297. Was Kom ‘s Hoorn leuk?

Ik meld mij aan voor het evenement Kom ’s Hoorn. Een Biking Dinner langs verschillende locaties waar men kennis kan maken met een achttal mee-eters, de kokers en de verteller/muzikant. Mensen die zich hebben opgegeven zijn te gast bij wildvreemde dorpsgenoten die voor hen zullen koken. Het driegangen diner wordt genuttigd op drie verschillende adressen. Het thema is vriendschap en liefde. Passender kan niet bij een trouwambtenaar.

Zo’n vier weken voor het evenement word ik gebeld door mijn gastgezin. “Vind jij het leuk om bij mij verteller te zijn”, vraagt de man van het echtpaar waar ik mijn domicilie zal krijgen. Ik vind het prima en maak een afspraak om voortijds een keertje langs te gaan. Nu blijkt dat hij niet met zijn eega kookt maar met een andere vrouw uit zijn vriendengroep. Ook haar ontmoet ik als ik vooraf een keer op visite ga. Aandachtig wordt geluisterd naar het verhaal wat ik vertel over wat ik zoal als trouwambtenaar meemaak. Na een gesprek en een kopje koffie heb ik er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen.

Twee dagen voorafgaand aan het evenement krijg ik van het organiserend comité CultuurStek een e-mail met de namen van de bezoekers tijdens het eten. Nieuwsgierig als ik ben zoek ik op internet naar de namen die genoemd zijn op het overzicht. Sommige mensen ken ik, andere vind ik, maar er zijn er ook die voor mij volledig nieuw zijn. Nou houd ik van uitdagingen en ik ben niet eenkennig dus dat komt best goed.

“Moet je niks voorbereiden”, zegt mijn echtgenote als het overzicht binnen is. Vertellen over huwelijksbevestigingen die ik heb gedaan daar hoef ik niets aan voor te bereiden, die zitten gegrift. Ik weet welke bijzondere gebeurtenissen er hebben plaatsgevonden en verder is het een algemeen verhaal. Als ik echter nog eens goed naar de titel kijk die men achter mijn naam heeft gezet zie ik daar staan: ‘De geheimen van een trouwambtenaar’. Dat gaat het zeker niet worden, want welke geheimen zou een ambtenaar moeten hebben? Ik besluit om de meest indrukwekkende gebeurtenissen te benoemen en zie wel hoe het verder gaat lopen.

De nacht voorafgaand aan Kon ’s Hoorn kan ik toch de slaap niet best vatten. Ik lig maar te draaien en stukjes tekst dwarrelen door mijn hoofd. Het moet toch niet moeilijk zijn. Die nacht maak ik de vertellingen die ik aan tafel ga doen.

Om kwart over vijf rijd ik op de bewuste zaterdag naar mijn eetverteladres. De Knakenbuurt is de locatie waar ik aan tafel schuif. Voor wie het begrip Knakenbuurt niet kent, hier werd fl2,50 huur gevraagd, voor de woning waarin men woont. Bij aankomst tref ik de kok, tevens eigenaar van de locatie, de kookster en de echtgenote van de kok. Eerst maar een biertje, dat praat makkelijker. Op het aanrecht staan reeds de borden met het voorgerecht. Nog even worden de laatste handelingen verricht voor het hoofdgerecht. Twee grote schalen met kipfilet met abrikoos, overgoten met een blauwe kaas worden in de over gezet.

Om even over halfzes komt de eerste gast binnen. Even kennismaken en dan direct de tafelindeling duidelijk maken. Ik mag op het pluche, dat wil zeggen op de stoel met de zachtste zitting. Langzaamaan komen ook de andere gasten binnen. Het lijkt openhuis. De deur staat wagenwijd open, gastvrijheid ten top.

Als de acht gasten hun plekje hebben gevonden doen we een voorstelrondje. Dit keer bijna allemaal bekende, waaronder mijn eigen echtgenote. Zij gaat met een vriendin straks fietsend het dorp in voor de andere gerechten. Nadat eenieder zijn zegje heeft gedaan is het mijn beurt. Ik verhaal over verschillende trouwbevestigingen zonder daarin namen te noemen. Ik verwijs het gezelschap naar mijn blogsite: dagboek van een B.A.B.S. en tussen de gesprekken door neem ik ook mijn verhalenblogs maar even mee. Wanneer ik mijn eerder geschreven boekje Beestenkrabbels laat zien is er een gegadigde. Leuk. Ik schrijf een regeltje in het boek en wens hem veel leesplezier. De tijd vliegt en voor de aangeschoven gasten wordt het hoog tijd om naar de volgende locatie te gaan. Alom lof over het initiatief en men vertelt hoe leuk het is om op zo’n manier dorpsgenoten te leren kennen.

Als de eerste groep weg is worden de glazen gewassen, het bestek krijgt een wasbeurt, het water wordt weer aangevuld en de geleende borden krijgen een plek. De salade wordt in schalen op tafel gezet evenals de schaal met gekookte peertjes. Als de kok de rijst af wil gieten werkt de deksel niet mee. Elke keer schiet deze terug. Na een kort schietgebedje lukt het toch en kan de rijst nog even nagaren.

Opnieuw komen er gasten binnen. Even later nog twee en de laatste vier tegelijkertijd. Mensen die ik niet ken. Het gezelschap is weer compleet. De eerste verhalen vinden direct plaats over de ervaring die men heeft opgedaan bij het voorgerecht. Ook hier weer lovende woorden over het initiatief. De schalen met het hoofdmenu kunnen op tafel. Wederom een voorstelronde. Sommige voelen zich duidelijk niet op het gemak, maar nadat iedereen zijn zegje heeft gedaan ontstaat er toch een gezellig onderonsje. Ik doe nogmaals mijn verhaal. Nu weer wat andere verhalen dan bij de eerste groep. Ik heb er zat, de keuze is groot. Ook nu haal ik mijn blogs aan. Men neemt mijn visitekaartje mee en misschien leest men iets van mijn verhalen. Men spreekt de waardering uit over de door de kok gemaakte kipfilet en neemt na driekwartier afscheid om te vertrekken naar de volgende locatie.

De tafel wordt weer afgeruimd. Andermaal komt er een schoon servies op tafel. De kookster gaat aan de slag met het toetje. Een kwart peertje, caramelijs, kaneel, twee wafeltjes als versiering en een toefje en soms een toef slagroom. Een leuk geheel. Zes gasten zijn inmiddels binnen, het laatste stel laat even op zich wachten. Zij komen van de verste locatie. Een al wat ouder echtpaar komt naast mij zitten. Alom lof, “Wat is dit leuk”, zegt mevrouw. “Wij wonen ver buiten de kern en kennen eigenlijk niemand, maar we voelen ons direct overal thuis.” Dit is waarom je zoiets organiseert. Nadat men heeft verteld van wie men er een is krijg ik wederom spreektijd. Opnieuw leuke anekdotes over wat ik als trouwambtenaar zoal heb meegemaakt. Dan vraagt de mevrouw die naast mij zit: “en waar schrijft u uw blogs dan over? Kunt u een stukje voorlezen?” Ik open mijn blogboek en lees er een halve pagina van voor. “Wat grappig”, zegt een van de aanwezigen. Hierna ben ik even de aandacht kwijt en praten tafelburen met elkaar. Men deelt herinneringen en door de gezelligheid wordt de tijd bijna vergeten. Er is ook nog een after-party. “We zien elkaar straks”, zegt een van de gasten als hij wegfietst.

De vaatwasser is nu aan de beurt. Maar als de vrouw des huizes niet aanwezig is heeft het ding wel heel veel knoppen. Hoe start je zo’n ding. Alle knoppen krijgen een beurt, maar wat er ook gebeurt geen start. “Als moeders straks thuiskomt, kan ie ook nog aan”, hoor ik de bewoner zeggen.

We fietsen richting de locatie van de after-party. Het is er al druk. Als ik binnenstap direct herkenning bij mensen die ik ervoor nooit had gezien, maar nu bij ons aan tafel hebben gezeten. Nog even een biertje, wat napraten en dan naar huis. Ik ben het zat.

“En volgende keer weer vertellen, Aad”, vraagt nog een van de gasten als ik de deur uitstap naar huis. “Zeker weten, maar het ligt een beetje aan het thema”, antwoord ik hem. “Heb je de geheimen van een goed huwelijk vertelt”, vraagt hij mij. Geheimen heb ik niet verklapt, want dan zouden het geen geheimen meer zijn, maar ik hoop het te hebben goedgemaakt met de leuke anekdotes.  Het was een leuk evenement dat zeker voor herhaling vatbaar is. Ik heb nog geen datum, anders stond deze al in mijn agenda. En voor wie het gemist heeft, hou het maar goed in de gaten, want het is echt leuk.