318. Ten strijde voor Holland

“Aad, doe je dit jaar nog mee met het Varend Corso Westland”. Ik geef aan geen plannen in die richting te hebben. Dan komt het plots toch op mijn pad. De boot van Vlaardingen is op zoek naar figuranten. Mijn lief komt het tegen op Facebook. Ik waag er een e-mailtje aan. Al bijna direct ontvang ik een heel lief bericht terug. ‘Wat leuk’, schrijft men. ‘We hebben morgen vergadering, kan je erbij zijn?’

De volgende avond fiets ik vanuit Schipluiden langs de Vlaardingsevaart richting Vlaardingen, de Trekkade af en dan Vlaardingen in. Ik kom hardloopsters en -lopers tegen. Kennelijk is men op de kade al bezig met de kadeloop van 7 juli vanuit Schipluiden. “Dankjewel, dankjewel, dankjewel”. Ik ben een aantal keren van mijn fiets gestapt en laat ze voorgaan.

Bij de woning aangekomen, waar het overleg is gepland, komt een rood-zwarte poes mijn kant op. Ik zet mijn fiets tegen een bank en prik mijn fiets er aan vast. De poes loopt tegen mijn benen aan en blijft in mijn buurt als ik naar de portiekwoning loop. Als de deur wordt opengedaan loopt ze weg.

Wanneer ik heb aangebeld, word ik hartelijk ontvangen. Het is nog stil. Ik ben de eerste. Men verwacht acht mensen, meer dames dan heren. Na een kopje koffie met de gastvrouw op haar balkon, komen al snel de anderen binnen. In een kennismakingsrondje vertelt men wie men is en hoe men tot het besluit is gekomen om in te stappen. Naast de regisseuse, de arrangeur, haar maatje en ikzelf, heeft nog nooit iemand meegedaan aan het Varend Corso. Sterker nog sommigen weten niet eens wat het is. Dat belooft wat. Ik deel mijn ervaringen, leuke, zeer leuke, maar ook de wat mindere als vermoeidheid, overspelen, en wat andere ongemakken. Aan wie het niet kent of heeft gezien wordt aangeraden om wat YouTube filmpjes te bekijken.

Dan komt het ontwerp ter sprake. Omdat Vlaardingen 1000 jaar, een millenium, bestaat heeft dat het centrale thema. De strijd die is geleverd bij de Slag bij Vlaardingen. Het luidde een periode in waarin het graafschap Holland tot bloei kwam. Het wordt de afsluitende activiteit van een feestelijk jaar. De regisseuse is over-enthousiast in haar vertellingen en laat zien hoe ze zich e.e.a. voorstelt. Een ieder wordt meegezogen in haar enthousiasme. Ze haalt attributen tevoorschijn en laat visueel zien hoe te handelen.

Na de inventarisatie van wie welke dag/dagen haar/zijn bijdrage gaat leveren wordt het tijd voor een toast. Er komt een WhatsAppgroep. Ludiek komt uiteraard de AVG-vraag naar boven. Toch levert iedereen zijn/haar telefoonnummer in. De volgende dag bestaat de groep met veel telefoonnummers, van wie? Ik zou het niet weten. De namen ben ik al weer vergeten, de gezichten niet. Ik weet zeker dat het goed gaten komen, het enthousiasme is overgedragen.

Tijd om naar huis te gaan. De poes die mij had begroet bij het neerzetten van mijn fiets, zit op mijn fietstas, als heeft zij mijn fiets bewaakt. Ik haal mijn fiets van slot, waarop de poes vlucht.

Op de terugweg wijk ik af van mijn heenroute. Door de polder rijd ik terug. Er straalt rust uit in de polder en wat ook straalt is een gloedrode, in de fikstaande zon, op slecht enkele meters hoogte. Ik moet er even voor stoppen om dit in een plaatje te vangen. Een rode gloed op de achtergrond draagt warmte uit, warmte die ik ook voelde bij de bijeenkomst van zojuist. Dit kan geen toeval zijn.