279. Goud, zilver, brons?

De Olympisch Winterspelen komen er weer aan. Dagen en nachten aan de buis gekluisterd zitten om te ervaren en mee te maken hoe onze jongens en meiden het er van afbrengen. Halen ze opnieuw 24 medailles die ze bij de vorige Olympisch spelen ook hebben gehaald? Eerst het OKT nu de Europese kampioenschappen afstanden. Ik kan er rustig voor gaan zitten, lekker onderuit een kop koffie of thee in handen en staren, staren naar de beeldbuis.

Thuis, in Den Hoorn deden we dat ook. Bij het opruimen van een doos die al heel lang op zolder staat en eigenlijk is meeverhuisd vanuit de Looksingel, kwam ik schriftjes tegen. Schriftjes met schaatskampioenschappen. Nederlandse- Europese- Wereld- en Olympische kampioenschappen. Rondetijden, uitslagen, krantenknipsels, ik verzamelde, schreef ze op in een schriftje en plakte daar de foto’s en commentaren bij uit kranten. Met een calculator er naast berekende ik de snelheden. Overzichten en meelopende tijden had je niet.

Het waren leuke dagen. Onder het genot van, door moeders gemaakte, erwtensoep zaten we hele zater- en zondagen aan de grote tafel, keken de zwart-wit beelden van Ard en Keessie, Ard Schenk en Kees Verkerk. Maar ook Jan Bols, Hein Vergeer, Piet Kleine, Hilbert van der Duim, de schaatser die viel over een duivenpoepje. Maar ook Hans van Helden die nog een volle ronde moest schaatsen maar de armen al in de lucht had bij de voorlaatste ronde. Wat te denken van de legendarische Reinier Paping, jaren achtereen deelnemer van het langebaan schaatsen om zich in 1963 tot winnaar weten te klasseren van de Elfstedentocht.

Schaatskampioenschappen die, anders dan nu, in de buitenlucht plaatsvonden. Waar sneeuw viel, de storm soms over de baan blies en wedstrijden werden afgelast i.v.m. sneeuwstorm. Temperaturen van dik onder nul, waar het echt afzien was. Niets ten nadelen van de prachtige accommodaties waarin men thans schaatst, maar dat waren pas helden.

De strijd tegen de Noren, Zweedse schaatsers, de Amerikanen en Russen ook. Fred Anton Maier, Per Ivar Moe, de Zweden Ivar Johnson en Johnny Nilsson, de Amerikaan Eric Heiden en de Rus Valeri Kaplan. Stoere mannen, niet strak in het lichaam, maar schouderpartijen, stevig gebouwd, mannen die tegen een stootje konden. Met uitzondering van Kees Verkerk, klein van stuk maar oersterk. We keken er naar met plezier, maar onze Hollandse jongens moesten wel wennen aan die kou. Ze sloegen zich er manmoedig doorheen, overklasten vaak de gehele wereld en kwamen met vetleren medailles thuis.

Op een keer keken we naar de plaatselijke schaatser die ooit meedeed, zij het dat het om Nederlandse kampioenschappen ging. We volgden hem als hij met lange slagen over het water langs de Lookwatering reed. Zijn naam: Cees van Adrichem. Genoemde schaatser reed in een bijrol mee, maar toch, een BH-er, beroemde Hoornees.

Later kwamen ook de dameskampioenschappen op tv. De Delftse Stien Kaiser, op latere leeftijd brak zij pas door en werd wereldkampioen. Maar ook Atje Keulen – Deelstra, Carry Geijssen, Ans Schut. Ik herinner het me als de dag van gisteren. Na het behalen van de titel Wereldkampioen door Stien moest ze groots worden ingehaald, gehuldigd in Delft. Wij mochten er met ons muziekkorps ‘Kunst Na Arbeid’ aan voorop lopen. Heel Delft liep uit voor een groot kampioene. Zittend in een koets werd ze door de stad gereden en toegejuigt.

Vervlogen tijden, kampioenen van eigen bodem. Al doen onze huidige jongens en meiden ook nog steeds prima mee. Zou dat dit jaar ook weer gaan plaatsvinden? Ik ga er voor zitten. Door de tijdsverschillen, acht uur later, was ik even bang dat ik de wekker zou moeten zetten. Niets is echter minder waar. Alle wedstrijden worden op Nederlandse overdagse tijden gereden, te beginnen op 10 februari a.s.

Het schriftje zal er niet liggen. De tijden worden niet meer opgeschreven. Het zal ongetwijfeld spannend worden. Haalt Irene haar zo begeerde gouden medaille op de 1500 meter? Kan onze debutante Esmee Visser stunten door een medaille te behalen op de 5000 meter? Doet Sven waar hij zo goed in is? Zijn er verrassingen te verwachten? We gaan het zien. Ik ben voor de buis te vinden en net als in de zestiger jaren leef ik mee. Veel plezier als je ook gaat kijken.

142. Meedoen is belangrijker dan winnen!

Met hoge verwachtingen reizen de Nederlandse sporters af naar Rio. Rio de Janeiro, de stad waar in 2016 de Olympische Spelen worden gehouden. Velen komen met lege handen thuis. Eén er van heeft er nog wel plezier gehad, Yuri, al staat ook hij bij terugkomst naar Nederland met lege handen.

Ook op het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport hebben ambtenaren en bestuurders hier hun gedachte over. De prestaties van topsporters immers, dragen bij aan de ambitie van Nederland om bij de top tien van beste sportlanden in de wereld te horen. Gewonnen medailles en prestaties van topsporters inspireren mensen om te gaan of blijven sporten en hun eigen grenzen te verleggen. Daarom investeert Rutte en zijn kornuiten in topsport zodat onze kopstukken optimaal kunnen presteren en medailles kunnen winnen. Maar ja, als je ze dan niet wint…..

Tussen de 235 en 245 sporters zijn er klaar voor. Hebben bewezen dat ze minimaal een finaleplek kunnen halen en krijgen het krediet van NOC*NSF om het beste beentje voor te zetten. En Nederland, Nederland zwaait ze uit, om tijdens de spelen op het puntje van de stoel te zitten of de rand van het bed. Want het tijdsverschil maakt dat niet alles overdag kan worden gezien

Nog nooit is de prognose zo hoog over het aantal te behalen medailles. Pak weg 15% van de afgereisde atleten zal met een prachtig sieraad om de nek terug komen, is de verwachting. Helaas na één week al kan dit percentage danig worden bijgesteld. Het heeft natuurlijk allemaal een reden en ik bedacht er een aantal.

Voor bepaalde zwemmers/sters is het water te dik en te plat, daar is geen doorkomen aan. Boksers vallen af omdat de tegenstander dynamiet in de handschoenen heeft zitten. Judo-ers geven de verende mat de schuld en de pakken van de tegenstanders zijn te glad. Alleen Anicka van Emden doet het goed met brons. Beachvolleyballers hebben tegen de zon in gekeken en het zand was te scherp aan één kant van het net, en laat dat nou net de Nederlandse kant zijn. Bij de paardensport heeft één van de paarden aan een vreemd goedje gesnoept en loopt met de tong uit de mond. Bij de handboogschutters staat de snaar van de boog te strak gespannen en is de terugslag te groot, waardoor het oog blauw aanloopt. Bij het wielrennen van de dames is de betonnen rand langs de weg niet breed genoeg, daar kan je niet op toeren. Behalve bij Anna van der Breggen, zij vond het juiste spoor en mocht met een mooie gouden plak naar huis. De mannen wielrenners konden geen pact vormen en rijden mee met wat men de dag ervoor heeft gegeten, spek en bonen. De tijdrijders doen het ook al niet super alleen Tom Dumoulin, zilver en wederom Anna van der Breggen brons, halen een plak. De anders rijders/sters rijden tegen de klok en als je dan niet uitkijkt kan dat zeer pijnlijk zijn. Bij het enkelspel van Kiki moest ze tennissen met een cricketbal, dat was ze niet gewend. Bij de dubbel hangt het net op volleybalhoogte. Uitgeschakeld, dus. Onze tafeltennis dames hadden geen kans nadat is gebleken de tegenstanders met tennisrackets spelen. Daar zijn onze Chinees-Nederlandse speelsters niet tegen opgewassen. Bij onze schermer is er ook al een probleem, blijkt zijn scherm te zijn afgeplakt en heeft hij geen zicht, ja dan scoor je nooit. Bij de roeiers halen de dubbel vier een zilveren medaille, verder is het water niet te doorklieven, dat doe je door de golven, die zijn er niet. Bij de baanrenners heeft Theo de tank zijn dag niet. Er valt nog weinig te genieten.

De dames turnsters doen het goed, boven verwachting zelfs, vijf jonge meiden, buigen, strekken, springen, hangen, draaien en nog veel meer werkwoorden, om vervolgens een zevende plek te behalen. Een prachtig resultaat. De hockeyers doen wat van hen verwacht wordt, al gaat het niet even gemakkelijk. Dat doen de dames van deze discipline ook. De handbalsters zetten een mooi resultaat neer, al zullen ze zich toch nog wel even moeten bewijzen. De meisjes/dames van de volleybal doen het goed en zetten nog even een mooi stempeltje. De wind is redelijk goed gezind voor de zeilers en windsurfers. We hebben nog wat sporters in de strijd. Er is nog wel wat mogelijk, maar een record, nee, dat halen we zeker niet.

Trouwens wie het ook goed doen, maar-niet-heus, zijn de mensen van de NOS. I.p.v. beelden, eindeloos ouwe hoe.. met Jan Rap en zijn maat. Ik zit helemaal niet te wachten op al die achteraf analyses, laat me de sporters in Rio zien.

Er is er echt maar één die een hele avond, nacht en zelfs deel van de ochtend heeft genoten en dat is Yuri. Yuri die al veel eerder uit het verkeerde suikerpotje heeft gesnoept. Een blowtje meer of minder was voor hem toen geen probleem. Nu is het de drank en misschien nog iets wat vanuit de duistere nacht nog niet bekend is. Na zijn finaleplaats behaald te hebben, pakt hij zijn kans. Kiest voor vertier en verdwijnt na een bezoek aan het Hollandse bierhuis met een taxi het nachtleven in. Een sportman onwaardig. Geen discipline kunnen opbrengen om veertien dagen lang binnen het harnas te lopen. Hij moet zijn titel ‘Lord of the rings’ inleveren, die wordt omgezet naar ‘Lord of the drinks’. Heb je het dan voor elkaar? Dan ook nog proberen via een rechtszaak alsnog terug te mogen. Nee, Yuri, je had vóór je vertier moeten nadenken en niet achteraf proberen je gelijk te halen.

Het worden in ieder geval de Olympische Spelen, van de verwachtingen, van de mislukkingen, van de tegenvallers, van de teleurstellingen. Maar ach, je moet maar zo denken: ‘Over vier jaar is er weer een kans’ en om bij de uitspraak van Pierre de Coubertin te blijven: ‘meedoen is vele malen belangrijker dan winnen’. Fijn dat onze sporters zich houden aan die uitspraak.

Ik wens u nog veel kijkplezier.