288. CultuurStek Den Hoorn 2018 is gestart

Het is niet koud als ik mijn fiets uit de schuur rijd. Mijn handschoenen gaan wel aan. Als ik echter net aan op de straat rijd, hoor ik mijn voorband knisperen over de pekel die zojuist is gestrooid. Wanneer ik het fietspad langs de Gaag opdraai zie ik de strooiauto voor mij uitrijden. Ik ben op weg naar de opening van CultuurStek 2018.

Op 16 februari 2018 is het cultureel jaar begonnen voor CultuurStek in Den Hoorn. Als ik ben gearriveerd op het terrein van de familie Kleijweg aan de Woudseweg, zet ik mijn fiets op slot. Ik wandel naar de deur die met een ouderwetse klink in de haak is geklikt. Ik heb niet in de gaten dat de bovendrempel van het kozijn lager is dan dat ik groot ben. ‘Boink’, met een stevige dreun stoot ik mijn kop en kondig mijn aanwezigheid aan. Het is terstond stil in de schuur.

In de wagenschuur van de familie Kleijweg aan de Woudseweg doet voorzitter Hans Vlaanderen de aftrap van de activiteiten van CultuurStek. CultuurStek is een culturele koepel in Den Hoorn. Zij organiseert, stimuleert en helpt bij het organiseren van plaatselijke culturele activiteiten. Gestart in 2012 heeft het inmiddels al bij een flink aantal activiteiten ondersteuning verleend of heeft men zelf georganiseerd.

Na een kort welkomstwoord geeft Hans het woord aan Hélen Kleijweg, bewoonster van de boerderij. Zij memoreert aan de verbouwing die men heeft gepleegd aan de wagenschuur. Het identieke aan de schuur moest behouden blijven. Er is vloerverwarming aangelegd en een bar gebouwd in de ruimte. Naast familiefeestjes is het al een aantal keren beschikbaar geweest voor culturele activiteiten.

Voorzitter Vlaanderen zet, na eerst alle vrijwilligers te hebben bedankt voor het afgelopen seizoen, vervolgens het nieuwe programma uiteen. Er passeren een flink aantal activiteiten. Deze zijn terug te vinden op de website van Cultuurstek of op hun Facebook site.

Wat heb ik er te zoeken als oud-inwoner van Den Hoorn? Ik ben uitgenodigd om als performer, verteller deel te nemen aan Kom ‘s Hoorn op 24 maart 2018 om 18:00. Het thema is liefde en vriendschap. Tijdens ‘Kom ’s Hoorn’ serveren gastvrije Hoornaren of Hoornezen een driegangendiner in hun huiskamers. Aan de tafels kan een verteller, muzikant of dichter zitten of gewoon iemand voor een goed gesprek. Als gast fietst men voor elke gang naar een ander adres. Zo hoort men drie verschillende verhalen en wellicht muziek.

Er is tijdens de presentatieavond een muzikale inbreng van de familie Tetteroo. Zij zijn een van de organisatoren van de kunstactiviteit op het koningin Julianaplein op 8 september 2018. Men heeft een lied gemaakt op de melodie van het ooit door Johnny Kraaijkamp en Rijk de Gooyer gemaakte nummer: Oh, Waterlooplein.
Het refrein luidt als volgt:
Oh Julianaplein, oh Julianaplein
Met je platanen groot en zwaar
Daar moet je heen, geloof me maar
En met een lekker glaasje wijn
Wil jij daar ook zijn!

Hierna is het de beurt aan Rob Keijzer. Rob is een man die aan communicatie doet, maakt o.a. films en documentaires. Het idee om alle activiteiten rondom de boerderij van Jan en Jos Kleijweg – Zeestraten, de Glazen woning, aan de Woudseweg, een jaarlang te volgen en in beeld te brengen heeft hij in een documentaire vastgelegd. De gebroeders Ammerlaan zijn bij de aankoop van de oude boerderij mee gekocht. Zij bestieren met hun drieën de moestuin, het land en de kas. Mannen van ver over de pensioenleeftijd heen die bijna dagelijks hun inspanning verrichten om van het land te halen wat er van te halen valt. Als Rob aan een van de Ammerlanen vraagt hoe oud hij is dan zegt hij: “Ik ga eerder naar de 90 dan de 80.” Geoogste komkommers worden op een schoolbord bijgehouden. Een prachtige documentaire die zeer zeker de moeite waard is om gezien te worden.

Vervolgens is het een kleine bezetting van de Maxima’s die wat liedjes speelt. Een mix en potporie aan liedjes die van toepassing zijn op de culture activiteiten.

Nog even blijf ik napraten met wat oude bekenden, om vervolgens de fiets weer op te zoeken. Het is nu minder koud, de handschoenen blijven in de tas. Als ik de dam afrijd is men aan de Woudseweg druk bezig om het kruispunt te veranderen. Het is voor de laatste keer dat men er met een auto richting A4 kan kiezen, maar ook richting Den Hoorn kan gaan. Het kruispunt wordt zo ingericht dat men straks met een rotonde via de nieuwe Zuidhoornseweg richting Reinier de Graafweg kan rijden.

Ben je al lid van CultuurStek? Nee, dan kan dat door een e-mail te sturen naar communicatie@cultuurstek.nl. Ook is men nog op zoek naar mensen die CultuurStek een warm hart toe dragen en sponsor willen zijn.

CultuurStek is een geweldig leuk initiatief dat haar sporen inmiddels dik heeft verdiend. Met een goed gevoel vertel ik straks op 24 maart a.s. in een van de huiskamers wat ik met liefde en vriendschap heb.

13. Midden-Delflanddag 2014

21 juni 2014, Midden-Delflanddag. De zon heeft kracht en staat al vroeg aan de hemel. Om half tien hebben we afgesproken met vrienden om rond te fietsen langs diverse locaties. Als onze vrienden zijn gearriveerd besluiten we eerst te controleren of er voldoende proviand mee gaat om ook ons inwendige te voorzien. Ik heb zoiets als: ‘ik heb plastic geld bij me, dus wie maakt me wat’. Mijn vrouw gaat meer voor zekerheid.

Om kwart voor tien stappen we op onze stalen rossen. Omdat onze vrienden geen elektrisch ondersteunde fietsen hebben, kiezen we ervoor om solidair te zijn en onze oude fiets uit de schuur te halen. Het programma is inmiddels tijdens de koffie bepaald.

De eerste tussenstop zou de kerk van ’t Woudt zijn. Als we door het tunneltje onder de Woudseweg rijden, besluiten we om ook nog wat zakjes trostomaatjes te halen bij kwekerij ’t Woudt. Hierna vervolgen we de weg naar het kerkje.

Onderweg komen we een bordje tegen met garageverkoop bij de familie Grutterink. Daar gaan we dan ook nog maar even aan.

Vervolgens wordt het dan echt ’t Woudtse kerkje. De fiets wordt gestald en de openstaande deur nodigt uit om naar binnen te gaan. Het is er rustig. Een tweetal oudere mannen zitten aan de speciaal gedekte koffietafel. Een echtpaar verlaat de kerk als we binnen komen. Een jongere vrouw vraagt of we zin hebben in een kopje koffie met wat lekkers. Één van de oudere mannen meent me te herkennen en spreekt me aan. Hij vergist zich en ziet mij voor mijn broer aan. Geeft niks, we lijken op elkaar en komen uit hetzelfde nest.

De vrouw schenkt de koffie in en serveert een lekker stukje appeltaart voor mij en stukje notentaart uit voor mijn vrouw. Het gebak is belangeloos aangeboden door mensen uit de geloofsgemeenschap. De notentaart is zo lekker dat mijn vrouw het recept graag wil hebben. De notenbakster is er echter even niet. Als zij enige tijd later binnen komt lopen, is ze graag bereid om het recept te verstrekken. Op een ‘Gastvrij Midden-Delfland’ flyer schrijft mijn vrouw het recept. De koffie en het gebak zijn gratis. Een vrijwillige donatie kan worden geofferd in de geldgleuf achter in de kerk. Ik trek mijn portemonnee en doe het geld voor vier koffie en wat lekkers in de gleuf. We nemen afscheid en rijden nu naar de Druivenkwekerij Nieuw Tuinzight aan de Zwet.

Aangekomen bij de Druivenkwekerij lopen we al snel eigenaar Arnold en zijn fantastische bioboerin Hilde tegen het lijf. We kennen elkaar en maken een praatje. Het enthousiasme straalt er bij deze mensen van af. Onze vriend heeft een vraag over het krenten van zijn eigen druivenboom. Arnold Jansen verstrekt hem de informatie. Een op Facebook geplaatste foto van Hilde met de eerste blauwe druif er op, wordt even geverifieerd. Hierna vindt er een kort gesprek plaats met een aanwezige imker om tot slot nog even met de boerin te praten. Wat een fantastisch mens is het toch. We nemen afscheid en gaan naar Santhee.

Onderweg belanden we even bij een neef van mijn vrouw. We mogen wat rondkijken op hun terrein en zien de passie die zij hebben voor dieren, groente telen en hout. Een vrijgevochten bestaan van buitenmensen. We komen tientallen konijnen tegen, een peloton aan kippen en hun lieve hond, een ‘ongeleid’ projectiel, zoals haar bazin zegt. Fantastisch voor hen, ik moet aan dat leven niet denken.

Dan door naar Santhee. Aangekomen bij deze locatie neem ik de tijd om even iets over het pand te lezen. Een oude Boerenleenbank die ooit door Rotterdammers is beroofd. We nemen een klein kopje thee met een lavendelkoekje. Vers gebakken en nog warm. Vrienden kopen nog een zakje thee.

Bij Op Hodenpijl is het druk. We besluiten door te rijden naar de kern Schipluiden.

Voor de Dorpshoeve en de winkels van Schoneveld en Langelaan, staan een viertal activiteiten. Het haakhuis, de wereldwinkel, natuurlijke schoonheidsproducten en een stand van mijn eigen werkgever het Hoogheemraadschap van Delfland. Ik besluit om bij de laatste even aan te sluiten. Betrokken acteurs, praten samen verder en laten me staan. Ik breek in in het gesprek en stel hen wat vragen. Ze weten niet overal een antwoord op. Op een app-je zoeken ze voor me op hoeveel ik onder het Delflandse peil woon. Dat blijkt 1,26 meter. Ik denk dat het het NAP moet zijn. Ze weten niet alles, blijkt. Ik neem afscheid en loop even bij de Dorpshoeve naar binnen. Een accordeonvereniging heeft besloten om hun concert binnen te doen. ‘Het zou kunnen gaan regenen’. Onzin vind ik, er is geen dreiging dat het zou gaan regen, al waren er al wel wat wolken gekomen. Volkomen onzichtbaar doen ze hun concert af. Een gereserveerde plek voor het orkest blijft leeg. Mijn vrouw heeft inmiddels wat plantjes gekocht bij Langelaan. Zij hebben een leuke actie. Mensen die aangeven om lid te worden van de Midden-Delflandvereniging kunnen hier niet terecht. De vlag hangt er wel, maar er is geen stand, jammer. De activiteiten vallen tegen, vind ik. We besluiten door te rijden naar Willem Berkhout, die mozaïekbeelden maakt.

Aangekomen bij de expositieruimte van de mozaïekbeelden, treffen we de kunstenaar zelf in een loods. Met een kopnijptang knipt hij de tegeltjes in kleine stukjes en is hij aan ’t plakken. Een beeld waar hij zo’n 80 uur aan bezig is nadert de completering. De kunstenaar heeft het kennelijk erg druk, want vragen worden kort beantwoord. We lopen naar de expositie van zijn beelden. Grote betonnen beelden die zijn belegd en beplakt door gekleurde stukjes van tegeltjes. Een heel orkest, fantasiebeelden, soms uitgevoerd met hulpmiddelen als staalband of gebruiksvoorwerpen. We lopen er rustig rond en kijken de ogen uit. In de expositieruimte ook schilderijen, van o.a. zijn overleden broer. Na zo’n twintig minuten hebben we het gezien en verlaten deze locatie. De volgende gelegenheid wordt de kern Den Hoorn.

Aangekomen in de Dijkshoornseweg hoor ik de Maxima’s spelen. Winkeliers hebben hier hun best gedaan om er iets leuks van te maken. Het is gezellig en er lopen veel mensen. Hier komen we wel een Midden-Delflandstandje tegen. Ook de Primera is aanwezig met een stand met boeken die door Midden-Delflanders zijn geschreven. Mijn eigen boek ontbreekt. Ik maak een afspraak met de eigenaresse en ga er voor zorgen dat ze mijn boekje ook krijgt. We lopen nog even rond over de markt met streekproducten en nemen daarna nog enige tijd om even Bij Oma aan tafel langs te gaan aan de Dijkshoornsewg 43b. Twee van mijn collega’s hebben een initiatief genomen om er iets te gaan doen met handwerken, en te creabea-en. In die ruimte meerdere mensen die hun hobbie presenteren. Één van de hobbydames heeft een ‘visje’ gegeten, het gesprek eindigt snel. Na een verzoek van iemand bij de fotograaf die zegt dat we een koeienshirt aan ‘moeten’, besluiten we terug te fietsen naar huis. De tijd van moeten en de toon die de vrouw gebruikt staat ons niet aan.

’s Avonds vindt het concert bij de Korpershoekmolen plaats in Schipluiden. Omdat we eten bij een tante van mijn vrouw, die in het bejaardenhuis woont tegenover de molen, hebben we een eerste klas plek om het concert te zien en te beluisteren. Om kwart voor negen klinken de eerste klanken. Het blijkt nog een korte repetitie zijn. Van lieverlede komen er vanuit alle richtingen boten aanvaren met gasten die aanwezig zijn geweest bij de conferentie Citta Slow. Overdekte boten, plezierjachtjes, een enkele zeilboot en wat kano’s. Het wordt gezellig op het water. De politie is aanwezig om het vaarverkeer in goede banen te leiden. Als om tien uur de eerste klanken klinken staan er zo’n tweehonderd mensen op de walkant en liggen er zes of zeven Westlanders op het water. Het 100man/vrouw sterke orkest speelt er een fantastisch concert. De molen die in de verlichting is gezet, fungeert als prachtig decor. De sfeerverlichting geeft een perfecte ambiance van hoe mooi Midden-Delfland kan zijn. Om even voor elf uur wordt het laatste nummer aangekondigd. Een potpourri van Nederlandse nummers. Het klinkt lekker over het water. Na de slotwoorden nog een kleine toegift van het orkest. Daarna is de Midden-Delflanddag 2014 voorbij. De boten varen in het donker terug naar de plekken waar ze vandaan kwamen. Soms verlicht, soms onverlicht. Met een lekker gevoel begeef ik me naar huis. Eenmaal thuis voel ik dat mijn voorhoofd gloeit. Het zonnetje heeft haar best gedaan. Het is weer een feestelijke dag geweest.