399. Brengt de ODH de kringloopwinkels Westland de doodsteek toe?

Kringloopwinkels worden een bedreigde winkelsoort in het Westland. Het is verboden om in het vervolg grof vuil vanuit de kringloopwinkel te brengen naar de stortplaats in het Westland. Dit zou de doodsteek van de kringloopwinkels kunnen zijn.

Het is vanaf  afgelopen woensdag 07-08-2019 niet meer mogelijk om grof vuil af te leveren van kringloopwinkels op de gemeentewerf te Naaldwijk. Een ramp voor deze winkels waar duurzaamheid, recyclen en hergebruik zo hoog in het vaandel staat. Vele artikelen krijgen door een kringloopwinkel een tweede leven. Mensen met een kleine beurs hebben de kans om bij hen nog net even dat leuke tafeltje, stoel of kast te kopen, die anders in elkaar geslagen wordt of wordt aangeleverd bij de grof vuilplek.

Naast hergebruik is een kringloopwinkel regelmatig een goede doelen winkel, of een maatschappelijk ondersteunend initiatief voor mensen met een achterstand op de arbeidsmarkt. Met goede doelen donaties worden vaak ook initiatieven, die een grote meerwaarden op maatschappelijk of sociaal gebied hebben, worden ondersteund.

Nee, zeggen medewerkers van de gemeentewerf. Jullie mogen je afval niet meer afleveren, huur maar een container. Dat gaat voor de Westlandse kringloopwinkels te ver. Dat betekent dat de opbrengst van verkochte spullen direct weer moet worden gebruikt voor de huur van containers. En waar laat je die dan weer, dat gaat ook weer ten koste van ruimte. Niet zelden zetten inwoners hun spullen gewoon voor de deur van een kringloopwinkel met de bedoeling om er vanaf te zijn. Niet zelden krijgt men meubels, bedden, kasten of ander groot spul aangeleverd die niet te verkopen zijn of te lang blijven staan. Dat betekent afvoeren, afvoeren naar een gemeentewerf of afvalverwerkend bedrijf. Ook daar moet voor worden betaald. Weg opbrengst voor dat goede doel waar men voor spaarde.

De reden dat er niet meer mag worden ingeleverd is een bezoek van een medewerker van de vergunningverlener Omgevingsdienst Haaglanden (ODH). Met een boekje in de hand stond hij aan de poort van de gemeentewerf en turfde. Turfde wie er zijn grof vuil kwam brengen en dan valt het op dat een busje of trailer met aanhangwagen vaker dan één keer per dag aan komt zetten met materialen die het niet meer doen, kapot zijn of ‘overdatum.’ Dan is één en één twee. Dit moeten kringloopwinkels zijn. De gemeentewerf heeft geen vergunning om dit ‘afval’ in te nemen. Bij een overtreding, inname, volgt een dwangsom.

Begrijpelijkerwijze dat men dit wil voorkomen. Maar wat zullen de gevolgen zijn. Illegale dump, waar dan ook, want de kringloopwinkels zullen ophouden te bestaan. Spullen langs de weg zetten. De afvalverwerkende instanties zullen veel meer te verwerken krijgen als het niet bij de kringloopwinkel kan worden aangeboden. Maar ook de mensen met een kleine beurs kunnen geen leuke spulletjes meer kopen, als de kringloopwinkels noodgedwongen ophouden te bestaan.

Er moet toch een mouw aan te passen zijn. De kringloopwinkels hebben zo’n grote waarde voor de gemeenschap. Zou fijn zijn als e.e.a. snel wordt opgelost zodat de kringloopwinkels kunnen blijven bestaan. Gemeente Westland doe hier iets aan!!

384. Alleen maar blije gezichten

Het blijft spannend, wordt mijn aanvraag gehonoreerd? De aanvraag die ik deed in december 2018 voor het Zonnebloemfeest, het 40-jarig bestaan van de afdeling Schipluiden. Er was geld nodig om het feest een geweldig aanzien te geven. Ik wilde me er hard voor maken. Ja, ik was wat aan de late kant met de aanvraag en dan is het feest al achter de rug wanneer ik een e-mail krijg. ‘Beste Aad’, zo begint de e-mail, ‘De aanvraag voor een donatie van Stichting Habbekrats voor de Zonnebloem Schipluiden is besproken in onze Goede Doelen Commissie. Wij zijn blij je te kunnen meedelen dat dit doel is uitgekozen voor een donatie. De hoogte van het bedrag blijft nog een verrassing.’

Tijdens de laatste vrijwilligersvergadering van de Zonnebloem kan ik de aanwezigen op de hoogte brengen van het mooie feit dat we op 13 april 2019 een donatie mogen ophalen bij de Stichting Habbekrats te De Lier. Een kringloopwinkel die vier keer per jaar een aantal cheques uitreikt aan goede doelen. Over de hoogte van het bedrag kan ik nog niets vertellen. Het blijft spannend.

De kringloopwinkel Habbekrats die met kleine centjes geld binnenhaalt door gekregen spullen aan mensen met een kleine beurs te verkopen. Dat het er serieus aan toegaat krijg ik regelmatig van het ‘meisje’ te horen. Zij is er vrijwilliger en zo af en toe steek ik er ook mijn neus weleens om de hoek van de deur. Al is dat meestal om even een bakkie te doen. Er loopt geen baas rond in het gebouw en ieder mag zijn of haar talenten inzetten om er iets moois van te maken. Dat het bij Habbekrats niet alleen om geld gaat blijkt als men er allerlei bij-activiteiten organiseert. Zo mocht ik er afgelopen donderdag komen klaverjassen, maar een haak- en breimiddag wordt er even goed georganiseerd. Een Hollandse middag of een Zonnebloembezoek, het kan er. En de koffie en de praattafel, het belangrijkste, is altijd aanwezig.

Als mijn lief een middagje heeft ingevallen en aan het eind van de middag thuiskomt, komt ze met een opdracht. “Zou jij bij de uitreiking van de cheques jouw camera mee willen nemen. De vaste fotograaf is verhinderd.” Natuurlijk wil ik dat en doe dat ook.

Met een aantal bestuursleden van de Zonnebloem Schipluiden heb ik bij mij thuis afgesproken. Half tien fietsen, heb ik meegegeven. Het is fris de handschoenen komen uit de mand met mutsen, sjaals en handschoenen. Klokslag half tien stappen we op de pedalen richting De Lier. Wat zouden we krijgen?

Via een binnendoor kaadje rijden we de Zijdwende op, de Oostbuurtseweg af om in de Lier aan te komen. Op de Lierweg zie ik in de verte al het bord van de tenniswinkel en de Habbekrats. Ook het blauwe autootje van Monique Bruggeman, de coördinator, staat al vooraan de weg geparkeerd. We zijn de eerste en worden hartelijk ontvangen. Je ruikt de koffie al door de locatie. Op tafel staat de cake. Ik hang mijn jas en mijn fototas in het privé kantoortje.

Langzaamaan komen ook de andere genomineerden binnen. Frans Voskamp, die een boekje wil uitgeven en weggeven aan leerlingen van de basisscholen. Een boekje over oorlogsherinneringen. Mensen van de Stichting De Lier Vaart Mee. Vrijwilligers die zich inzetten om met een boot mee te doen aan het Varend Corso Westland. Bestuursleden van de Ooievaarsrun. Een toertocht met vrachtwagens waarin mensen met een verstandelijke beperking meerijden. Zij bouwen er een heel feest omheen en zoeken via allerlei wegen sponsoren. En als laatste Team Westland. Een groep gezonde sporters die zich fietsend of wandelend inzet om kanker de wereld uit te helpen. Zij zamelen geld in voor (regionale) instellingen en initiatieven die rechtstreeks of zijdelings verband houden met kanker of onderzoek naar kanker. Daarnaast wordt een klein deel van de opbrengst gebruikt om wensen van individuele personen met een levensbedreigende ziekte te vervullen. Stuk voor stuk mooie doelen, die door een financieel steuntje in de rug door een donatie van Habbekrats net even iets meer kunnen doen.

Met mijn camera schiet ik zo hier en daar een plaatje. Monique opent en heet iedereen van harte welkom. Ze benoemt de reden van het bestaansrecht van de Habbekrats en vertelt dat ook zij met 63 vrijwilligers bezig is. Een aantal van hen is vandaag aanwezig, om te ‘werken’, maar er zijn er ook die er zijn als belangstellende.

In volgorde van hoe ik de genomineerde eerder heb voorgesteld mag men vertellen waarvoor men een donatie heeft aangevraagd. “De tijd is wel beperkt”, zegt een van de sprekers, hij zou de hele dag kunnen praten. Dan het moment suprême de uitreiking van de cheques.

Aan Frans Voskamp een cheque van €750,00. Aan de Zonnebloem Schipluiden een cheque van €1.000,00. De Stichting De Lier Vaart Mee krijgt een bedrag toegewezen van €2.000,00. Aan de Ooievaarsrun en aan Team Westland wordt een cheque overhandigd van €2.500,00. Voorwaar enorme bedragen die bij alle aanwezigen een vrolijke trek op het gezicht zet.

Voor de media moet nog een foto worden gemaakt met de totale groep in een stralend zonnetje, met alleen maar blije gezichten. Voordat dit gebeurt moet men wel toestemming geven om deze foto ook te mogen plaatsen (AVG). Er zijn geen belemmeringen en dus gaat iedereen op de foto. Eerst een met de ontvangers van de donaties en daarna één van de ontvangers met de aanwezige vrijwilligers.

Nog even is het gezellig binnen, nog een kopje koffie en waarderende woorden aan de vrijwilligers en dan weer op weg naar huis. Met een mooie cheque in de fietstas.

Dank aan de Stichting Habbekrats, dank ook aan de Goede Doelencommissie van deze stichting, die ons hebben voorgedragen. Dank aan het bestuur en aan alle vrijwilligers die zich week in week uit inzetten om van deze stichting zo’n prachtig succes te maken.

378. 40-jaar Zonnebloem, afdeling Schipluiden

Zo rond maart 2018 komt er tijdens een bestuursvergadering van de Zonnebloem afdeling Schipluiden ter sprake dat de afdeling in 2019 40 jaar bestaat. Ik hoor het aan en zie er voor mij als coördinator niet echte een taak in om dit op te pakken. Maar het blijft stil. Er is niemand die opstaat en zegt: “Ik”. Dan neem ik het besluit om mijn coördinerende rol echt op te pakken. De eerste contacten worden gelegd. De Dorpshoeve bespreek ik als ik toevallig toch koffie kom drinken. De Stichting Vivendi, ken ik uit een eerder optreden en vind ik een perfecte afsluiter van het evenement. Ook met hen wordt het eerste contact gelegd. Alle contacten verlopen via de e-mail. Op de site van de stichting bekijk ik wat filmpjes. Er blijft een prettig contact en als ik een aantrekkelijke offerte krijg toegestuurd, breng ik dat in het bestuur en leg het gezelschap vast. Ik stel voor om er een commissie voor te starten, niet alles alleen, maar samen doen.

Nog drie vrijwilligers staan op. Het gaat allemaal een beetje hapsnap. Totdat er draaiboek wordt gemaakt. Dan gaat het wat meer gestroomlijnd. De ideeën komen op tafel en zo regelmatig komen we bij elkaar. Een gezellig clubje.

Gaandeweg worden er zaken vastgelegd. We proberen geld te verzamelen en ook dat krijg z’n beslag. Een mooi bedrag komt binnen via de Rabobank Clubkas Campagne. Fonds 1818 bestaat 200 jaar en doet een duit in het zakje, Bij Albert Heijn Schipluiden mogen we de opbrengst komen ophalen van een maand statiegeld Goede Doelenknop. Leveranciers doneren of geven korting. Den Burg Catering, De Dorpshoeve, Restaurant Indigo, Groencentrum Langelaan en een aantal particulieren storten spontaan een mooi bedrag in de pot.

Om aan meer geld te komen schrijf ik twee potentiële subsidieverstrekkers aan. Een haakt er af. Van de ander blijft het antwoord nog even weg. Ik heb er wel verwachtingen van en hoop er ook op, want er is een financieel gat. De vereniging is niet echt vermogend, maar uit eigen middelen moet dan ook nog een flink deel worden opgehoest. En, is mijn verwachting, aan het eind van de dag zal er uit de melkbus die voor de deur staat ook nog wel een leuk bedrag op tafel komen.

De plannen kunnen verder. Wie gaan we uitnodigen? Uiteraard, de gasten, de vrijwilligers en gast-vrijwilligers, oud-bestuursleden, Burgemeester en wethouder, het Regiobestuur en onze buurZonnebloem Den Hoorn. Alles bij elkaar zo’n 140 mensen.

140 mensen is veel. We gaan om de tafel met de beheerder van de Dorpshoeve. Past dat? En zo ja, hoe dan? Er worden tekeningen gemaakt voor de opstelling van de tafels en het buffet. Het kan allemaal net. Er zullen afvallers zijn is de inschatting. Toch zullen we rekening moeten houden met dit aantal.

Na de uitnodiging te hebben verstuurd komen zo mondjesmaat de aanmeldingen binnen. Maar ook de eerste afmeldingen vallen in de bus. Uiteindelijk blijft er een mooi aantal over van 120. Op de dag zelf zijn er echter door ziekte en zeer ook nog afzeggingen en blijven we met 110 mensen over. Nog altijd een mooi aantal.

Het buffet is besteld, de afstemming voor het gesponsorde toetje heeft plaatsgevonden. Zo langzamerhand krijgt het zicht. De vrijwilligers en gastvrijwilligers krijgen een taak toebedeeld. Vele handen maken licht werk.

Op de bewuste feestdag, 23 februari 2019, zijn we met vier man al vroeg in de weer om de zaal in orde te krijgen. De vloer krijgt een kleedje, De stoelen moeten worden uitgeklapt. De tafels krijgen een plekje, het podium moet worden opgezet. In korte tijd echter zijn we al zover dat we besluiten te stoppen omdat anders de middagploeg voor niets komt. Het is even tijd om thuis te gaan eten.

Om 13:00uur komt de middagploeg opdraven. De tafels worden aangekleed, ballonnen gehangen, een vlaggetjesslinger en alle in huis zijnde Zonnebloemvlaggen krijgen een plekje en het ‘theater’ wordt verder ingericht. Binnen korte tijd is de zaak gepiept. Het feest kan beginnen.

Om half vijf staan de eerste gasten al voor de deur. Onze secretaris ontvangt, met hoge hoed op, de gasten. De fotograaf schiet plaatjes. Lopend of rollend over de rode loper krijgt men een vrijwilliger toegewezen die de gast naar de tafelplek brengt. Gestaag komen de mensen binnen. Er ontstaat al gauw een vrolijke stemming. Om 17:00uur kan het feest los. Maar waar is de Burgemeester? Hij zou een van de sprekers zijn. Op de rand van vijven komt hij binnen.

Ik mag zelf het welkomstwoord doen en dan de microfoon overdragen aan onze voorzitster. Daarna de Burgemeester om vervolgens de secretaris van de Regio het woord te geven. Het glas kan worden geheven en de toast uitgebracht.

Er valt veel te vertellen getuige het geroezemoes. Na het opnemen van een drankje loopt men langs het buffet. Geen haast, genieten van de heerlijke geuren die uit de schalen komen. Zo kan iedereen op het gemak zijn/haar bordje vullen. Voor wie wil is er een tweede gang of zelfs een derde, want het is lekker allemaal.

In de keuken zijn dames bezig met het afmaken van de toetjes. De ingrediënten zijn aanwezig, het definitieve lekkers moet nog worden gemaakt.

In een heel gezellige sfeer wordt na het toetje nog een kopje koffie of thee uitgeschonken. Het Zonnebloemchocolaadje valt bij iedereen zeer in de smaak. Dan is het moment aangebroken dat men naar de voorstelling van Stichting Vivendi gaat.

De eerder geplaatste stoelen zijn wat uit elkaar getrokken zodat de artiesten er tussendoor kunnen lopen. Met een heerlijk liedjesprogramma nemen Astrid, Vérie en Joep ons mee terug in de tijd. Op een mooie Pinksterdag, er zit een gat in mijn emmer, daar aan de waterkant, spring maar achterop, lieve pop. Liedjes die zo herkenbaar zijn en die dan ook volmondig worden meegezongen. Er wordt geklapt en gelachen als er weer een hilarisch tafereel op de planken wordt gezet. Een perfecte performance die zo duidelijk past in de doelgroep waar we het als Zonnebloem voor doen.

Na een goed uur is het nog even een drankje doen om dan huiswaarts te gaan. Voor sommige is de dag te lang geweest, voor anderen had het nog wel even door mogen gaan . Een aantal is al naar huis als de show nog moet beginnen. Het kan en mag allemaal.

Wanneer alle gasten zijn vertrokken wordt met man en macht de zaal weer in originele staat teruggebracht. En wat schetst mijn verbazing, zelfs de wethouder zet de schouders er onder en loopt met stoelen te sjouwen. Hoe mooi is dat.

Nog even een gezellig samenzijn met de vrijwilligers en gastvrijwilligers. Nog even napraten over een zeer geslaagde dag. Een dag waar bij mij de energie die ik er aan heb gegeven, is teruggevloeid. Met een zeer tevreden gevoel kunnen we terugkijken op een zeer succesvolle dag. Ik dank dan ook iedereen die er zijn/haar steentje aan heeft bijgedragen.

’s Avonds thuis, als ik toch wel moe zit bij te komen, open ik mijn e-mailbox. Ik heb zojuist een e-mailtje ontvangen om op 13 april a.s. een cheque op te komen halen bij de uitreiking aan Goede Doelen in de kringloopwinkel Habbekrats te De Lier. Een mooiere afsluiting kan je je niet wensen.

In het dorp wordt er over nagepraat, mensen komen bij mij aan de deur en vertellen hoe leuke en gezellige ze het hebben gehad. Nog meer energie stroomt er bij mij terug. Wat is het volgende? De dag erop sta ik op de Huishoudbeurs, ik ‘verkoop’ er het Fietsen voor m’n eten. Nagenietend is ook deze dag weer een heerlijke. Wat is er veel moois uit het leven te halen.

350. Kringloopwinkel Habbekrats al in Kerststemming

Het is tijd om weer eens ’n keer bij de Habbekrats langs te gaan. Je weet het vast die fantastische kringloopwinkel aan de Lierweg 61 te De Lier. Eerst nog even wat boodschapjes doen en dan op naar de koffie bij de vrijwilligers.

Het is kwart voor tien als ik vanuit Delft aan kom in De Lier. De koffie staat al lekker te pruttelen in het keukentje. De kopjes staan op tafel en er liggen gevulde koeken. Ik val met mijn neus in de boter.

Om tien uur is het zover. “Koffie”, roept een van de vrijwilligers en van uit alle hoeken stromen de blauwshirts naar de centrale tafel. Een van de dames heeft iets te vieren en heeft de gevulde koeken meegebracht. De tafel is te klein voor het aantal vrijwilligers die die dag aan de slag zijn. Naast de mensen in de winkel zijn ook de mannelijke vervoerders aanwezig. De man die de controle doet van de apparatuur staat op een trapje en repareert nog even een lamp en schuift dan ook aan. Er gaan geen kapotte zaken de deur uit en als men het toch wil hebben, dan wordt de prijs daar aan aangepast.

Tijdens de koffie is het een heel gekakel. Er wordt gezellig gekletst en dat is ook wat mij steeds weer opvalt. De vreugde in de kringloopwinkel. Er zal best zo hier en daar wel eens een woordje vallen, maar doorgaans heeft men het er geweldig naar de zin. Een klant die binnenkomt mag aanschuiven, het is immers koffietijd. De tafel wordt wat groter gemaakt en iedereen mag erbij komen zitten. Misschien wel het belangrijkste van een kringloopwinkel, socializen. Wanneer er een man binnenkomt die spullen komt brengen verlaat men de tafel om even te helpen met uitladen, maar niet eerder uitladen voordat er is gekeken of wat men aanlevert en in het assortiment past. Want er zijn voorwaarden. Geen levensmiddelen, geen witgoed en geen reclamemateriaal.

De kringloopwinkel Habbekrats is sinds afgelopen maandag, 15 oktober, gehuld in de kerst. Waar ik zelf altijd verkondig dat de kerst pas komt na Sinterklaas, heeft men daar hier maling aan. Uit de opslag is men bezig geweest om dozen te legen. Kerstballen, kerststukjes, kerststallen, kerstfiguurtjes, kersthuisjes, kerstslingers, je kunt het zo gek niet benoemen of het is er. En de kleur, vraag er naar en men tovert het tevoorschijn. Dozen vol attributen die op de een of andere manier iets met kerst te maken hebben.

Even verderop zijn de dames bezig met kleding en schoenen. Alles moet netjes zijn, liefst gestreken. De rekken hangen vol met allerhande kleding. Mannen-, dames- en kinderkleding. Dan komt een van de dames mijn kant op, heeft een paar bruine Bugattischoenen bij zich. “Aadje, jij hebt toch maat 44?” vraagt ze. Ik beaam het. “Ik heb hier prachtige schoenen, een poetsbeurtje en je hebt je kerstschoenen al gescoord.” Ik kijk het even aan. “Wat moet dat kosten”, is mijn vraag. “Voor jou €7,50.” Ik pas ze en verdraait, het loopt als een trein. Bij de kassa probeer ik nog wat af te dingen, maar daar doen ze bij de Habbekrats niet aan. Het kost al bijna niets, dan moet je niet ook nog eens korting willen.

Even verderop vind ik een nog nieuw in het plastic verpakt letterspelletje. Nou wil het geval dat ik actief ben bij Taalexpress. Een kereltje van nog geen vijf jaar oud lees ik voor en dit is een mooie aanvulling op de voorleessessies. Inpakken en meenemen.

Een Jan van Haasterenpuzzel ligt me vragend aan te kijken. “Neem me mee”, zie ik aan de doos. Dat treft, onze buurvrouw gaat op vakantie en vindt het leuk om puzzels te leggen. Inpakken en meenemen.

Zo loop ik langs de schappen die zoveel mooie spullen herbergen, maar als ik het allemaal mee zou moeten nemen, zou ik mijn eigen kringloopwinkel kunnen beginnen. Heel even twijfel ik nog over een kerststal. Ziet er wel erg leuk uit, jammer dat het kindeke Jezus in een legoblokje ligt. Ik besluit het niet mee te nemen, als is ie gaaf.

Ook mijn lief heeft nog het nodige gevonden. Effen afrekenen en in de fietstas. Gepakt en gezakt rijd ik naar huis. In mijn achterhoofd wetend, dat er een vervolg zit aan het geld dat ik zojuist hebt gedoneerd. De goede doelen die straks weer worden verrast sponsor ik mee. Hoe mooi kan het zijn.

254. Kringloopwinkel Habbekrats al vijf jaar een begrip

Mijn lief is als vrijwilliger verbonden aan de Habbekrats. Een kringloopwinkel aan de Lierweg 61 te De Lier. Een goede doelen winkel. Zo’n vier- tot vijfmaal per jaar wordt er een fors deel van de opbrengst geschonken aan doelen uit de regio die het erg goed kunnen gebruiken.

De Habbekrats is zo’n vijf jaar geleden ontstaan vanuit een klein winkeltje in de kern De Lier naar een groot pand. Onder de tenniswinkel in De Lier huurt men een grote ruimte waar plek is voor heel veel en divers. Daarnaast heeft men een opslag naast het pand, waar mogelijk nog veel meer staat. Seizoengebonden komen de spullen vanuit de opslag richting winkel, maar ook worden ze aangeleverd door inwoners uit De Lier en omgeving.

De Habbekrats werkt louter met vrijwilligers, die met heel veel passie en liefde zijn ingedeeld op een dagdeel in de week. Inmiddels zijn dat er zo’n 50. Er zijn zgn. specials bij, zij doen bijvoorbeeld de kledinghoek, waar kleding wordt uitgezocht, bekeken en goedgekeurd voor een tweede kans, of die worden weggegooid als het niet die kwaliteit heeft die men voor staat bij de kringloopwinkel. Er zijn mensen die de boeken sorteren en bekijken. Klusjesmannen lopen er rond die de techniek onder handen nemen en er zijn chauffeurs, sjouwers. Maar over het algemeen heeft men een allround functie. Je mag doen wat je wilt. Je bepaalt zelf de prijs en stickert een artikel met daarop de maand van plaatsing en het bedrag dat de kringloopwinkel er graag voor wil hebben.

De maand die op het stickertje wordt aangebracht bepaalt hoelang een artikel in de winkel blijft. Elke eerste maandag van de maand stappen een aantal vrijwilligers de winkel in om te onderzoeken welke artikelen als winkeldochters kunnen worden aangemerkt. Deze verdwijnen. Soms naar een ander goed doel, Dorcas bijvoorbeeld, of als het helemaal niets meer is naar de stort in Naaldwijk.

Afgelopen zaterdag was ik er. Eén van onze buren heeft besloten om het huis in Schipluiden achter zich te laten en te gaan verhuizen. Als mijn eega hierop wordt geattendeerd krijgt zij de eerste keus voor boeken. “Misschien iets voor jouw mini-bieb”, had de buurvrouw gezegd. Als ze met de buurvrouw een afspraak heeft gemaakt om te komen kijken, treft ze een volle schuur aan met verhuisdozen. “Dit moet allemaal naar de kringloop”, geeft ze aan, “maar ik kan niet sjouwen en mijn man heeft het ultra druk.” Na het uitzoeken van wat boeken voor de minibieb, stelt mijn echtgenote voor om de dozen die middag naar de Habbekrats te brengen. Ze komt nog even bij ons binnenlopen en vraagt of ik wil helpen. Wanneer ik in de schuur van de buren kom, staat er een macht aan dozen, je kunt er de kont niet keren. Even een karretje halen en aanpakken.

De auto van overbuur is het eerst aan de beurt. Op enig moment echter is hun Renault helemaal vol. Ook onze auto wordt ingeschakeld. Ook die krijgt even een vrachtje en zo rijden we met twee auto’s achter elkaar aan richting De Lier. Daar aangekomen treffen we een grote groep vrijwilligers aan. De koffie is bruin en men keuvelt heerlijk aan de koffietafel. Klanten lopen er rustig rond en snuffelen. Als we binnenkomen en vertellen wat we bij ons hebben springt men direct op. “We ruimen de auto’s even uit”, zegt het opperhoofd van de Habbie. Mijn vrouw gebruikt deze afkorting als ze weer een heerlijk dagdeel heeft mogen werken in de kringloop. Binnen korte tijd zijn beide auto’s leeggeruimd en staan de dozen in het voorportaal. Het voorportaal is de ontvangstruimte van ingeleverde spullen. Dit voorportaal staat gigantisch vol met spullen die kort geleden zijn ingeleverd. Er is bijna geen doorkomen aan. Het zal hard werken worden om er een gaatje in te maken.

Voor mij is het even de gelegenheid om daarna een kopje koffie te drinken en een praatje te maken. Als we net zitten, komt een vrijwilligster van een ander dagdeel ook voor een kopje koffie, zij heeft gevulde speculaas bij zich. Koffiedrinken zonder iets lekkers erbij is geen lekker ‘bakkie’. Overigens staan ook de pepernoten al op tafel. Mijn lief stapt intussen met de overbuurvrouw door de winkel.

Vooropgesteld dat de opbrengst een belangrijk deel van het bestaansrecht heeft, is het sociale gebeuren binnen de Habbekrats van een even groot, of misschien wel van een groter belang dan het geld dat er binnenkomt. En zo tref je mensen aan die gewoon even aan komen wandelen, de winkel bezoeken, maar het ook fijn vinden om aan te schuiven bij de andere koffie- of theedrinkers. De wereldpolitiek wordt er doorgenomen, maar ook de plaatselijke ‘roddeltjes’ krijgen de aandacht.

Afgelopen maandag was het de eerste maandag van de maand en tevens de seizoenswisseling. Sinterklaas en Kerst komen eraan en daar moet de winkel op worden ingericht. Wel wat aan de vroege kant, maar je kunt maar de eerste zijn. Het hele jaar door wordt er gespaard om de winkel een metamorfose te geven. Gespaarde cadeautjes gaan de winkel in, maar ook alle kleuren kerstballen, kersthuisje, kerstversiering, kerstbomen, kersttafellakens, en anders shizzle rondom Kerst, worden de winkel ingereden. De sfeer wordt aangepast aan het jaargetijde. Met man- en macht wordt eraan gewerkt om de Habbekrats een nieuw uiterlijk te geven. Dat lukt niet in één ochtend, slechts 20% van de voorraad krijgt een plaatsje ergens in de rekken, op de tafels, of in een hoekje. Mocht je dus een ander versiering in huis willen halen dan ben je er van harte welkom, er staat meer dan genoeg en alles voor kleine prijsjes.

In november a.s. bestaat de Habbekrats vijf jaar. Reden voor een feestje. De gehele eerste week, met uitzondering van maandag en dinsdag staat de Habbekrats dan ook op z’n kop. Elke dag worden er activiteiten georganiseerd, met als afsluiting een grote feestavond voor de vrijwilligers bij de Tuinderij. Er wordt naar uitgekeken.

Nog even de openingstijden: woensdag t/m vrijdag van 09:00 tot 17:00uur. Op zaterdag van 09:00 tot 16:00uur.

Mocht u spullen hebben, waarvan u denkt dat het gerust een tweede leven kan hebben dan kunt u een afspraak maken om het te brengen of op te laten halen. Ook gekochte grote spullen kunnen worden thuisgebracht, kijk hiervoor op de website van de Habbekrats.

Nog nooit wezen winkelen in de Habbekrats? Moet je zeker een keer doen, Lierweg 61 te De Lier en….de koffie en thee staat er altijd gereed.

235. Kringloopwinkel, het mag eigenlijk geen naam hebben

Op vakantie doe je altijd een kringloopwinkel aan, tenminste, wij wel. Mijn lief heeft daar iets mee en ik, ik rijd achter haar aan als zwaan kleef aan. Zij gaat om te kijken hoe het e.e.a. is ingericht en of er nog koopjes zijn te scoren, ik ga voor het ouwehoerenpraatje. Het treft, ook in onze vakantieplaats heeft men een kringloopwinkel: Nog Goed. Een keten van kringloopwinkels die in meerdere dorpjes en steden in het Drentse haar functie heeft.

Niet ver van onze vakantieplek, aan dezelfde weg, hebben ze oude boerenschuren ter beschikking als ‘winkel’. Brocanterie, curiosa, antiek en tweedehands, staat er op de vaan die aan de weg wappert. We hebben eigenlijk al direct in de gaten dat je van een winkel echter nauwelijks kan spreken. Het is meer een opgestapeld zooitje van rotzooi, ouwe meuk, dat men dan ook nog handel noemt. Ik heb zelden zo’n ouwe zooi gezien. Het is er ook kruip door, sluip door. ‘Is dit wel veilig’, vraag ik me af als ik door de locatie loop.

Eenmaal binnen ruik je een muffe lucht. Vocht en oudheid voeren hier de boventoon. Het nodigt niet echt uit om tussen deze troep te zoeken. Toch nemen we een kijkje. En wat vinden we: vier Jan van Haasterenpuzzels. Keurig netjes opgestapeld in een kastje. Even in de dozen kijken hoe het er uit ziet. Keurig netjes verpakt zijn de kantstukjes al apart in een zakje gedaan. Hier is een klant bezig geweest die het goede met de mens voorheeft. Mijn lief durft het wel aan. Nog wel wat afdingen, want daar is ze goed in.

We raken aan de praat met twee dames van de kringloop. Ze horen bij de inboedel, ruiken ook wat muf en zien er niet representatief uit. De rooklucht komt bij de een uit het mondje zonder bovengebit. De andere, jonge vrouw, heeft zich gedurende lange tijd of niet gedoucht of ze heeft een parfum op die ‘Zweetlucht’ heet. “Zeg maar Trees”, zegt de oudere dame, als we met haar in gesprek raken. Met haar lange, grijze, onverzorgde haren een armoedig uitziende vrouw. Ze hebben het kennelijk niet druk, want een stap rechts die wij doen wordt gekopieerd door de medewerkers. Ze praten honderd uit. Niet bevorderlijk voor de communicatie met die lucht. Beiden hebben een uitkering en moet vrijwilligerswerk doen. Ze voelen zich op hun plaats.

Als we de dozen bij de kassa hebben gelegd, kijken we nog wat rond. Menig spul zou de Habbekrats, waar mijn lief vrijwilliger is, niet halen. Het zou direct naar de stort gaan. Er staan zelfs halve flesjes Dubro en Jif. “Duur spul”, zegt de oudste, “en als je niet veel te besteden hebt, ja dan…”. Ik geef aan dat dit toch niet kan. “We moeten van onze baas alles aanpakken”, zegt ze. Ik moet er heimelijk om lachen. Dit is geen kringloopwinkel, dit is een vuilnisbelt, waar kennelijk geld verdiend moet worden en ook wordt, want vorig jaar waren ze er ook al. Nou ken ik een persoon uit Den Hoorn, die ook van alles van de vuilnisbelt afhaalde en verkocht. Zo gek is het dus niet. De goede man leeft niet meer, reed altijd in een Dafje en parkeerde dit mobiel overal en nergens, desnoods overdwars, maar dat terzijde.

We lopen nog even langs de stelling met boeken. “Alles staat op alfabet”, zegt de jongste medewerkster. Als mijn vrouw aangeeft boeken van Loes den Hollander te sparen, duikt ze op haar knieën om te helpen zoeken. “Nee”, zegt ze, ”die hebben we niet”. Ook andere genoemde schrijvers staan niet in het schap. Deze schrijvers willen hier kennelijk geen boeken van zichzelf terugvinden.

Wanneer we onze puzzels willen afrekenen zijn beide dames nog helemaal niet klaar met ons. “U bent niet eens op de tweede etage geweest”, zegt de jongste van de twee. We hoeven en willen er ook eigenlijk niet heen. Fatsoenshalve lopen we toch even mee, maar ook daar een allegaartje van niks.

Als ik vraag of er ooit iets wordt weggegooid wordt dat ontkennend bevestigd. Nee, alles heeft een waarde. “Maar dan bent u op een gegeven moment toch helemaal vol”, opper ik. Nee hoor, er is nog een loods en een opslag, daar kan nog veel meer bij.

Ooit gekeken naar Swiebertje? Malle Pietje had ook een hele verzameling van niets. Nou, dit is vele malen erger en mag de naam kringloopwinkel niet dragen, vind ik.

We rekenen onze spullen af. Met een vriendelijke lach nemen de dames afscheid. “Zie ik u van de week nog een keer”, zegt de oudste van de twee. “Het is woensdag braderie en rommelmarkt in ons dorp, dan bent u toch in de buurt”. We hebben besloten te passen.

214. Mijn huis is ook een paleis

Zo regelmatig bezoek ik de site van Funda. Zijn er nog leuke woningen in mijn segment beschikbaar en wat moet dat dan kosten? Maar meer nog, hoe ziet dat er dan uit en wat zijn de specificaties van zo’n woning? Bij het bekijken van de site van deze makelaarsorganisatie valt mij op dat bijna alle huizen voortreffelijk woningen zijn. Hier en daar vraagt men soms om een klusser die het huis wil kopen maar doorgaans kan je er direct in, zo beschrijft de site. Er is een fotograaf ingeschakeld die de meest fantastische foto’s heeft gemaakt van het te verkopen huis. Een 3D-filmpje maakt het allemaal nog vele malen mooier en aantrekkelijker. Soms zelfs is er een interieur architect ingezet om van die bouwval een plaatje te maken. De plaatselijke kringloopwinkel heeft de meest leuke spulletjes afgestaan om het er ook intern als een prachtige plaatje uit te laten zien.

Ik las van de week in een advertentie voor een te verkopen huis dat het huis staat in een ‘kindvriendelijke’ buurt. Hoe bizar? Bestaan er ook kindonvriendelijke of zelfs kindvijandige buurten dan? Ik heb er nooit van gehoord. Of zijn dat die buurten waar niet met sneeuwballen mag worden gegooid op de auto van de buurman, of waar de bal in stukken wordt gesneden als deze in het mooie tuintje terecht komt van mevrouw Harmsen? Ja, er staat een bankje, een plastic glijbaantje en wipkip in het straatje, maar dat is om te kunnen socializen van de buurvrouwen uit de straat, terwijl hun kindje zich vermaakt op het speeltuig. Welke grotere kinderen spelen nog buiten? Het zijn de games op de PlayStation waar men veel meer aandacht voor heeft. Volgens mij zijn dit kreten die worden verzonnen door makelaars. Verkooptrucs zijn het.

Wat ook door makelaars worden bedacht zijn kreten als: zongunstige tuin, of een zongerichte tuin. Hoe zijn deze tuinen dan gelegen? Staat zo’n huis zodanig gebouwd dat zijn achterkant op het zuiden ligt, of heeft men de tuin zo liggen dat er af en toe een sprankje zon te zien is. Wat te denken van een onderhoudsvrije tuin. Dat is een tuin die helemaal met van die grote grindtegels is belegd. Ja, de kreten zijn mooi, maar zijn ze ook op waarden te toetsen. Jazeker door er te gaan kijken.

Waar je bij aankoop ook op moet letten als er staat dat er enig achterstallig onderhoud is of als men schrijft dat er nog veel authentieke details bewaard zijn gebleven. Dat zou zo maar een vertaling kunnen zijn van een bouwval of een eigenlijke onbewoonbaar te verklaren woning. Probeer er door heen te kijken, want je zou zomaar teleurgesteld kunnen zijn bij de bezichtiging. Die tijd had je vast anders kunnen besteden.

Als men schrijft: gunstig gesitueerd in de buurt van een winkelcentrum of winkels, is dat dan wel zo gunstig? Alle dagen auto’s in jouw buurt, de eigen auto niet kwijt kunnen in verband met het winkelend publiek. En wat te denken van de bevoorrading. Inmens grote vrachtwagens die ’s morgens om vijf of zes uur hun spullen komen aanleveren. Draaiende koelinstallaties van auto’s die je af vroeg uit jouw slaap houden. Jouw visite kan het helemaal schudden, die kunnen hun auto niet bij je kwijt. Je visite blijft voortaan weg. Hoe fijn is dat? Hoe vaak komt ook de plaatselijke visboer of frituurkraam met een vergunning van het gemeentebestuur te staan op het pleintje voor het winkelcentrum met hun gezellige kraam? Jij zit dan met de gebakken lucht in je huis en in je vitrage. Geweldig.

Een weidse blik vanuit het raam en landelijk wonen. Fantastisch, zeker als er een bui in aantocht is en de boer even snel zijn gier uitrijdt, waardoor je niet buiten kunt gaan zitten i.v.m. de stank. Om maar niet te spreken van die strontvliegen die dat met zich meebrengt en ook een aanval op jouw huis doen.

Wanneer in de advertentie staat dat er ook een mogelijkheid is tot huren, moet je even achter je oor krabben. Huren, vraag je je af? Waarom? Het huis staat waarschijnlijk al zo lang te koop of is onverkoopbaar dat men dit beschouwd als de laatste strohalm om er toch nog iets te halen? Mogelijk hebben er criminele activiteiten plaatsgevonden of is het van een drugsbaron geweest.

Nee, makelaars kunnen van een krot, stal, of onbewoonbaar verklaarde woning nog een paleis maken.

Geloof dat ik maar gewoon blijf wonen waar ik ooit met mijn gezin begonnen ben. En als ik ooit mijn huis wil verkopen ken ik een makelaar die er vast een prinselijke woning van weet te maken. Dat komt vast goed met mijn vastgoed.