273. Rondje rond de dom

14.160 stappen, 11,3 km. Dat was de afstand die we hebben afgelegd rondom de dom van Münster, Duitsland, nadat we er eerst 275km in de bus op hebben zitten. Kerstshoppen 2017.

Dit keer hoeven we niet zo vroeg op, al is de afstand naar het doel vele malen groter dan het jaar hiervoor. Om half acht loopt de wekker af. “Nemen we broodjes mee”, vraagt mijn lief me. Ik heb zoiets als, als je plastic geld bij je hebt dan komt het goed. “Maar het is wel drie uur en een kwartier in de bus”, verdedigt ze haar vraag. Ze heeft een punt. Er gaan broodjes mee. De capuchon wordt aan mijn jas gemaakt, de handschoenen gaan mee en een warme shawl sla ik om mijn nek.

Daar gaan we, richting De Groote Lucht in Vlaardingen. Sinds mijn werkgever is terugverhuisd naar de Phoenixstraat heeft niemand meer een parkeerplaats. Dat betekent de auto zetten in de kostbare Phoenixgarage of naar een alternatieve locatie. Dat laatste is de hoe het gebeurd.

Aangekomen bij De Groote Lucht kom ik collega’s tegen die ik al weer een poosje niet heb gezien, omdat mijn afscheid van Delfland al ruim een maand geleden heeft plaatsgevonden. Ook oude bekenden komen we tegen. Mensen die vorig jaar ook mee zijn gegaan met kerstshoppen. Collega’s die kinderen, man, zus, moeder of vriendin hebben meegebracht. Alles bij elkaar zo’n 55 personen.

Even tijd voor een kopje koffie vooraf. Dan de boodschap of we onze auto willen verzetten, zodat werkende collega’s hun eigen- of bedrijfsauto nabij het bedrijfsgebouw kunnen parkeren.

Als ik mijn eerste voetstap buitengezet heb, komt een collegaatje op mij afgestapt. Ik weet via Facebook dat zij ten huwelijk is gevraagd. Tijdens mijn werkzame periode heeft ze me gezegd dat ze nooit meer zou trouwen, maar “als…ja als, dan moet jij het doen, Aad.” En zo geschiedt. “Aad je hebt het vast gelezen op Facebook, ik werd geheel onverwachts gevraagd, wil jij het doen?” Sterker nog ik had het gelezen en geliket en stilletjes ook gehoopt dat … Ik kan haar geruststellen, de datum die ze mij noemt heb ik nog geen huwelijk staan. Ik ga het doen.

Inmiddels zijn we ingestapt. Het zal een lange reis worden. We kiezen ervoor om voor een collega en zijn vrouw te gaan zitten, die we op enig moment hebben overgehaald om mee te gaan. We kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden en bij de vrouwen is ook een klik. Op weg zien we in het midden en oosten des lands nog witte landerijen, waar bij ons de sneeuw redelijk is verschrompeld. Uiterwaarden zijn onder gelopen, smeltwater neemt de weilanden in beslag.

Als iemand in de bus naar het toilet wil, blijkt deze verstopt. Bij een vorige rit is kennelijk een rol toiletpapier in de zwanenhals van de rijdende dixie gestopt. Toch als je nodig moet, ga je toch. Maar laat je alles lopen in de pot of neem je risico dat het over jouw schoenen loopt. Het blijft een probleem. Men wil een plasstop maar die zijn er weinig. Uiteindelijk vinden we een McDonald. Snel plassen, een kopje koffie of broodje en door.

Om half één komen we aan in Münster. De centrale busparkeerplaats staat vol. We kunnen er nog tussen. Even nog de centrale telefoonnummers noemen en dan los.

Bij de oversteek van de weg geeft het verkeerslicht aan ‘grün kommt’. Met allen steken we over, waarna de wegen zich splitsen. Wij gaan verder met eerder genoemde collega en vrouw.

De stad is volledig afgesloten. Bij alle toegangswegen staan Avisauto’s zodanig geparkeerd dat er geen terroristen kunnen binnenrijden met een auto. Een overbevolkte stad met politieagenten, die zich hier en daar verdekt hebben opgesteld, zorgen voor de veiligheid. Er is niets aan het toeval overgelaten. De stad is echt een vesting geworden. Jammer.

Op de kerstmarkten na is er weinig sfeer. Geen muziek, geen feestverlichting en eigenlijk weinig kerstgevoel. Het is nog te vroeg op de dag. Ik mis een kermisachtige attractie. Op de markt kopen de mannen, Flamkuche, een stuk brood dat ter plaatsen wordt afgebakken. Binnenin uien, spek, prei en een vettige saus. Oppassen voor de jas, want bij een hap loopt de saus langs het broodje. Dan tijd voor een kopje koffie met apfelstrudel. Helaas bij de bakker heeft men het niet. Dan maar een kopje cappuccino met een soes. Als we over de kerstmarkten lopen komt de Glühweingeur je tegemoet, maar ook andere baksels geven een lucht af die overdadig over de markt wordt uitgestrooid. Mijn collega vindt op de markt wat kerstcadeautjes. Al snel loopt hij met een tas vol.

De eerste spettertjes regen vallen, het zet gelukkig niet door. Rondom de dom zo’n vijf kerstmarkten. We lopen ze alle vijf af. Bijna overal hetzelfde, houten snijwerken, badeendjes, dure kersthuisjes, etenswaren, hoeden en petten, glaswerk, kaarsen, speelgoed, glühwein en luchtjes en lichtjes. Tussen de kramen staan de gekapte kerstbomen met tyraps aan een hek vastgeketend. De klinkers en keitjes zorgen voor een onevenwichtige wandeling. Zwikken behoort tot de risico’s.

Rond half vier valt de schemering in, de lampjes en lichtjes gaan meer opvallen. Etalages van winkels krijgen meer smoel door de aangebrachte verlichting. Nog meer dan ’s middag komt de glühwein op je af. Het wordt drukker in de stad. Wanneer we nog wat willen gaan drinken blijkt dat de restaurants vol zitten. Alles is besproken. Bordjes op de tafel geven aan dat er gereserveerd is. “Du kannst nur etwas trinken”, zegt de ober als we willen gaan zitten. Het is dus zaak om op tijd nog ergens een restaurant te vinden.

Na de koffie en thee wandelen we nogmaals van kerstmarkt naar kerstmarkt. Inmiddels hebben we het wel gezien, al wordt het steeds drukker en gezelliger. Mijn collega heeft bij het laatste restaurant een kneipje gevonden waar we mogelijk nog wat kunnen eten. Op Google Maps wandelen we richting Kreuzstraße 37/38. Hier is een herberg, genaamd Cavete. Een restaurant voor studenten, Akademische Bieranstalt. Aangename prijzen en een kleine kaart, bestaande uit drie schnitzels met pepersaus, drie schnitzels met champions en drie schnitzels met spiegelei. Niet echt uitgebreid, maar genoeg voor een hongerige maag. Al na korte tijd komt men kijken hoever we zijn met eten. Weggekeken is een grof woord, maar dat het tijd is om te vertrekken, past op deze plaats.

We hebben dus vroeg gegeten. Nogmaals doen we de kerstmarkten aan. Het wordt drukker en drukker. Je kunt bijna over de hoofden lopen. Door de drukte ontstaat er ook veel meer lawaai. Een weg banen door de menigte betekent, de grootste van de vier baant zich een weg en maakt een pad en de rest volgt.

Rond een uur of negen zijn we er klaar mee. We gaan terug naar de parkeerplaats. Nog even naar het toilet en dan door naar de bus. Op het parkeerterrein een openbare toilet, ruim opgezet, echter geopend tot negen uur. We kunnen nog net. Het meisje dat de toiletten schoonhoudt, vertelt dat ze die morgen om acht uur is begonnen en niet is afgelost. Ze heeft er dus 13 uur opzitten. Daar mag wel een extra centje voor bij. Dat doen we dus ook. De volgende dag moet ze er weer om acht uur zitten.

Bij de bus aangekomen is de chauffeur er nog niet. Afgesproken is half tien, dat kan je dus verwachten. Het is koud op de parkeerplaats, waar nu nog slechts twee bussen staan. Opnieuw maken we een rondje langs winkels die intussen zijn gesloten. Om half tien komen we onze collega’s weer tegen. Ook zij zijn op de terugweg aar de bus.

Nog even wachten en dan komt ook de buschauffeur aan wandelen. Om tien uur start de motor voor de terugreis. Net zo lang als de heenweg komen we om kwart over één weer aan bij onze auto. Een lange busreis en kerstshoppen is voorbij.

De Personeelsvereniging van Delfland is de initiator. Mijn dank gaat dan ook naar hen uit. Volgend jaar maar een keertje niet, of dichter bij. We zien het wel in december 2018.

177. Bratwurst, Apfelstrudel en Schnitzel


Op vrijdag begint de dag nooit zo vroeg omdat het mijn wekelijkse vrije dag is. Vandaag echter heeft het bestuur van de Personeelsvereniging van Hoogheemraadschap van Delfland het jaarlijkse kerstuitje georganiseerd. Dat betekent om half zeven tussen de lakens vandaan en affeseren. Er hoeft niet ontbeten te worden want de PV heeft voor een ontbijt gezorgd. Iedereen heeft zijn persoonlijke wensen kenbaar mogen maken.

Om kwart over zeven rijd ik met mijn lief richting het huidig hoofdkwartier aan de Brasserplein te Delft. Na een parkeerplek te hebben gevonden, het is trouwens rustig op vrijdag bemerk ik, wandelen we naar binnen. Even denken we de eersten te zijn, maar vanuit de wachtplek gaat een hand omhoog. Eén van mijn collega’s is er al en zit met zijn moeder aan de koffie. Even een voorstelrondje en dan aan de koffie in afwachting van nog 50 anderen, collega’s met introducés. Even verderop hoor ik gestommel en daar ga ik op af. De voorzitter en een lid van het PV-bestuur zijn druk bezig het persoonlijk bestelde ontbijt van eenieder samen te stellen. Ik hoef niet te helpen, het gaat perfect.

Langzaamaan komen collega’s binnen. Bekende gezichten die ik ook nog van naam ken, maar ook collega’s die ik van gezicht ken, maar waar ik de naam niet bij kan bedenken. Soms schiet ik even iemand aan om te achterhalen wie, wie is.

Om kwart voor acht rijdt de bus het terrein op. Een bekende chauffeur houdt het stuur vast. Hij vervoerde een gezelschap Delflanders al enige malen naar de wintersport. Ook nu is hij weer bereid de gezellige groep richting Düsseldorf te sturen. Als het sein ‘we gaan’ is gegeven zoekt men een plekje in de bus en schuift de jas in het rek boven de zitplaats. Even is er een kleine storing als één van de medereizigers zich verstapt en op haar knie valt, een flinke schaafwond tot gevolg. Het fraaie van de broek is er ook af omdat er een scheur zit in haar broekspijp. Vakkundige hulp is er voldoende met drie EHBO-ers aan boord. Eén van hen pakt het op en dus is het probleempje al snel verholpen.

Daar gaan we. De ontbijtzakken gaan open en de koffiepot in de bus zou moeten gaan pruttelen. Zou, want het apparaat weigert dienst. Even overleg tussen bestuursleden en de oplossing is daar. Op kosten van de PV zal onderweg worden gestopt en krijgt iedereen koffie of thee uitgeserveerd.

Bij de afslag waar het restaurant Goudrenet Kesteren is gevestigd rijden we de snelweg af. Dan blijkt de kant waar we staan dicht te zijn. We doen een rondje van de chauffeur, rijden even over het viaduct over de rijksweg heen en kiezen voor de andere kant van de snelweg. Daar is het plassen, drinken en weer instappen. Na twintig minuten wordt de kerstreis vervolgd. Nu in één keer door na Düsseldorf.

Aangekomen op de plaats van bestemming wordt de bus geparkeerd aan de oever van de Rijn. De Rijn die de stad door midden deelt. Het is intussen 12:00uur geworden. De chauffeur heeft een rusttijd voorgeschreven gekregen van negen uur, zodat de terugreis wordt bepaald op 21:00uur.

Dan zwerft de groep uiteen. De één gaat voor winkelen, de ander voor de kerstmarkten, weer anderen kiezen voor ‘wat er voor de voeten komt’. Met een collega en z’n vrouw kiezen we voor samen optrekken. En zo gebeurt het ook. De mannen kennen elkaar al vele jaren, de vrouwen kennen elkaar niet, maar het klikt direct. Als we langs het reuzenrad lopen stellen de mannen van het gezelschap voor om in te stappen, waar beide vrouwen aangeven hoogtevrees te hebben. Toch krijgen we de dames zover om ook in te stappen. Het reuzenrad op de Rheinuferpromenade is een beleving an sich. Vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over Düsseldorf en de verschillende kerstmarkten. Enige minuten laten zitten we dan ook op grote hoogte en komen de telefoons te voorschijn voor wat overzichtsfoto’s. Na vier rondgangen moeten we uitstappen en staan we weer met beide benen op de grond.

Het overzichtskaartje dat we in de bus hebben ontvangen komt te voorschijn. Hier staan alle zeven kerstmarkten op aangegeven. Aangekomen bij de eerste kerstmarkt is het nog vrij rustig. Er is weinig sfeer, de lichtjes branden, maar zijn bijna onzichtbaar door het zonnetje dat aan de hemel is komen te staan. Het veraangenaamt de temperatuur. De geur van gebakken ‘kartoffelnreceptuur’, gepofte ‘maronen’ (kastanjes) en andere bakproducten verspreidt zich over het plein. De glühwein stoomt in de potten. Er wordt veel Nederlands gesproken, niet alleen voor- maar ook achter de kraam. Ieder probeert er een centje aan te verdienen. Veel kitsch maar ook vakmanswerk. Een glasblazer die laat zien hoe hij zijn figuurtjes maakt in zijn glazen bollen heeft gretig aftrek en heeft een breed gehoor als hij vertelt wat hij doet. We lopen langzaam langs de houten tentjes, die er aan de voorkant schattig uitzien, maar aan de achterkant niets hebben. Het is alsof je in een toneelstuk loopt. Gemaakte coulisses zonder achterkant.

Al rustig wandelend gaan we van de ene naar de andere markt. Als we uitkomen op een warenmarkt willen we er ook even overheen. De prijzen liegen er niet om. Voor groenten en fruit betaal je hier beduidend meer dan dat we bij ons gewend zijn.

Het wordt tijd voor dat kopje koffie met apfelstrudel en warme vanillesaus. Als we een koffiebar hebben gevonden en ons geliefde stukje gebak bestellen, blijkt dit pas om drie uur te worden uitgeserveerd. Het bedienend personeel wordt gedag gezegd en we gaan verder op zoek. Dan stuiten we op een koffierestaurant waar we dan maar gaan zitten. De menukaart geeft niet aan dat ons gebak te bestellen is, maar als er naar wordt gevraagd wordt er bevestigend op gereageerd. Een heerlijk stukje gebak wordt naast het koffiekopje neergezet. Het wordt genieten.

Op naar weer een volgende kerstmarkt. Engeltjes zijn er gemonteerd op de kramen. Het blijkt dan ook de Engelenmarkt te zijn. We kijken er alleen en kopen er niet. Thuis ligt al zoveel shizzle. 

Een volgende kerstmarkt heeft de bekende broodjes bratwurst. De dames zijn er niet van. De mannen wel en bestellen. Beide dames profiteren mee en nemen er een hap van. De hete mosterd blijft niet alleen op het broodje als ik een hap neem. Mijn jas mag ook even meeprofiteren en een flinke kledder zakt op de rits van mijn jas naar beneden.

Als we de straat zijn overgestoken vallen we direct in de volgende kerstmarkt. Overal hetzelfde, hier en daar wat lager geprijsd maar kennelijk allemaal bij dezelfde grossier gekocht. Ook hier veel eten. De lucht van eten maakt hongerig.

Het is intussen frisser geworden en het kwik daalt naar 3º. We kruipen even buiten op het terras van een restaurant onder een warmtelamp. We bestellen wat te drinken en kijken even op de ‘speiskarte’ wat men zoal te eten heeft. Het blijkt niet te zijn wat we er van verwachten. We zullen weggaan maar voordat we vertrekken wordt er even in de groep overlegd om de collega met zijn moeder ook te bellen en hen aan te laten sluiten. Met meer eten is gezelliger dan alleen.

Nog geen minuut later, alsof hij ons is gevolgd, meldt onze collega zich en kiezen we in overleg voor een steakhouse. Een tafeltje van zes in het restaurant. Als we even zitten, lijkt het of ons hoofd in de fik staat. De hele dag in de kou en dan nu in de warmte trekt een frisse rode kleur op het gezicht. De speiskarte geeft een goede keuken weer en al snel zijn we er uit. Voor vier een schnitzel, voor twee biefstuk. Omdat de tweede schnitzel slechts drie euro meer kost en de ‘grote’ mannen trek hebben wordt er door hen gekozen voor een extra schnitzel. Er wordt flink gegeten en ruim op tijd kunnen we afrekenen om nu in het donker door de stad te wandelen. Het feeërieke is nu veel leuker en mooier dan in de middag. Het is er nu flink drukker geworden en de bierstubes worden meer bezocht. De baklucht hangt nu ook in de straten. Er wordt veel op straat gegeten.

We doen nog een rondje Düsseldorf om rond te klok van acht te kiezen om naar de bus terug te wandelen. Langzaam vult de bus zich weer met Delflanders. Hier en daar worden de aankopen geshowd. De terugreis gaat op een bepaald rustiger niveau dan op de heenweg. Op sommige plekken kreeg de hoofdsteun van de stoel een moe hoofd tegen zich aan. Bij een enkeling gaan zelf de kleppen even voor de ogen en is men in dromenland.

Tegen 23:45uur is de bus terug op de plek waar we die ochtend vertrokken zijn. Met een tevreden gevoel zoekt men zijn/haar vervoermiddel weer op en zegt men elkaar gedag. Het einde van een zeer plezierige en goed georganiseerde kerstmarktenreis is ten einde.

Personeelsvereniging van Delfland. Het was allemaal perfect geregeld. Met veel plezier hebben we gebruik gemaakt van de geboden mogelijkheid. Het was echt TOP, super TOP.

175. Kerstmarkten

Kerstmarkten, ik ben er eigenlijk niet van. Maar toch.

Afgelopen zaterdag nodigde het niet echt uit om naar de kerstmarkt in Schipluiden te gaan. Het is druilerig weer, het regent niet maar droog is het ook niet. “Zullen we nog gaan”, zegt mijn vrouw. Eigenlijk hoeft het niet, maar het is een stukje sociaal gebeuren dat je niet mag laten schieten. Vlak voor de valbrug staat al een dranghek, zo’n hek dat mensen tegenhoudt bij concerten, bij de inkomst van Sinterklaas en nu dus voor de kerstmarkt. Een verkeersregelaar staat er in zijn kanariegele pak aan met knalrode kerstmannenmuts op achter en houdt het verkeer tegen en wijst hen een alternatieve weg het dorp in of door. “Goedenavond meneer en mevrouw Van Meurs”. Het welkom is in ieder geval hartelijk.

Als we bij de eerste kraam komen, wordt er kennelijk iets gratis weggegeven. Hoeve Bouwlust heeft er iets leuks van gemaakt en trekt mensen. Het is er te druk om je er door heen te worstelen. We wandelen verder. De dierenzadenhandel staat er met een kraam met kerstcadeautjes. Even verderop een volgende cadeautjeskraam. Veelal houten kerstbomen en kerstattributen sieren de kraam. Vervolgens staat er een koortje te zingen met elektronische begeleiding. Het klinkt mooi, al verdwijnt het stemmige in de massa die achter mij staat te ouwe kleppen. We lopen verder. Bij de Dorpshoeve heeft het Kikkertje voor kleintjes workshops georganiseerd, we lopen er aan voorbij. Hier en daar ruik je vuur, vonkspetters vliegen de lucht in. Een kraam met eigen gemaakte kaarten staat er levenloos bij. Twee mensen achter en niemand voor de kraam. Zouden zij de huur van de kraam er uit halen? Even verderop staat scouting met zijn traditionele vuurkorf waar kinderen een marshmallow kunnen branden/smelten. We blijven even staan omdat ik hier lange tijd aan verbonden ben geweest en probeer wat te zeggen boven de kakofonie van geluid. Het lukt me niet, de Sinterklaasstem staat het niet toe. Fluisteren kan beter, maar ik heb gelezen dat dit niet goed is. Rust is het beste wat er is.

Bakker Holtkamp heeft het druk met zijn oliebollen. Dit jaar doet hij wederom mee aan de oliebollentest. We kopen een paar exemplaren en proeven er die avond alvast van voor. Daar kom ik iemand tegen waar ik op huisbezoek ben geweest als de Sint. Men probeert een verhaal te doen hoe leuk het was, antwoorden geven kan ik niet. En dan zijn we plots al aan het eind van de kerstmarkt. We keren om en maken de ‘terugreis’. Intussen heeft de boerenkapel de Knotwilgen zich geïnstalleerd naast de oliebollenkraam voor wat Kerstmis Carrolls. De eerste nummers worden ingezet. Langs de andere kant van de kramenrij komen we een handelaar tegen met allerhande speeltjes en lichtjes. Een laser spuugt rode en groene lichtjes op de straat. Een geinig gezicht. Dan langs de kraam van twee dames uit het dorp die zich dit keer op de sjaals en mutsen hebben gestort, waar zij normaal met kettingen, oorbellen en armbanden staan. Er heerst een gemoedelijke sfeer op de markt, waar het langzaam aan vol loopt.

Bij Appie heeft men een kaas neergelegd. ‘Hoe zwaar is deze kaas’, staat er bij de kraam. “Til maar even op”, zegt Sven van Albert Heijn. Ik probeer het. Er is geen beweging in te krijgen, nou ben ik niet sterk, maar meer dan 30/35 kilo moet het zeker zijn. We geven er een gewicht aan. Nog even naar de speciale nootjes, ook van Albert Heijn. Voor het gemak hebben alle notenpakketjes de naam van de franchise-nemer gekregen. We kopen een zakje gesorteerde noten.

Het begint iets meer te druppelen en we besluiten om tussen twee kramen door even naar binnen te gaan bij onze buren, Schoneveld Interieur. Daar kunnen we plaatsnemen aan de tafel. De diverse smeerkaasjes, en patés worden uitgeserveerd. Even kleppen een biertje en een wijntje en dan stappen we weer op.

Terug naar de overkant van de weg. Een lege kraam doet geen goed aan de toch wel gezellige sfeer. We lopen nog even langs een optreden van een klasje met jonge danseresjes. Eén van de meiden die met mij als Zwarte Piet heeft geholpen, danst er als begeleidster mee. Ze knipoogt als ze me ziet staan. Een schattig gezicht die kleine hummeltjes die geen benul van ritme en muziek hebben, maar wel keurig dansend over het pakketje heen stappen dat zij even tevoren tijdens de dans in handen hebben gehad.

Nog even wat kijken in wat kramen en dan wordt het tijd om huiswaarts te keren.

De volgende dag, zondag 11. Je kunt op de bank blijven zitten, maar ook iets ondernemen. Mijn lief had gelezen dat er een kerstmarkt is in Maassluis. De fietsen komen uit de schuur en tegen het windje in fietsen we richting ‘sluis. Daar aangekomen is het even zoeken om de fietsen op een veilige manier weg te zetten. Daar hebben meer mensen last van en zo is het opletten en snel zijn.

Langs de grachten staan de kraampjes opgesteld. Typisch Kerst, nou nee. Kramen met rommelmarktspullen, een kraam met gereedschap, een electronicakraam. En ja, hier en daar een kerstkraam. Hier worden we even op handen gedragen of in de verdrukking gedrukt. Het is er schreeuwend druk. Muziek knalt over de grachten heen. Aan de overkant komt een Dickensgroep naar buiten. Vader en moeder met acht op de zelfde wijze geklede kinderen. Ze moeten zich aan een touw vasthouden en lopen als eendjes achter vader en moeder aan. Meer Sluizers hebben hun oude kleding opgezocht en lopen alsof ze uit de Dickenstijd komen over de markt. Het is er gezellig. Hier en daar treedt een koortje op of een dansgroepje.

Even verderop staat een schreeuwerige zanger Tom Jones en Engelbert Humperdinck liedjes te brallen. Een veel te hard geluid schalt over de gracht. Mensen deinen mee op de maat van de muziek. Zijn optreden wordt afgewisseld door een modeshow. Even verderop staat een visboer zijn haring schoon te maken. De ketels met glühwein ruiken over de gracht. Als de lucht gaat betrekken besluiten we om heerlijk voor de wind de terugreis op te pakken.

A.s. vrijdag heb ik me laten overhalen om mee te gaan naar Düsseldorf, Duitsland. De Personeelsvereniging van ons bedrijf regelt de bus. Voor €10,00 per persoon incl. lunchpakket mag je drukte van de kerstmarkt aldaar opsnuiven. Ik laat me daar voortduwen en vecht me straks door de mensenmassa heen om iets te kunnen zien. Het zal een vermoeiende dag worden. Maar dan is het weer voor een kerstmarktenjaar voorbij. Kerstmarkten, ik heb er niet zoveel mee, of toch….?