406. Farmencountryfairgeschenkpakkettenverloting

Wanneer we op 28 april jl. op een boerenfair staan komen we daar ook de kraam van ‘Fietsen voor mijn eten’ tegen. De fiets van Marja staat bovenop de tafel. Deze is versierd met blauwe vlaggetjes, de lievelingskleur van Marja. Op de tafel liggen kaartjes waar je jouw naam op mag zetten. Deze worden door Marja verzameld. Op een later tijdstip trekt zij een kaartje bij de Farmencountryfairgeschenkpakkettenverloting. De gelukkige is de winnaar van een pakket dat is beschikbaar gesteld door Sylvia Simons – Van den Berg van Santé Holland, Luc Ruijgt van molen de Drie Lelies, Nelly van Winden van de gelijknamige Zuivelboerderij, striptekenaar van Marja de Bij, Richard de Rijke en eieren- en druivenverkoopster Jolanda van der Vaart. Wanneer onze voorfietser op 4 mei 2019 bij Sylvia is laat ze haar, op de telefoon, de trekking vastleggen. Het filmpje komt online en tot onze verbazing zijn wij, Aad en Wilma van Meurs de gelukkige prijswinnaars. Sommige mensen denken aan doorgestoken kaart, wij geloven het niet.

Door druktes komt het er maar steeds niet van om een datum te prikken. Prijsgevers hijgen Marja in de nek. “Wanneer kom je nou”, schrijven ze haar. Dan gaat het er toch van komen. Als Marja bij ons thuis is voor het invoeren van de stalletjes plannen we een datum. Het wordt 19 oktober 2019.

Mijn lief heeft het idee om niet met drie maar met vier te gaan fietsen. Dat is toch gezelliger en stelt Marja voor om haar liefde Maurice mee te nemen. Kort daarop wordt dat positief bevestigd.

Het is de hele week al weer om op te schieten. De buien wisselen elkaar af. Het kan niet op. Ooit zal de regen toch weleens stoppen. Maar op de vrijdag voorafgaand is het wederom wisselvallig. Als we de morgen van het fietsen opkomen is de achterplaats glimmend en nat. Het zal toch niet…

Om even kwart over negen krijgen we een Messengerberichtje, “we zijn onderweg”. Marja stuurt een foto dat de fietsen achter op de bolide staan. Marja en Maurice zijn er dus klaar voor. Op de telefoon geeft buienradar wat kleine blauwe heuveltjes. Ik haal mijn regenpak tevoorschijn.

Wanneer Wilma naar beneden komt, heeft ze de auto van ons ’s Gravenzandse paar de parkeerplaats op zien rijden. “Loop even naar buiten, dan kunnen ze de fietsen op de achterplaats zetten.” Gehoorzaam als ik ben vul ik de opdracht uit en loods hen via de brandgang naar onze achterplaats.

We doen nog een koffie en thee en praten even over de gang van zaken rondom het project Fietsen voor mijn eten. Er is nog wel het nodige te doen en er zijn ontwikkelingen die we gezamenlijk doornemen.

Dan komen ook onze fietsen uit de schuur. De zon laat zich, warempel, zo af en toe zien. We gaan op weg naar onze eerste weldoener, Zuivelboerderij van Winden. Via de noodbrug bij de Trambrug, Schipluiden, fietsen we richting Maasland. We nemen het tweede bruggetje en rijden het terrein op bij Van Winden. Als Marja aangeeft dat we de prijs op komen halen van de verloting is er enige twijfel. “Wat zou het moeten zijn.” Verkoopster Jolanda verdwijnt naar achteren en gaat vragen wat ze mag weggeven. Enige tijd later is ze terug. We kunnen kiezen uit een aantal producten die ze ons noemt. Het wordt, nadat we een plakje hebben geproefd, een stuk jong belegen komijnekaas. De eerste prijs is binnen.

Op naar stop nummer twee. Via het Gaagpad rijden we richting Molen de Drie Lelies. Van verre zie we de wieken ronddraaien. Eenmaal op het terrein komt Luc Ruijgt, de vrijwillige molenaar, al naar ons toegelopen. “We komen de prijs ophalen voor Aad en Wilma”, zegt Marja. Hij heeft zich voorbereid. Op een tafel staat meel voor speltcake, kruidcake en speltpannenkoeken. Een mooi prijsje en ook lekker om te gaan maken. We blijven bij Luc nog even praten over de molen. Zijn hobby. Terwijl de wieken rustig ronddraaien vertelt hij over zijn passie. Reuze interessant maar het wordt tijd om onze weg te vervolgen.

We rijden terug in de richting van Schipluiden om bij het Gaagpad linksaf te gaan. We nemen het Kralingerpad en rijden naar De Lier. Op de Oudecampsweg nr. 29 woont Sylvia Simons – Van den Berg. Voor ons geen onbekende. We raken aan de praat, niet alleen over Fietsen voor mijn eten. Ook de dagelijkse gang komt ter sprake en dat er opnieuw een jong iemand is overleden. Dat grijpt je aan. Even is het feestelijke eraf, maar gedurende het gesprekje herpak je jezelf en gaan de zaken gewoon weer verder. Bij Sylvia komt er opnieuw een verrassing uit de fietstas van Marja. Richard de Rijke, de striptekenaar van o.a. Marja de Bij, heeft voor ons beiden wat stripboekjes ingepakt met daarin een persoonlijk woordje. Hoe leuk is dat. Bij Sylvia leveren we onze lege potjes in en wat advocaatglaasjes. We verzamelen die voor haar. Waarvoor die laatste glaasjes zijn, moet u zelf maar eens gaan ervaren, want ze heeft zo’n leuk winkeltje. We krijgen van haar een pot eierroom. “Voor als jullie vanavond achter de televisie zitten”, zegt ze. In een kist staan kweeperen. “Neem maar mee hoor”, zegt ze. Omdat ik niet weet wat ik er mee moet, geeft ze aan dat je er een gelei van kan maken of een handcrème. Mijn lief heeft een beter idee, “een ontbaardcrème”, zegt ze. Sinds ik me niet meer scheer, hoor ik regelmatig dit soort opmerkingen. Na Sylvia te hebben bedankt rijden we langs het stalletje met de tomaten, ook aan de Oudecampsweg op nr. 25. Hier gaan nog twee doosjes snoeptomaatjes in de fietstas. Deze worden uiteraard betaald want die behoren niet tot de prijzen Dan rijden we het dorp De Lier in.

Tijd voor een middaghapje. We stoppen bij Non Pop-up, Hoofdstraat 26, 2678 CK De Lier. Een uitgebreide kaart ligt er op tafel. Omdat kiezen soms stress geeft heeft men daar op de kaart een keuzemogelijkheid gegeven van drie kleine gerechtjes voor de prijs van €10,00. We laten het ons heerlijk smaken.

Na de lunch hebben we nog slechts één prijs op te halen, bij Jolanda van der Vaart. We fietsen door de Lierweg, nemen de Laan van Adrichem om vervolgens richting de Blaker te rijden. Ook hier staan stalletjes die op de site zijn genoemd. Helaas is er dit keer niets van onze gading en fietsen we door over de Noordlierweg richting ’t Woudt en dan door richting Wateringen. We stoppen eerst ook nog bij Hilde en Arnold Janssen van Druivenkwekerij Nieuw Tuinzicht. Hier geen prijs maar wel heerlijke druiven. Dan gaan we naar de laatste stop. Aan de Zwethkade Zuid op nr. 38, staat voor ons een verrassing in de kast die aan de weg staat.

Als we het terrein op rijden bij Jolanda, komt de grote boze hond ons al tegemoet. Gelukkig is de ketting te kort. In de kast staat een papieren tas. Aan de tas hangt een briefje: ‘Aad en Wilma van Meurs. Fietsen voor m’n eten.nl. Hier dan jullie fietsprijs. Ik vind het jammer dat ik er nu niet ben, maar het is jullie gegund. Ik hoop een mooie droge dag en veel gezelligheid. Groeten Jolanda.’ In de tas een doos met flinke eieren en druiven uit eigen tuin. Een prachtig leuke prijs die het pakket compleet maakt.

We rijden via de Zwethkade Zuid terug naar Schipluiden, pakken de Lotsweg en gaan bij het kruispunt met de Woudseweg linksaf over de A4. Onder ons door racen de auto’s. Het is opnieuw druk. Dat hebben wij ons niet gemaakt. We schieten de Ommedijk in om even stil te staan bij de training van IJsbrand Chardon. Voor Maurice hebben we onbekende wegen bereden. Marja kan je blind in het Westland of Midden-Delfland neerzetten, die weet en kent alle wegen. Na de Rijksstraatweg over te zijn, rijden we rechtsaf de Tramkade op. Terug naar ons huis. De mannen in het gezelschap zijn kennelijk iets te fanatiek, want even later zijn ze de dames kwijt. Gelukkig weet iedereen de weg. Na 28 km zijn we weer thuis.

Nog even een kopje koffie of thee en dan keert ’s Gravenzande huiswaarts. De fietsen gaan weer achterop. Het was een prachtige dag. Geen spatje regen, lekker gekletst en volle fietstas. Voor herhaling vatbaar. Oh ja, Marja krijgt nog wel een schaaltje heerlijke biest mee.

387. Een geslaagde farm- en countryfair

Een aantal weken geleden werden we gevraagd of we het leuk zouden vinden om op een farm- en countryfair te komen helpen. Een fair die wordt georganiseerd door Clemens Soszna van Kijk op het Westland.

“Wat houdt het in?”, is mijn eerste vraag. “Nou pannenkoeken bakken en verkopen. U moet weten pannenkoeken bakken is wel een favoriete bezigheid van mij maar alleen als ik dat zelf aangeef en er de tijd voor heb. Nee, dat is niet de bedoeling. Er moet op de fair worden gebakken. ‘Dat is behelpen’, bedacht ik me. Hoe kan dat anders? Ik stel voor om vooraf te bakken dat is een beter idee. Het probleem is dat ik een drukke week heb met daar ook Koningsdag nog eens tussen. Ik heb dus weinig tijd. (Je zal maar met pensioen zijn) Maar goed een dag daarvoor zou eventueel ook nog kunnen. De ingrediënten voor de pannenkoeken komen uit het gebied. Boter en melk van de Zuivelboerderij Van Winden, pannenkoekenmix van de molen De drie Lelies en eieren van Jolanda van de Zwethkade. De afspraak is gemaakt.

Dan blijkt het logistiek niet handig dat ik de pancakes vooraf bak. Dus worden ze elders alvast voorgebakken. Ik hoef ze alleen maar te verkopen.

Nog even is er contact met Jolanda van de eieren, Zwethkade Zuid 38, voordat we van huis gaan. Een tas met spullen gaat mee. De dreiging van regen is er. We pakken de tuut. We zitten net aan in de auto als de spetters op de voorruit vallen. Een goede keuze gemaakt. We rijden naar de Zwethkade Zuid en parkeren daar onze auto bij onze neef. Hij brengt ons dan door naar boerderij Dichtbij, omdat er weinig tot geen parkeergelegenheid is. De kramen zijn zo goed als ingericht als we arriveren. Het oranje zeil dat de achterkant dichtzet wordt nog even stevig verankerd. We bedenken de tactiek van de dag. De magnetron wordt ingeschakeld, dat blijkt niet te werken. Met veel mensen aan de kraam duurt dit te lang. Het meegenomen gasstel is een alternatief. Het wordt au bain marie.

Inmiddels is ook Marja, de bezige bij van Fietsen voor m’n Eten, gearriveerd met haar vers-fiets. De fiets gaat op de kraam. Vlaggetjes erlangs en ter plekke nog wat dingetjes bijeen sprokkelen voor het pakket dat is te winnen. Een winpakket waarbij je onder leiding van Marja van der Ende fietsend langs de gulle gevers het cadeautje gaat ophalen. Syl’s heerlijkheden staan een stukje verderop. Ik mag de pannenkoeken ermee versieren. Appel-kaneeljam, perenjam, appel-frambozenjam en stoofpeertjesjam. Toppings naast het gewone stroop en poedersuiker. Ik moet oppassen niet steeds het lepeltje af te likken, zo lekker zijn die jams. Verder heeft Sylvia o.a. eier- en chocoladeroom bij zich en boerenjongens en -meisjes. Bij mij is het gratis proeven, bij Syl is het kopen. Wil je echt iets aparts, rijdt even bij haar langs aan de Oudecampsweg 29 in De Lier. Op de fair ook de tekenaar van Ben de Westlandse bij, Richard de Rijke. Hij verkoopt er zijn stripboekje. Direct naast mij staat Jolanda van de eieren van ‘de Zweth, niet op zondag open’ Ze heeft gewone en grote eieren bij zich. De laatste plek is voor Patricia Booister van My Cakes uit Monster. Heerlijke macarons en cupcakes. Even verderop staat nog een sjaaltjeskraam en een kraam van Oriflame. Al met al een bont gezelschap.

De boerenzakdoek gaat om de nek, het feest kan beginnen. Langzaam komt de fair op gang. Tegen het middaguur krijg ik het zelfs druk. Er is trek. Maar dat geldt ook voor de kraampjes naast me. Veel inschrijvingen voor de winwedstrijd, maar ook aan de andere zijde, gaan de bakmixen, eieren en kaas grif van de kraam. Voor Sylvia gaat het zo goed dat er een nieuwe voorraad moet komen. Even bellen en haar spullen worden aangevuld.

De vogelshow van Roofvogelsenuilen gaat beginnen. Even een momentje rust. Terwijl de uil Nelson rondvliegt en men vanuit het publiek wordt ingeschakeld is het rustig. Tijd om ook even elders te kijken. Een kleinvee presentatie onder de veranda. Kleine cavia’s, kippen, duiven, konijnen. Het is nu niet druk, maar wel gezellig. Er is tijd voor een praatje.

Op de kraam naast me kan men stukjes kaas proeven. Een mannetje van een jaar zes/zeven graait en neemt een hele hand. Als je er wat van zegt grijpt zijn moeder in. Tenminste, ze zegt: “ach het zijn er maar een paar.” Mijn moeder zou gezegd hebben: “twee stukjes is wel genoeg hoor, Aadje.” Er is toch wel het e.e.a. veranderd.

Het aantal pannenkoeken neemt af. De au bain marie methode werkt, tot ik tot de ontdekking kom dat het water uit de onderste pan is verdampt en de bodem is verkleurd. Sissend houd ik hem onder de kraan. De volgende stapel wordt aangebroken. Het gaat als een speer. Niet alleen de pannenkoeken, maar ook de proefcakejes waar de jams op zitten. Stoofpeertjes is toch wel favoriet. “Smaakt net als bij mijn moeder thuis”, zegt een veertiger tegen zijn vrouw.

Het is gezellig druk, niet overmatig, maar gestaag wandelt men langs de kraampjes, al merk ik dat de sjaaltjes- en Oriflamekraam weinig klandizie hebben.

Omdat er wat dreiging in de lucht zit, wordt de tweede voorstelling van de roofvogels naar voren getrokken. De Afrikaanse oehoe met de roepnaam Nelson doet zijn dansje op een stok, de Kapgier Magier, wandelt rustig met de begeleider rond over het grasveld. De Amerikaanse zeearend Antje vliegt rakelings over de hoofden van de aanwezigen. De camera’s en mobieltjes leggen alles vast. Een indrukwekkend schouwspel.

De laatste fase van de fair breekt aan. Mijn laatste pannenkoeken gaat op het vuur. Nog even is het druk. Dan is het tijd om op te breken. Het wordt frisser en ik voel mijn voeten van lieverlee.

Met vereende krachten ontmantelen we de kramen. Aangebroken verpakkingen worden verdeeld onder de kraamhouders. Het kleinvee is al eerder weg. We worden door neef weer netjes bij hem thuis afgezet. Een geslaagd festijn, maar met iets meer publiciteit zou het wel geslaagder zijn geweest. Een bord bij de Bonte Haas zou al een opsteker kunnen zijn. Een tip voor de volgende keer.

Ik hoef u overigens niet te vragen wat we ’s avonds hebben gegeten: Juist ja, pannenkoeken.