351. Eten verzamelen op de fiets

Een poosje geleden stuitte ik op de aankondiging van Marja van der Ende, van Fietsen voor het eten – Westland, dat er op 20 oktober een fietstocht zal worden georganiseerd om te gaan fietsen voor het eten. Ik stel het voor aan mijn lief, ze maakt echter een voorbehoud. “Stel dat het regent, ik laat me toch niet zeiknat regenen”, zegt ze. Na een beetje doorzetten echter krijg ik haar toch zover dat ze meegaat. Ik geef ons op en krijg daar een bevestiging van. Het is een initiatief van de Slowfoodgroep Rotterdam. Ik kijk er naar uit. Om 10:00uur moeten we bij de Schaapskooi in Delft zijn.

U moet weten dat Marja een fietsbeest is. Zij heeft het initiatief genomen om een website op te zetten met plekken waar je langs de weg stalletjes befietst die allerlei groenten, fruit en andere levensmiddelen verkopen. Marja komt al geruime tijd niet meer in de supermarkt en haalt haar eten op de fiets bij de tuinder, boer of hobbyist die zijn of haar oogst te koop aanbiedt langs de weg. Ook doet ze bedrijven aan die vaak uit ideëel oogpunt hun bedrijf runnen. Ze heeft hierdoor al 10 kg van zichzelf ingeleverd. Budgetneutraal, zo schrijft ze. De kosten die ze nu uitgeeft langs de weg zijn in evenwicht met de kosten die ze zou betalen in de supermarkt.

Wanneer we dag voor de rit bij vrienden zijn, geven zij aan ook graag mee te gaan. Ik ga proberen om hen ertussen te schuiven. Kort daarop heb ik al een berichtje terug. ‘Hallo Aad, Dat is hartstikke leuk, ze mogen zeker meefietsen! Het belooft een goede fietsdag te worden! :). Met vriendelijke groeten’

Uit de informatie blijkt dat het een tocht gaat worden van zo’n 27 km. Rond 14.30uur eindigt de fietstocht bij druivenkwekerij Nieuw Tuinzight, Zwethkade zuid 45 in Den Hoorn. ‘Onderweg komen we langs lokale producenten, winkels en stalletjes waar we (zelf) lokale producten kunnen kopen’, zo schrijft men. ‘Neem naast je betaalpas voldoende muntgeld mee om in de stalletjes te kunnen betalen.’

Om 09:15uur zijn onze vrienden bij ons om gezamenlijk de tocht te aanvaarden. Het is droog, een beetje fris, maar supergezond om lekker te fietsen. De accu’s zijn opgeladen, we kunnen ertegenaan. De display geeft straks de totale afstand aan als we weer thuis zijn.

Via Den Hoorn en de Delftse binnenstad bereiken we de Schaapskooi. De organisatoren staan al bij de bushalte te wachten. Ook Marja is er al. Er wordt vrolijk handen geschud. Het wachten is op de andere meefietsers, 13 in totaal. Iedereen krijgt een flesje druivensap, van Nieuw Tuinzight, voor onderweg. Na een kort woordje van Marja gaan we op pad.

Het eerste punt ligt lekker dichtbij. De Korftlaan af en bij de afgetopte molen linksaf en direct rechtsaf. We zijn aangeland bij Hoeve Biesland. Hoeve Biesland waar bakker Jan Bronswijk ons vertelt hoe hij na een ongeval terecht is gekomen op deze hoeve en daardoor heeft besloten om zijn bakkerij juist hier te starten. Een mooie vertelling over het hoe en waarom hij gaat voor de meest natuurlijke producten en dan liefst ook nog uit eigen streek. Met een grote passie vertelt deze bakker zijn levensgeschiedenis. Na zijn uitleg is het tijd voor de winkel die er ook is. In de winkel zit de vriezer vol met diverse vleessoorten. Broodsoorten zijn er bij de vleet en de groente ligt er te glimmen. Hier worden de eerste boodschappen gekocht. Vleesproducten, brood, eierkoeken, stukken kaas, groentes en eieren. Het is de bedoeling dat we aan het eind van de rit gezamenlijk eten. Dat betekent ook kopen voor wat je straks gaat inbrengen op tafel.

We zijn direct al buiten het tijdschema beland. Geef de bakker geen gelegenheid, dan gaat hij los. Als we weer op weg gaan ben ik mijn lief al kwijt. Zij rijdt met iemand anders en ook ik heb al direct iemand waar ik tegenaan kan kletsen. Via de Delftse Hout, Aan ’t Verlaat en de Geerweg rijden we over de Kolk en door de Dirklangenstraat richting Molen de Roos. Hier een klein woordje van Ingrid, een van de organisatoren. Ze vertelt het verhaal over hoe de molen e.e.a. heeft overleefd na de grote ingreep van het treinenstelsel aan de Phoenixstraat. Er zou koffie en gebak zijn, maar gezien de tijd is het alleen even naar boven om te kijken en dan door. Ik ben naar boven gegaan en heb Delft op een bijzondere manier gezien, terwijl de wieken vlak voor mijn neus draaiden.

Op naar de volgende locatie: Op Hodenpijl. De buitenplaats is gesloten, er is dus alleen gelegenheid om even naar de Herdershof te wandelen, rond te kijken in het kerkje en het plasje te doen. Ook hier zijn allerlei biologische producten te koop. Men maakt er gebruik van. Door mijn kennis van deze trouwlocatie neem ik een Franse jongedame mee en leg haar uit wat er te zien is. Niet lang nadat we er zijn is ook Dirk Post aan komen fietsen. Hij gooit het hek van de Buitenplaats los, maar eigenlijk is er geen tijd meer voor. We stappen opnieuw op en moeten het tempo wat naar beneden brengen. Er zijn fietsers en fietsers, ondersteund, op sportfiets of gewoon een zelftrapper. We gaan op weg naar Farm-I-See, een winkel die allerhande Cittaslowproducten verkoopt van bedrijven uit de buurt die zich houden aan het verantwoord biologisch telen en handelen.

Bij de Farm-I-See, staat Gabriëlle Mosch al filmend de groep op te wachten. Na wederom een woordje van Marja, krijgt Gabriëlle de kans om uit te leggen wat de Farm-I-See zoal doet, verkoopt en promoot. Ze geven producenten de gelegenheid om hun waar aan de man te brengen. De eigenaresse neemt direct de gelegenheid te baat om vrijwilligers te werven voor de bezetting van de winkel. Ook hier verkoopt men de nodige voedingsmiddelen. Natuurlijk moeten de bijzondere chocolaatjes mee van Onwijs Lekker, met tomaat en rode kool. Dan is het wachten, onze voorfietser heeft even wat meer tijd nodig om zaken in te kopen.

Wanneer iedereen weer op de fiets zit, gaat het via de Keenenburgweg naar de Holierhoek om vervolgens de Trambrug te nemen richting Kaas- en Zuivelboerderij Van Winden. Hier aangekomen zijn we te vroeg, blijkt. Men had ons om 14:00uur verwacht, waar het nu 12:45uur is. Maar geen probleem. Er wordt kaas geproefd. Er gaan kaasjes mee en melk en yoghurt. En wat doet die Marokkaan met die witte emmertjes?Even vragen. Hij eet het als een yoghurt. Dat ook mensen van Marokkaanse afkomst deze zuivelboerderij weten te vinden, blijkt, hele gezinnen bevolken de boerderij. Hier gaat voor ons de heerlijke roomboter mee. Er is opnieuw slechts kort tijd. Dit heeft mede te maken met het feit, dat ons eindpunt uiterlijk om 16:00uur gaat sluiten.

Als de groep weer verzameld is gaan we langs de Gaagweg fietsen. Niet echt handig, maar het fietspad pakken zou teveel tijd kosten. Via de Kleine Zijdekade rijden we langs de Tuinderij het fietspad af. Bij de Woudseweg duiken we het tunneltje in en steken recht over. We zijn aangeland bij Chris Noordam van TopKrop. Een tuinbouwbedrijf dat zich monotoon gedraagt door ‘alleen’ sla te telen. Het jaar rond. Chris legt uit wat voor bedrijf hij heeft en dat hij dit via overlevering heeft meegekregen. Maar sla is niet alleen sla, al doet de naam TopKrop dit wel vermoeden. Naast de krop sla heeft hij botersla, basilicum, paksoi, eikenblad, romaine, frisee, de Lollo Rossa en nog vele andere soorten sla. Waar het vroeger direct naar de veiling ging, zijn het nu de supermarkten die rechtstreeks bestellen. Dat betekent ook een andere discipline in huis: het verpakken van de slasoorten. Daarnaast levert hij aan wat plaatselijke bedrijfjes waaronder o.a. De Vitaminetuin, Farm-I-See , Lunchroom Het Raadhuis en Huis van de Smaak. Bij Topkrop mag je proeven, een heerlijke basilicum, maar ook het bloemetje van de rucola sla geeft je een heerlijke smaak in de mond. Chris heeft een kratje gemaakt met voor een ieder een heerlijke verse krop sla en een paksoi.Wij krijgen ook een basilicumplantje mee, hij staat in een vaasje. Het gaat ook in de tas. Sommige medefietsers weten nauwelijks hoe ze hun spullen in de tas kunnen krijgen. De tijd gaat nog meer dringen. Er zijn nog twee bedrijven te bezoeken, een tomatenbedrijf aan de Bovendijk en het druivencentrum Nieuw Tuinzight. De groep splitst zich. Een aantal gaat met een van de organisatoren mee naar de Bovendijk, een andere groep gaat voor het bezoek aan Nieuw Tuinzight.

Ik ga mee naar de druivenkwekerij Nieuw Tuinzight, waar Arnold en Hilde Jansen de scepter zwaaien. Dit is voor ons tevens de laatste post van de dag. Bij Nieuw Tuinzight rijden we een kort stukje door om te neuzen bij het stalletje van Jolanda van der Vaart aan de Zwetkade Zuid 38. Hier staat zo’n stalletje waar je druiven, eieren en walnoten kunt kopen. Hiervan staan er tientallen in het Westland. We rijden terug naar de druivenkwekerij. Hier staat de tafel gedekt in de oorspronkelijke oude druivenkas van Opa Hein Jansen. Ook de groep van de Bovendijk sluit weer aan.

De fietstassen worden leeggemaakt en de gekochte levensmiddelen komen op tafel. De stokbroden worden gesneden, een stukje uienbrood, het cranberrybrood en de ciabatta komen op tafel, De diverse kaasjes worden uitgepakt, de gemberjam en mosterdpotjes worden geopend. De roomboter van Van Winden geeft het broodje een heerlijke smaak. De tomaten hebben hun aftrek. Maar bovenal de eigengemaakte tomatensoep van Hilde wordt gretig naar binnen gewerkt. Terwijl Hilde vertelt, eet de groep en de andersom. Men is aan elkaar gewaagd. Hilde vertelt zolang er wordt gegeten en er wordt gegeten zolang Hilde vertelt. Omdat de tijd gaat dringen wordt de maaltijd om 16:00uur gesloten. De tafel wordt gezamenlijk afgeruimd. Er is nog een mogelijkheid om druiven te proeven en dan nog de grote kas in te gaan. Hilde knipt en knipt in hun winkeltje van de druiventrossen terwijl ze de soort noemt. Wanneer elk soort is genoemd en geproefd wandelen we even mee naar de grote kas. Ze legt uit wat we zien en vertelt met passie het verhaal van Hilde en Arnold, zoals ze dat ook al onder het eten deed. In de winkel is hierna nog gelegenheid om druiven te kopen, hier wordt weinig gebruik van gemaakt.

Men neemt afscheid van elkaar. Wij hebben er 37,6 km op zitten. Een fantastische dag met onbekende mensen die ineens bekenden zijn geworden. Wat een prachtig initiatief is dit geweest om mensen mee te nemen op stap langs onbekende en bekende bedrijven en bedrijfjes. Mijn dank gaat uit naar de organisatoren, Marja, Ingrid, Maarten en Ton. Volgende keer zijn we weer van de partij. Succes met jullie passie.

151. BABSendag in Zoeterwoude

Lijkt het maar zo, of is het zo. Meer vrouwen dan mannen zijn trouwambtenaar, waar dat in de vorige eeuw echt heel anders was.

Afgelopen zaterdag organiseerden Mies van der Krogt en Janet van der Ree een BABSendag in hun gemeente Zoeterwoude. Wat mij opvalt, is dat er slechts vijf mannelijke BABSen zijn en 22 vrouwelijke BABSen. Een BABS is iemand die een huwelijk mag bevestigen. BABS staat voor Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Je hebt ook ABSen, dat zijn medewerkers die werkzaam zijn bij een gemeente of raadslid zijn. Zij zijn dus niet Buitengewoon. Ik ben dat wel, maar dat zei mijn moeder vroeger altijd al.

Op uitnodiging van de gemeente Zoeterwoude rijd ik op een prachtig mooie zaterdag naar het sportterrein van de plaatselijke voetbalclub. Daar is parkeerruimte voldoende. Er is een levendig gebeuren en al om negen uur zie je kleine voetballertjes met een soms iets te lange broek over een half veld rennen. Heel even neem ik er de tijd voor om dit even te bekijken. Kinderen spelen met groot plezier hun potje voetbal. Op een kluitje proberen ze de bal in het vijandelijke doel te krijgen. Een leider langs het veld heeft er ook zin in. Hij rent binnen de lijnen en dweept de kleine mannetjes en één meisje op en springt zeker een meter in de hoogte als de spits met nr. 10 op zijn rug, al vallend de bal achter het keepertje met de veel te grote handschoenen drukt. Als profvoetballers vallen de kleuters over elkaar heen, alsof het elftal wereldkampioen is geworden. Mijn hart gaat open als ik dit zie. Jaren achtereen heb ik dit mogen meemaken. Ik zou bijna vergeten waarom ik hier naar toe ben gegaan: Om mijn auto neer te zetten en verder te gaan.

Ik laat het voetbalveld achter me en wandel naar de Dorpskerk in het centrum van Zoeterwoude. Als ik op Google Maps kijk blijkt het 10 minuten lopen. Ik twijfel, haal ik mijn auto op of ga ik toch lopen? Ik besluit te gaan lopen. Mijn meegenomen jasje gaat met de wijsvinger in het lusje van de jas, op de rug mee. Al wandelend merk ik dat de rug al nat is. Aangekomen bij de kerk verwelkomt Mies mij met een vrolijke lach, alsof we elkaar al jaren kennen. Voorin de kerk is Jeanet druk bezig met een beamer. Tijd voor een kopje koffie. Ik raak aan de praat met twee mannelijke collega’s van de gemeente Kaag en Braasem en al snel worden er de nodige ervaringen gedeeld. Langzaam aan komen er meer BABSen binnen en wordt de sfeer gezelliger.

Tijd voor wat nieuwe wetgeving. Ook trouwambtenaren moeten dus regelmatig op training. Jeanet behandelt de zaken aan de hand van vertoonde beelden.

Dan is het woord aan de burgemeester van Zoeterwoude. Burgemeester Liesbeth Bloemen verwelkomt het gezelschap op informele wijze, maar wel met de ambtsketen om. Ze vertelt zelf ook BABS te zijn en heeft al 4,5 huwelijk bevestigd. 0,5 omdat zij in een gemeente in het noorden des lands slechts de toespraak mocht doen en de bevestiging moest overlaten aan de BABS ter plaatse. Het is namelijk aan de gemeente of men toestaat dat er een externe trouwambtenaar wordt benoemd om die bevestiging ook te mogen uitvoeren. Ook burgemeesters kunnen dit dus samen niet even bekonkelen.

Het is een warme dag en dan krijg je, wat ik ook regelmatig ervaar als ik een huwelijk bevestig in onze trouwlocatie Op Hodenpijl, dat de banken/stoelen hun was achterlaten op soms zeer dure overhemden of jurken. Het is daarom dat ik bij warm weer vraag om niet tegen de rugleuning aan te gaan zitten. Jammer genoeg is dat bij één onzer te laat en heeft ze een bruine vlek op haar shirtje.

Na het officiële stukje, tijd voor ontspanning. Mankracht 6, zes heren, nu vijf omdat er één op vakantie is, wonend in Zoeterwoude die op niet mis te verstane wijze hun geluid laten horen. Oude liederen worden a capella de kerk in geslingerd. Prachtige bassen en tenoren die meerstemmig nummers zingen van o.a. de Beach Boys. Het nummer Swing Low, Sweet Chariot krijgt een eigen arrangement en wordt met luide stem door de kerk gezongen. Het publiek waardeert het zeer. De mannen krijgen een prachtig applaus.

Op het programma staat nu een wandeling door het mooie Zoeterwoude, klein in gemeente, groot in oppervlakte. Een mooi moment om wandelend elkaars ervaringen te delen. Een trouwambtenaar van de gemeente Alphen a/d Rijn, Liliane, wordt mijn sparringpartner. Een zeer gezellig gesprek, dat verder gaat dan alleen over trouwen. De afstand en tijd, toch ruim een half uur, vliegt onder de schoenen door. Ook voor en achter mij vinden gezellige gesprekken plaats. We eindigen bij ’t Geertje. Een geitenboerderij annex uitspanning. Hier wordt de voortreffelijke lunch gebruikt.

Na het eten krijgen we Zoeterwoude vanaf het water te zien. Prachtige landerijen en boerderijen. Vele bruggetjes, die allemaal moeten worden opgehaald door de bewoner, die ook de eigenaar is van de brug. Dit keer heeft men een racemonster op een fietsje ingehuurd die van brug naar brug rijdt en het zwaartepunt weet te kantelen, waardoor de brug omhoog gaat. Achter Zoeterwoude om, tussen de gigantische tanks van Heineken, terug over de Oude Rijn naar het dorp.

Bezichtiging van de trouwzaal in het raadhuis van de gemeente is het volgende punt. Even snel een drankje doen en dan de trouwzaal in. De meningen zijn verdeeld over de inrichting van deze trouwlocatie. Dan wandelen we door naar een trouwlocatie even verder op. In een deel van de oude boerderij Kolff heeft men een intieme ruimte gemaakt om het jawoord uit te spreken. Dan door naar De Meester. Een café-restaurant gelegen vlakbij mijn startpunt. Trio de Notes geven hier acte de présence. Drie dames die op komische wijze wat ‘huwelijks’liederen bezingen. Voor je het weet word je jarig gemaakt en zingen ze je ‘Happy Birthday’ voor je. Ook dit optreden valt in de smaak bij de aanwezigen. Na een drankje komt er een eind aan de fantastisch georganiseerde dag. Wat promotiemateriaal en een stuk kaas liggen te wachten om meegenomen te worden. 

Voor de trouwambtenaren, BABSen, die verstek hebben laten gaan of hebben afgezegd: Je hebt wat gemist!!

Dankjewel gemeente Zoeterwoude, dankjewel Mies, Janet. Dankjewel mede trouwambtenaren voor deze leuke dag.

132. Natte Midden-Delflanddag 2016

Het is even voor half elf als we ons klaar maken om naar de opening te gaan van de Midden-Delflanddag. Nog even een keer naar buiten kijken en de telefoon consulteren. Grote blauwe pieken vullen het scherm van de app Buienradar. Heeft het zin om te gaan en ons nu al nat te laten regen? We besluiten om ons vertrek even uit te stellen.

Om elf uur gaan de stalen rossen de schuur uit. Het is droog en de blauwe pieken zijn veranderd naar kleine golfjes en één piek.  Het moet lukken. We zijn nog maar net onderweg als ik de eerste druppels op mijn gezicht voel. Flink doorfietsen en proberen om slechts een klein beetje nat in Den Hoorn aan te komen. We passeren Op Hodenpijl. De Midden-Delflandvlag hangt aan het buitenhek, aan de weg. Jammer dat er naar het terrein toe geen kraampjes staan als aankondiging dat achter de boerderij, bij het bezoekerscentrum, de activiteiten zijn. Er staan slechts vijf fietsen en twee auto’s. We fietsen er voorbij.

Bij Santhee staat het bord buiten. De vlaggetjes wapperen in de wind. Het is er stil en verlaten. Zijn we te vroeg van huis gegaan of is het het weer?

Net voor Den Hoorn valt de blauwe piek die we eerder op de telefoon zagen. Het wordt snel naar de Plusmarkt rijden om de fietsen droog onder het afdak te zetten.

We lopen een bijna lege Dijkshoornseweg in. Het hart van de activiteiten voor Den Hoorn. Even praten bij de stand van De Zonnebloem Den Hoorn, dan door. Het is inmiddels bijna twaalf uur. Bij het Taalhuis worden we uitgenodigd om mee te doen met een woordkwisje. ‘Jullie zijn de eerste die een formulier in de bus gooien.’, krijgen we te horen. We gaan op de foto voor de facebooksite. We vervolgen onze rondgang. Hier en daar is iets te proeven. Men laat zich van de beste kant zien. Heerlijke koek die gratis van een schaal is af te halen. Vers fruit dat bij een stand wordt verkocht, verandert van eigenaar. Maar druk is het niet. De regen valt opnieuw recht naar beneden. Folders liggen nat op de stands. We gaan opnieuw op de pedalen en willen naar Nieuwe Tuinzigt. Als we de oude meelfabriek passeren, schieten we daar ook even naar binnen. Een collegaatje, Nienke, heeft er haar creativiteitsactiviteiten. Ik maak er een afspraak voor een opdrachtje. Dan op naar de volgende locatie.

We fietsen via de Woudselaan naar de Zwethkade. Onderweg scoren we een mooie bos rabarber. Bij de biologische druiventuin Nieuwe Tuinzigt, van Arnold en Hilde Jansen, is het ook al niet druk. Waar we voorgaande jaren met onze fietsen ver achterin moeten aansluiten, kunnen we onze fiets nu bijna binnen parkeren. Het is tijd voor een kopje koffie. Het is onze trouwdag, daar mag wel een lekker gebakje bij. Het druivenbommetje van Holtkamp is heerlijk. Na een rondgang door de kas zien we de vele trossen druiven weer hangen. Vrijwilligers van de Midden-Delflandvereniging proberen me opnieuw lid te maken en wijzen me op het vele materiaal dat ter meeneming ligt. De imker vertelt er zijn verhaal, de chocoladeboer pakt met een tangetje de chocolaatjes één voor één om in te pakken. Intussen speelt een accordeonist ‘oude mopjes’. De bigband Let’s Swing repeteert er wat nummers. Tegelijkertijd wordt de geluidsinstallatie ingeregeld. Zij doen een Glenn Miller repertoire als generale voor een groot optreden later dit jaar. We blijven even hangen om te luisteren. Voor het eerst spelen ze met drie zangeressen. Omdat de regendreiging hoog is heeft men een tent om het orkest gezet. Om half twee is het echt de beurt aan de bigband. Een overenthousiaste dirigent heeft niet in de gaten dat hij door zijn beweging uitgekleed verder gaat. Dat wil zeggen, dat zijn overhemd al vrij snel uit zijn broek onder zijn jasje vandaan komt zetten. Het klinkt lekker, maar we willen verder nu het even droog is.

Onze volgende stop is ’t Woudt. Hier hadden we meer verwacht. Omdat we zonder programma zijn gaan fietsen en zomaar wat plekken aan willen doen is dit natuurlijk niet eerlijk om dit zo te schrijven. We hadden het kunnen weten.

In de kerk worden we hartelijk ontvangen aan de koffietafel. Dames van de kerk hebben hun best gedaan om er iets lekkers neer te zetten. We zijn nauwelijks binnen of de thee en de koffie staat voor ons neus. Ook hier nemen we een stukje taart. Als we even zitten komt de heer Van Woerden bij ons staan. Hij vraagt aan andere vrijwilligers of hij iets mag vertellen over de kerk en over ’t Woudt. Dat mag. Op een bijna schalkse wijze vertelt hij zijn verhaal. Zijn hele lichaam spreekt taal. Leuk en grappig zoals hij de anekdotes aan ons en onze tafelgangers vertelt. Hij neem slechts ‘vijf’ minuten van onze tijd, dat worden er meer en hadden er nog best meer mogen zijn. Leuk.

We besluiten om richting Maasland te rijden. Net onderweg valt de regen met bakken uit de lucht. Mijn keurig gekamd haar hangt als natte cavia over mijn hoofd. We gaan niet meer naar Maasland en proberen het nog even in Schipluiden. Intussen voel ik ook water In mijn schoenen staan. In Schipluiden worden we niet verrast. Slechts vier kraampjes op het oude raadhuisplein en een tomatenkraampje bij de Appie, verder in het dorp niets. 

We denken er over om toch ook nog even naar Den Hoorn te gaan voor het concert van St. Ceacilia. Als we net op weg zijn krijgen we een telefonische melding dat dit concert i.v.m. de regen is afgelast.

We keren om en gaan naar huis. De natte kleren gaan uit, de theepot komt op tafel en de thermostaat gaat één graadje hoger.

Het weer is zo bepalend voor deze activiteiten. Vele vrijwilligers zijn in touw om er iets leuks van te maken. Jammer. Gelukkig hebben we de foto’s nog. Volgend jaar nieuwe kansen. Midden-Delfland, het blijft mooi en aantrekkelijk en moet blijven bestaan. Hulde aan degene die zich er zo nadrukkelijk voor inzetten.