ik een minder een gevoel over heb, krijg ik al snel een appje. Het was helemaal super. Mooier kan je het niet hebben. Deze dag zit er ook een echt familiebezoek bij, d.w.z. van mijn familie. Leuk om te doen, men keek er helemaal naar uit en het slaagde naar verwachting. Geweldig. Het laatste bezoek is het intensiefste. Opnieuw negen kinderen, waarvan er slechts één nog echt geloofde de anderen zijn pubers die stoer zijn totdat….ze bij Sinterklaas mogen komen. Na ruim zeven uur weer in het pak, dooft het kaarsje. Opnieuw vangt mijn thuisfront mij op. Ik kan niet meer praten en daardoor geen verslag uitbrengen van mijn belevenissen. Intussen stromen de eerste foto’s binnen van mensen die mij kennelijk hebben herkend of weten dat ik deze hobby heb.

Vandaag, 5 december, mag ik me voor één bezoek nog een keer in het pak hijsen. Mensen waar ik inmiddels al zo’n jaar of zes/zeven kom. Ook hier heb ik de kinderen groot zien worden. Het is weer een ongekend feest met opa’s en oma’s. Hier spreek ik met een jong meisje die aan Sinterklaas vraagt hoe ze Pietje kan worden. Ik beloof haar er op terug te komen en een keer uit te nodigen

Dan is Sinterklaas 2016 echt weer voorbij. Het pak gaat weer achter de kastdeur. Het was intensief en erg vermoeiend. Elk jaar opnieuw zeg ik dat ik ermee ga stoppen, maar rond de datum kriebelt het weer. Toch moet ik ook een keer voor mijzelf kiezen en wat minder druk op mijn schouders nemen. Al geeft het me wel de nodige energie. Volgend jaar word ik 65 jaar, Sinterklaas met pensioen? Nee, dat zeker niet. Want er staat al weer één optreden gepland, maar wel minder, dat is een ding dat zeker is. Ik dank iedereen die mij heeft geassisteerd om te kunnen doen, wat ik zo graag doe. Ik dank ook iedereen die het vertrouwen heeft gehad in de organisatie van Sinterklaas en hem boekt om langs te komen.