406. Farmencountryfairgeschenkpakkettenverloting

Wanneer we op 28 april jl. op een boerenfair staan komen we daar ook de kraam van ‘Fietsen voor mijn eten’ tegen. De fiets van Marja staat bovenop de tafel. Deze is versierd met blauwe vlaggetjes, de lievelingskleur van Marja. Op de tafel liggen kaartjes waar je jouw naam op mag zetten. Deze worden door Marja verzameld. Op een later tijdstip trekt zij een kaartje bij de Farmencountryfairgeschenkpakkettenverloting. De gelukkige is de winnaar van een pakket dat is beschikbaar gesteld door Sylvia Simons – Van den Berg van Santé Holland, Luc Ruijgt van molen de Drie Lelies, Nelly van Winden van de gelijknamige Zuivelboerderij, striptekenaar van Marja de Bij, Richard de Rijke en eieren- en druivenverkoopster Jolanda van der Vaart. Wanneer onze voorfietser op 4 mei 2019 bij Sylvia is laat ze haar, op de telefoon, de trekking vastleggen. Het filmpje komt online en tot onze verbazing zijn wij, Aad en Wilma van Meurs de gelukkige prijswinnaars. Sommige mensen denken aan doorgestoken kaart, wij geloven het niet.

Door druktes komt het er maar steeds niet van om een datum te prikken. Prijsgevers hijgen Marja in de nek. “Wanneer kom je nou”, schrijven ze haar. Dan gaat het er toch van komen. Als Marja bij ons thuis is voor het invoeren van de stalletjes plannen we een datum. Het wordt 19 oktober 2019.

Mijn lief heeft het idee om niet met drie maar met vier te gaan fietsen. Dat is toch gezelliger en stelt Marja voor om haar liefde Maurice mee te nemen. Kort daarop wordt dat positief bevestigd.

Het is de hele week al weer om op te schieten. De buien wisselen elkaar af. Het kan niet op. Ooit zal de regen toch weleens stoppen. Maar op de vrijdag voorafgaand is het wederom wisselvallig. Als we de morgen van het fietsen opkomen is de achterplaats glimmend en nat. Het zal toch niet…

Om even kwart over negen krijgen we een Messengerberichtje, “we zijn onderweg”. Marja stuurt een foto dat de fietsen achter op de bolide staan. Marja en Maurice zijn er dus klaar voor. Op de telefoon geeft buienradar wat kleine blauwe heuveltjes. Ik haal mijn regenpak tevoorschijn.

Wanneer Wilma naar beneden komt, heeft ze de auto van ons ’s Gravenzandse paar de parkeerplaats op zien rijden. “Loop even naar buiten, dan kunnen ze de fietsen op de achterplaats zetten.” Gehoorzaam als ik ben vul ik de opdracht uit en loods hen via de brandgang naar onze achterplaats.

We doen nog een koffie en thee en praten even over de gang van zaken rondom het project Fietsen voor mijn eten. Er is nog wel het nodige te doen en er zijn ontwikkelingen die we gezamenlijk doornemen.

Dan komen ook onze fietsen uit de schuur. De zon laat zich, warempel, zo af en toe zien. We gaan op weg naar onze eerste weldoener, Zuivelboerderij van Winden. Via de noodbrug bij de Trambrug, Schipluiden, fietsen we richting Maasland. We nemen het tweede bruggetje en rijden het terrein op bij Van Winden. Als Marja aangeeft dat we de prijs op komen halen van de verloting is er enige twijfel. “Wat zou het moeten zijn.” Verkoopster Jolanda verdwijnt naar achteren en gaat vragen wat ze mag weggeven. Enige tijd later is ze terug. We kunnen kiezen uit een aantal producten die ze ons noemt. Het wordt, nadat we een plakje hebben geproefd, een stuk jong belegen komijnekaas. De eerste prijs is binnen.

Op naar stop nummer twee. Via het Gaagpad rijden we richting Molen de Drie Lelies. Van verre zie we de wieken ronddraaien. Eenmaal op het terrein komt Luc Ruijgt, de vrijwillige molenaar, al naar ons toegelopen. “We komen de prijs ophalen voor Aad en Wilma”, zegt Marja. Hij heeft zich voorbereid. Op een tafel staat meel voor speltcake, kruidcake en speltpannenkoeken. Een mooi prijsje en ook lekker om te gaan maken. We blijven bij Luc nog even praten over de molen. Zijn hobby. Terwijl de wieken rustig ronddraaien vertelt hij over zijn passie. Reuze interessant maar het wordt tijd om onze weg te vervolgen.

We rijden terug in de richting van Schipluiden om bij het Gaagpad linksaf te gaan. We nemen het Kralingerpad en rijden naar De Lier. Op de Oudecampsweg nr. 29 woont Sylvia Simons – Van den Berg. Voor ons geen onbekende. We raken aan de praat, niet alleen over Fietsen voor mijn eten. Ook de dagelijkse gang komt ter sprake en dat er opnieuw een jong iemand is overleden. Dat grijpt je aan. Even is het feestelijke eraf, maar gedurende het gesprekje herpak je jezelf en gaan de zaken gewoon weer verder. Bij Sylvia komt er opnieuw een verrassing uit de fietstas van Marja. Richard de Rijke, de striptekenaar van o.a. Marja de Bij, heeft voor ons beiden wat stripboekjes ingepakt met daarin een persoonlijk woordje. Hoe leuk is dat. Bij Sylvia leveren we onze lege potjes in en wat advocaatglaasjes. We verzamelen die voor haar. Waarvoor die laatste glaasjes zijn, moet u zelf maar eens gaan ervaren, want ze heeft zo’n leuk winkeltje. We krijgen van haar een pot eierroom. “Voor als jullie vanavond achter de televisie zitten”, zegt ze. In een kist staan kweeperen. “Neem maar mee hoor”, zegt ze. Omdat ik niet weet wat ik er mee moet, geeft ze aan dat je er een gelei van kan maken of een handcrème. Mijn lief heeft een beter idee, “een ontbaardcrème”, zegt ze. Sinds ik me niet meer scheer, hoor ik regelmatig dit soort opmerkingen. Na Sylvia te hebben bedankt rijden we langs het stalletje met de tomaten, ook aan de Oudecampsweg op nr. 25. Hier gaan nog twee doosjes snoeptomaatjes in de fietstas. Deze worden uiteraard betaald want die behoren niet tot de prijzen Dan rijden we het dorp De Lier in.

Tijd voor een middaghapje. We stoppen bij Non Pop-up, Hoofdstraat 26, 2678 CK De Lier. Een uitgebreide kaart ligt er op tafel. Omdat kiezen soms stress geeft heeft men daar op de kaart een keuzemogelijkheid gegeven van drie kleine gerechtjes voor de prijs van €10,00. We laten het ons heerlijk smaken.

Na de lunch hebben we nog slechts één prijs op te halen, bij Jolanda van der Vaart. We fietsen door de Lierweg, nemen de Laan van Adrichem om vervolgens richting de Blaker te rijden. Ook hier staan stalletjes die op de site zijn genoemd. Helaas is er dit keer niets van onze gading en fietsen we door over de Noordlierweg richting ’t Woudt en dan door richting Wateringen. We stoppen eerst ook nog bij Hilde en Arnold Janssen van Druivenkwekerij Nieuw Tuinzicht. Hier geen prijs maar wel heerlijke druiven. Dan gaan we naar de laatste stop. Aan de Zwethkade Zuid op nr. 38, staat voor ons een verrassing in de kast die aan de weg staat.

Als we het terrein op rijden bij Jolanda, komt de grote boze hond ons al tegemoet. Gelukkig is de ketting te kort. In de kast staat een papieren tas. Aan de tas hangt een briefje: ‘Aad en Wilma van Meurs. Fietsen voor m’n eten.nl. Hier dan jullie fietsprijs. Ik vind het jammer dat ik er nu niet ben, maar het is jullie gegund. Ik hoop een mooie droge dag en veel gezelligheid. Groeten Jolanda.’ In de tas een doos met flinke eieren en druiven uit eigen tuin. Een prachtig leuke prijs die het pakket compleet maakt.

We rijden via de Zwethkade Zuid terug naar Schipluiden, pakken de Lotsweg en gaan bij het kruispunt met de Woudseweg linksaf over de A4. Onder ons door racen de auto’s. Het is opnieuw druk. Dat hebben wij ons niet gemaakt. We schieten de Ommedijk in om even stil te staan bij de training van IJsbrand Chardon. Voor Maurice hebben we onbekende wegen bereden. Marja kan je blind in het Westland of Midden-Delfland neerzetten, die weet en kent alle wegen. Na de Rijksstraatweg over te zijn, rijden we rechtsaf de Tramkade op. Terug naar ons huis. De mannen in het gezelschap zijn kennelijk iets te fanatiek, want even later zijn ze de dames kwijt. Gelukkig weet iedereen de weg. Na 28 km zijn we weer thuis.

Nog even een kopje koffie of thee en dan keert ’s Gravenzande huiswaarts. De fietsen gaan weer achterop. Het was een prachtige dag. Geen spatje regen, lekker gekletst en volle fietstas. Voor herhaling vatbaar. Oh ja, Marja krijgt nog wel een schaaltje heerlijke biest mee.

394. Succesvolle streekmarkt, smaakt naar meer

Al weken worden er voorbereidingen gepleegd. Een leuke streekmarkt organiseren of op de boeren paardendagen staan in Schipluiden. Het laat Sylvia niet los. De boeren – paardendagen vallen af. Er mogen geen pannenkoeken en hamburgers worden verkocht. Dan doen we het zelf. En waar? Nou gewoon op eigen ‘wurft’.

“Hebben jullie zin om te helpen”, vraagt ze ons. Dat willen we wel. Er zijn meer liefhebbers die het leuk vinden om er iets leuks van te maken. Er worden deelnemers uitgenodigd. Het hoeft niet veel te kosten, een tafel, parasol, partytent, een paar stoelen en een bank, het staat allemaal op eigen terrein.

Al vroeg op zaterdag gaat men aan de slag. Het terrein wordt omgebouwd tot handelscentrum. De tenten worden opgezet, de ingekochte ingrediënten worden opgehaald. Het weer, dat is nog wel een puntje. Tijdens het opzetten vloeien de druppels langs de ruggen. Zo’n graadje of 34° C, dat is niet leuk. Maar, morgen koelt het wat af.

Zondagmorgen 30 juni. Mijn lief is al lang en breed uit bed. Ik hoor haar rommelen in de keuken. “Waar blijf je nou”, zegt ze als ik rond klokke negen naar beneden kom. “We gaan op tijd weg”, zegt ze. “Alle tijd, en rustig aan”, geef ik haar mee. Op het gemak eten we dat heerlijke beschuitje met jam en aardbeien op. Een broodje erbij, een gekookt eitje en dan is het genoeg.

“Jij staat met Melvin bij de pannenkoeken en hamburgers heeft Syl geschreven”, geeft ze me mee. “Ik doe met Els de koffie en appeltaart en verkopen de koek van het Blauwe Hek”, zegt ze. “Nemen we een jas mee?”, vraag ik haar. Dat is niet nodig.

Om half elf rijden we tegen de wind in naar de Oudecampseweg, ons werkterrein voor die dag. Op de weg liggen takken, afgebroken door de wind in die nacht. We manoeuvreren er langs heen. Bij Syl op de ‘wurft’ heerst een bedrijvigheid. Er staat al van alles. Pait en Coriza laden hun busje leeg. Ze hebben zoveel groente, fruit en aardappelen te koop bij zich dat geen bezoeker zich voor die avond zorgen hoeft te maken dat men om zal komen van de honger. En vergeet ook dat bosje zonnebloemen niet. En er is meer. Zoals ik al schreef er waren heerlijke pannenkoeken gebakken met meel dat is gemalen door Luc Ruijgt van molen de Drie Lelies of een broodje hamburger van Holy Hoeve. Maar ook het ambachtelijk ijsje van Gelato di Geronimo! Een heerlijke muntthee of koffie drinken met lekkers van bakkerij ’t Blauwe Hek! Marja van der Ende, van Fietsen voor m’n eten is er en verzamelt weer kaartjes met adressen die u heeft gespot tijdens n tripje in ons mooie Nederland. Je kunt er een soepfietstocht winnen. MD Decoratie waar woondecoratie en kadootjes te koop zijn, Ria original, Petra van Roots, tenenlezeres Daniëlle van de Vlindertuin, leuke spullen van spijkergoed tbv stichting Avavieren, Jolanda van der Vaart met verse eieren en walnoten. Er zijn bloemen en planten van Perkgoedland en heerlijke proeverijtjes van eierroom en jams, kortom een hoeveelheid aan keuze. Op het laatst sluit ook de bekende boerin Jacqueline nog aan. Bij haar kan je een koe adopteren. Hoe mooi is dat om liefde te krijgen van zulke lieve dieren.

Even, heel even sta ik achter de kraam van pannenkoeken en hamburgers, dan besluit ik om mijn plek op te geven. Twee vakkundige mannen nemen de kraam voor hun rekening, Melvin en Raymond. Zij kunnen het best af zonder mij. Ik wandel naar de weg. Probeer fietsers staande te houden en te verwijzen naar een fietsenstalplek. Ook auto’s mogen daar staan.

Het valt niet mee, zo op de weg. Halt houden doe ik niet. Wielrenners die voorbij razen. Automobilisten die denken dat Max Verstappen hen op de hielen zit. Maar toch ook wel fietsers of automobilisten die via Facebook bevriend zijn bij mensen die er staan. Vrienden van Fietsen voor m’n eten, of die ik spontaan van de fiets praat. Een gezellig praatje doet wonderen. Mensen die aan een fietstocht meedoen die eigenlijk rechtsaf moeten, maar die ik naar links praat. “Een ijsje mevrouw”, de ijsboer doet ook een duit in het zakje. Het wordt er gezellig. Regelmatig komen bezoekers gepakt en gezakt van het terrein. Een al wat oudere man heeft zoveel gekocht dat opstappen hem niet lukt. “Hé, baassie”, roept hij, “hou mijn fiets effe vast dan ken ik er op klimmen.” Ik help de man en steek mijn hand op als hij wegrijdt. “Goeie tip”, roept me na.

Buren die voorbij rijden weten niet van het evenement. Sommige halen hun vrouw en komen even later met een bos peentjes van Pait de markt weer af. Af en toe loop ik even over het terrein. Overal is wel iemand, behalve bij Ria Original, de gehaakte of gebreide sjaals en capes vinden geen aftrek, jammer.

Later in de middag wordt het wat drukker. Pait en Coriza sjouwen met hun kinderen weer een nieuwe voorraad en vullen de kraam. Opnieuw snijdt men een heerlijke appeltaart aan. Gelakt of ongelakt, de tenen van verschillende mensen geven verrassende resultaten. Er worden ook echt koeien geadopteerd. De doosjes met verse eieren van Jolande verdwijnen in de tas. Ook Geronimo begint te lachen. Niet alleen een lepeltje ijs proeven, maar ook een bakje verkopen. Het enthousiasme blijft, ook als het tegen het einde van de markt loopt.

Tegen kwart voor vijf is de markt over. Gezamenlijk helpen we Sylvia en Raymond even met opruimen. Tegen zessen is er niets meer terug te vinden van de streekmarkt en lijkt het alsof er niets heeft plaatsgevonden.

Nog even blijven we hangen. Het wordt toch frisser. Hadden we toch dat jasje maar meegenomen. We fietsen terug naar huis, voor de wind. Thuis aangekomen wordt het banken. De voeten gaan op de rand van de bank. De vermoeidheid slaat toe. Maar wat was het gezellig. Wat was het een succes. De schatting is dat er tussen de 150 tot 180 mensen hun fiets of auto hebben gestald en dat met de concurrentie van de boeren – paardendagen een prachtig succes en zeker voor herhaling vatbaar.