364. Terugkijken en vooruit

Wat gaat het nieuwe jaar mij brengen? Het blijft altijd een vraag waar je een antwoord op schuldig moet blijven. Toekomst kijken kunnen we niet. Wat ik wel kan is nog eens terugkijken op 2018. Heeft het aan mijn verwachtingen voldaan? Heb ik mijn goede voornemens in praktijk gebracht? De tweede vraag kan ik direct beantwoorden: nee. Ik had me voorgenomen om minder op mijn scherm te kijken. Met de statistieken die ik maandelijks krijg voorgeschoteld blijkt dat ik dus geen afspraak met mezelf kan maken. Slap.

Heeft het aan mijn verwachtingen voldaan? Daar kan ik positiever over zijn en samenvatten met: zeker weten. Er is veel de revue gepasseerd. Het eerste jaar van helemaal thuis zijn. Was het in het begin, de wintermaanden toch wel een probleem, gaande weg werden de dagen vanzelf ingevuld of vulde ik ze zelf in. Terwijl vrouwlief gaat werken heb ik het rijk voor me alleen en kan ik doen wat ik wil. Als geeft dat soms wat teleurstelling als ik bij mijn echtgenote opbiecht slechts thuis te zijn geweest en geen stap buiten de deur te hebben gedaan.

In de wintermaanden slechts één huwelijk bevestigt. Winterbruidjes zien het kennelijk niet zo zitten om in de kou te trouwen. In de periode van 5 mei tot 29 september waren dat er 12. Gemiddeld dus twee per maand In die periode. Ik leerde nieuwe mensen kennen, waarbij ik met sommige nog steeds contact heb/houd. Er waren bijzondere gebeurtenissen bij, waarbij ik soms meer dan alleen als trouwambtenaar ben uitgenodigd. Een bruidspaar wilde graag op zondag trouwen, ik was erbij. Ik was een keer naast trouwambtenaar ook mediator, waar het in de familie niet helemaal lekker verliep. Bij een van de huwelijksbevestigingen gaf de bruid haar pas enkele maanden oude baby de borst terwijl ik met mijn toespraak bezig was. Ik deed huwelijken van mensen uit eigen gemeente, maar ben er ook veel verder voor op pad geweest. En als het echt ver weg was, dan liet ik het bruidspaar bij mij thuis komen. Alles bij elkaar besteedde ik 206,5 uur aan de te bevestigen huwelijken. Gemiddeld toch zo’n 17 uur. Dit jaar bevestigde ik mijn 100e huwelijk. Ook dat was bijzonder. Van zes door mij getrouwde stellen ontving ik een geboortekaartje, ook dat is bijzonder.

Vanaf begin januari 2018 stapte ik als chauffeur in de MUS, een vervoersproject in Midden-Delfland. Wekelijks reed ik mensen van Den Hoorn naar Schipluiden of in omgekeerde richting. Ik bezocht vele malen het Reinier de Graafziekenhuis of het Revalidatiecentrum Sophia om mensen er af te zetten en ook weer op te halen. Voor het zwemmen in Kerkpolder reed ik een aantal keren heen en weer. Waar ik begin van het jaar soms meerdere keren in de week achter het stuur zat is dat door de uitbreiding van het aantal chauffeurs nog slechts een keer per week. Naast het zijn van chauffeur ben je het luisterend oor, de helpende adviseur waar nodig. Een sociaal gebeuren dus waar een dag per week soms best meer mag zijn. Een aantal keren nam ik iemand mee om ergens een kopje koffie te drinken, even uit de eenzaamheid. Een prachtig initiatief dat door de ondersteunende partijen, Pieter van Foreest, Gemeente Midden-Delfland, Stichting Welzijn Midden-Delfland en Stichting Doel wordt voortgezet en uitgebreid in 2019. Door beperkte accucapaciteit was het niet altijd mogelijk om alle aanvragen te honoreren. Door de aanschaf van een tweede MUS kunnen we meer ritten gaan doen.

Door een aantal organisaties ben ik verscheidene keren gevraagd een vertelling/lezing te komen te doen. Zonnebloem Den Hoorn, KBO Den Hoorn, PCOB Schipluiden, de bibliotheek in Den Hoorn (2x), Kom’s Hoorn, vrouwengildes in de buurt maar ook in Boskoop. Ik vertel er over mijn levenslange vrijwilligersfuncties, maar ook over mijn blogs die ik schijf. Dit jaar trad ik evenals in 2017 o.a. op bij Delft Vertelt. Ook dat kost voorbereiding.

Vanaf oktober lees ik voor bij een Spaans/Turks gezin. Waar hun kinderen Spaans, Turks en Engels spreken, komt de Nederlandse taal weinig tot niet aan bod. Ik probeer daar door voor te lezen verandering in aan te brengen en zo is het Nederlands uurtje bij dit gezin ontstaan. Niet alleen de twee kids (2 en 4) hangen aan mijn lippen ook hun ouders luisteren maar wat graag naar wat ik heb te vertellen. Naast vertellen is het ook uitleggen wat Nederlandse gebruiken zijn rondom Kerst, rondom Koningsdag, maar ook over Sinterklaas.

Sinterklaas ook zo’n activiteit, waar ik maar geen genoeg van kan krijgen. Al 25 jaar stap ik in de rode mantel om voorafgaand aan Sint’s verjaardag op bezoek te gaan bij gezinnen, verenigingen en bedrijven. Een heftige en drukke periode die veel van je vergt. Soms denkt men dat het vanuit de automatische piloot gaat, ik kan je verzekeren dat dit zeker niet het geval is. Elk optreden staat op zich, elk optreden betekent voorbereiden en pieken. Ook dit jaar weer bijzondere belevenissen, waarbij ik de dag met onze jongste en zijn vriendin als uiterst vrolijk heb ervaren. Maar ook op een zondag op stap met drie dames, chauffeuse en twee vrouwelijke Pieten. Wat was het een feest en daar krijg je energie van en ook dit jaar weer volledig in dienst als vrijwilliger en het goede doel, scouting Schipluiden.

Afgelopen jaar zijn mijn solexritten toegenomen. 31 keer mocht ik een groep begeleiden vanuit de Tuinderij door het mooie Midden-Delfland en Westland. Mensen die plezier hebben en genieten van de mooie rit. Maar ook een rit waarbij ik zo blij was dat deze was afgelopen. Veel over deze ritten kan je teruglezen op mijn blogsite.

Het aantal blogsites nam met 84 toe. Sommige zijn slechts mondjesmaat gelezen, anderen gingen door het plafond. Nog altijd staat de blog over het bijna wegstemmen van de burgemeester met 3890 leesmomenten aan de kop. Het aantal lezers nam toe naar ruim 39000 met het aantal leesmomenten van 66000.

Naast de blogs voor mijn website schreef ik 15 verslagen van activiteiten van de Zonnebloem, afdeling Schipluiden. Daar doe ik de coördinatie Ik werd tweemaal gevraagd om een reclametekst te schrijven en ik ben nog druk bezig met het schrijven van een roman, alleen vraag ik van het laatste af of ie ooit af komt.

Het jaar is niet geruisloos voorbij gegaan. Dat is te lezen. Wat het nieuwe jaar zal brengen? In ieder geval de bevestiging van negen huwelijken, maar ook de organisatie van 40-jaar Zonnebloem, afdeling Schipluiden. Daarnaast blijven mijn werkzaamheden voor de MUS natuurlijk doorgaan. Dat is echt het mooiste dat er is.

En verder……. Ik weet het nog niet, maar er zullen ongetwijfeld nieuwe zaken op mijn pad komen. Ik kijk er naar uit.

334. 100 huwelijken met veel plezier, maar….

100 huwelijksbevestigingen, 100 stellen, 200 partners, 15 tot 17 uur per huwelijk. Ik weet dat stelt niks voor bij grote spelers die er wel 800, 900 of meer dan 1000 hebben gedaan. Maar waar ik het over wil hebben is de uitbetaling van een huwelijksbevestiging. Het is absoluut meer dan een hobby, al wordt het wel als zodanig uitbetaald. Een op 1 januari 2018 nieuw in werking tredende verordening van het VNG maakt het nog onaantrekkelijker om trouwambtenaar te zijn. Voor een huwelijk krijg je, afhankelijk van de gemeente waar je bent benoemd, tussen de drie of vijf uur per huwelijk uitbetaald. Soms met wat kleine opslagen, voor de zater- of zondag, de vakantietoeslag en een eindejaarsuitkering. Ga uit van een bruto uurloon van €22,00. Daar houd je aan het eind van jaar ongeveer €45,00 per huwelijk, netto, aan over. Soms denk ik, waar ben ik mee bezig.

Wanneer ik bij een bekende van mij op zijn huwelijk ben staat daar een Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke stand die beroepsmatig bezig is. Hij is ingevlogen door een weddingplanner. Ik luister naar hem maar heb niet het idee dat deze man zich heeft verdiept in de zaak. Tot tweemaal toe noemt de ambtenaar een verkeerde naam. Doet een verhaal dat minimaal persoonlijk is. Kennelijk heeft hij, net als ik weleens doe, wat teksten gekopieerd. Dat is gevaarlijk heb ook ik weleens gemerkt. Maar waar ik hier schrik is van het tarief van betrokkene. Meneer heeft een tarief van €800,00 met daarbovenop nog een kilometervergoeding van €0,22 per verreden kilometer. Daar schrik ik echt van en vind ik buitenproportioneel. Ik heb begrepen dat een bekende Nederlander daar nog ver bovenuit vraagt.

Toch denk ik dat de vergoeding van een B.A.B.S. die werkt voor een gemeente waarin hij/zij is benoemd is in geen verhouding staat tot de werkzaamheden en prestatie die de trouwambtenaar levert. Natuurlijk doet niet iedereen het op dezelfde wijze. De één zal er meer tijd in steken dan de ander. Maar ik moet nog zien dat je een huwelijksbevestiging doet binnen drie uur, zoals is opgenomen door het VNG. Denk alleen al aan het bezoek dat je vaker buitenshuis aflegt dan bij je thuis. Zo’n twee tot tweeënhalf uur heb je er zeker voor nodig voor het gesprek en dan komt de reistijd er nog eens bij. Dan de bevestiging op zich. Ga maar gerust uit van één tot anderhalf uur. Dan zit je zoal aan de vijf uur. Dan moet je nog gaan schrijven en bedenken. Ik wil graag advies van wie het slimmer of korter kan dan vijf uur. Natuurlijk ik weet ook wel een blog achteraf, zoals ik doe kost ook weer tijd. Maar dat zou ik gratis willen doen. Is ook voor mij een leuk naslagwerk.

Bruidsparen zijn vaak mondig en eisen soms veel. Waar het vroeger de kerk was waar de echte ceremonie plaatsvond, is dat nu het burgerlijk huwelijk geworden. De keren dat ik een speciale opdracht heb gekregen om uit te spreken tijdens een huwelijkstoespraak is slechts op één hand te tellen, maar toch, soms ben je tevens mediator. Ik maakte het een aantal keren mee.

Het gesprek bij een bruidspaar doet soms ook de ogen knijpen. “Ruim €500,00 moesten we betalen”, zei een bruidspaar. “U heeft een aardig salaris”, voegde de bruid toe. Dan moet je uitleggen dat dit geld niet aan de trouwambtenaar wordt uitbetaald, maar voor de algemene kosten zijn, de legeskosten en dat daaruit ook de trouwambtenaar wordt betaald.

Nog altijd bevestig ik met heel veel plezier huwelijken en beschouw het dan maar als hobby, want een hobby mag geld kosten. In principe niet meer dan één per week, maar twee is geen unicum. Nooit is een toespraak hetzelfde, wat kleine teksten daargelaten. Steeds opnieuw probeer ik op een originele manier een huwelijk te bevestigen. Print het uit, geeft een uitgeprinte versie mee en maak een blog van een huwelijksbevestiging zoals ik deze heb meegemaakt. Op één huwelijk na heb ik er altijd met genoegen op teruggekeken. Hoeveel bruidsparen er nog bij elkaar zijn? Ik heb geen idee. Ik hoor gelukkig niet van echtscheidingen.

Over veertien dagen staat de volgende op het programma. Dan is het trouwseizoen bijna voorbij. Winterbruidjes zijn er weinig. Ik ga er echt weer met veel plezier tegenaan. Het bruidspaar krijgt in haar speech waar ze om heeft gevraagd en het wordt leuk kan ik garanderen.

De mooiste dag van het leven van een bruidspaar in drie uur bevestigen gaat bij mij echt niet gebeuren.

Soms, heel soms wil ik weleens een balletje opwerpen om wat meningen te peilen. Laat die gerust achter.

273. Rondje rond de dom

14.160 stappen, 11,3 km. Dat was de afstand die we hebben afgelegd rondom de dom van Münster, Duitsland, nadat we er eerst 275km in de bus op hebben zitten. Kerstshoppen 2017.

Dit keer hoeven we niet zo vroeg op, al is de afstand naar het doel vele malen groter dan het jaar hiervoor. Om half acht loopt de wekker af. “Nemen we broodjes mee”, vraagt mijn lief me. Ik heb zoiets als, als je plastic geld bij je hebt dan komt het goed. “Maar het is wel drie uur en een kwartier in de bus”, verdedigt ze haar vraag. Ze heeft een punt. Er gaan broodjes mee. De capuchon wordt aan mijn jas gemaakt, de handschoenen gaan mee en een warme shawl sla ik om mijn nek.

Daar gaan we, richting De Groote Lucht in Vlaardingen. Sinds mijn werkgever is terugverhuisd naar de Phoenixstraat heeft niemand meer een parkeerplaats. Dat betekent de auto zetten in de kostbare Phoenixgarage of naar een alternatieve locatie. Dat laatste is de hoe het gebeurd.

Aangekomen bij De Groote Lucht kom ik collega’s tegen die ik al weer een poosje niet heb gezien, omdat mijn afscheid van Delfland al ruim een maand geleden heeft plaatsgevonden. Ook oude bekenden komen we tegen. Mensen die vorig jaar ook mee zijn gegaan met kerstshoppen. Collega’s die kinderen, man, zus, moeder of vriendin hebben meegebracht. Alles bij elkaar zo’n 55 personen.

Even tijd voor een kopje koffie vooraf. Dan de boodschap of we onze auto willen verzetten, zodat werkende collega’s hun eigen- of bedrijfsauto nabij het bedrijfsgebouw kunnen parkeren.

Als ik mijn eerste voetstap buitengezet heb, komt een collegaatje op mij afgestapt. Ik weet via Facebook dat zij ten huwelijk is gevraagd. Tijdens mijn werkzame periode heeft ze me gezegd dat ze nooit meer zou trouwen, maar “als…ja als, dan moet jij het doen, Aad.” En zo geschiedt. “Aad je hebt het vast gelezen op Facebook, ik werd geheel onverwachts gevraagd, wil jij het doen?” Sterker nog ik had het gelezen en geliket en stilletjes ook gehoopt dat … Ik kan haar geruststellen, de datum die ze mij noemt heb ik nog geen huwelijk staan. Ik ga het doen.

Inmiddels zijn we ingestapt. Het zal een lange reis worden. We kiezen ervoor om voor een collega en zijn vrouw te gaan zitten, die we op enig moment hebben overgehaald om mee te gaan. We kunnen het bijzonder goed met elkaar vinden en bij de vrouwen is ook een klik. Op weg zien we in het midden en oosten des lands nog witte landerijen, waar bij ons de sneeuw redelijk is verschrompeld. Uiterwaarden zijn onder gelopen, smeltwater neemt de weilanden in beslag.

Als iemand in de bus naar het toilet wil, blijkt deze verstopt. Bij een vorige rit is kennelijk een rol toiletpapier in de zwanenhals van de rijdende dixie gestopt. Toch als je nodig moet, ga je toch. Maar laat je alles lopen in de pot of neem je risico dat het over jouw schoenen loopt. Het blijft een probleem. Men wil een plasstop maar die zijn er weinig. Uiteindelijk vinden we een McDonald. Snel plassen, een kopje koffie of broodje en door.

Om half één komen we aan in Münster. De centrale busparkeerplaats staat vol. We kunnen er nog tussen. Even nog de centrale telefoonnummers noemen en dan los.

Bij de oversteek van de weg geeft het verkeerslicht aan ‘grün kommt’. Met allen steken we over, waarna de wegen zich splitsen. Wij gaan verder met eerder genoemde collega en vrouw.

De stad is volledig afgesloten. Bij alle toegangswegen staan Avisauto’s zodanig geparkeerd dat er geen terroristen kunnen binnenrijden met een auto. Een overbevolkte stad met politieagenten, die zich hier en daar verdekt hebben opgesteld, zorgen voor de veiligheid. Er is niets aan het toeval overgelaten. De stad is echt een vesting geworden. Jammer.

Op de kerstmarkten na is er weinig sfeer. Geen muziek, geen feestverlichting en eigenlijk weinig kerstgevoel. Het is nog te vroeg op de dag. Ik mis een kermisachtige attractie. Op de markt kopen de mannen, Flamkuche, een stuk brood dat ter plaatsen wordt afgebakken. Binnenin uien, spek, prei en een vettige saus. Oppassen voor de jas, want bij een hap loopt de saus langs het broodje. Dan tijd voor een kopje koffie met apfelstrudel. Helaas bij de bakker heeft men het niet. Dan maar een kopje cappuccino met een soes. Als we over de kerstmarkten lopen komt de Glühweingeur je tegemoet, maar ook andere baksels geven een lucht af die overdadig over de markt wordt uitgestrooid. Mijn collega vindt op de markt wat kerstcadeautjes. Al snel loopt hij met een tas vol.

De eerste spettertjes regen vallen, het zet gelukkig niet door. Rondom de dom zo’n vijf kerstmarkten. We lopen ze alle vijf af. Bijna overal hetzelfde, houten snijwerken, badeendjes, dure kersthuisjes, etenswaren, hoeden en petten, glaswerk, kaarsen, speelgoed, glühwein en luchtjes en lichtjes. Tussen de kramen staan de gekapte kerstbomen met tyraps aan een hek vastgeketend. De klinkers en keitjes zorgen voor een onevenwichtige wandeling. Zwikken behoort tot de risico’s.

Rond half vier valt de schemering in, de lampjes en lichtjes gaan meer opvallen. Etalages van winkels krijgen meer smoel door de aangebrachte verlichting. Nog meer dan ’s middag komt de glühwein op je af. Het wordt drukker in de stad. Wanneer we nog wat willen gaan drinken blijkt dat de restaurants vol zitten. Alles is besproken. Bordjes op de tafel geven aan dat er gereserveerd is. “Du kannst nur etwas trinken”, zegt de ober als we willen gaan zitten. Het is dus zaak om op tijd nog ergens een restaurant te vinden.

Na de koffie en thee wandelen we nogmaals van kerstmarkt naar kerstmarkt. Inmiddels hebben we het wel gezien, al wordt het steeds drukker en gezelliger. Mijn collega heeft bij het laatste restaurant een kneipje gevonden waar we mogelijk nog wat kunnen eten. Op Google Maps wandelen we richting Kreuzstraße 37/38. Hier is een herberg, genaamd Cavete. Een restaurant voor studenten, Akademische Bieranstalt. Aangename prijzen en een kleine kaart, bestaande uit drie schnitzels met pepersaus, drie schnitzels met champions en drie schnitzels met spiegelei. Niet echt uitgebreid, maar genoeg voor een hongerige maag. Al na korte tijd komt men kijken hoever we zijn met eten. Weggekeken is een grof woord, maar dat het tijd is om te vertrekken, past op deze plaats.

We hebben dus vroeg gegeten. Nogmaals doen we de kerstmarkten aan. Het wordt drukker en drukker. Je kunt bijna over de hoofden lopen. Door de drukte ontstaat er ook veel meer lawaai. Een weg banen door de menigte betekent, de grootste van de vier baant zich een weg en maakt een pad en de rest volgt.

Rond een uur of negen zijn we er klaar mee. We gaan terug naar de parkeerplaats. Nog even naar het toilet en dan door naar de bus. Op het parkeerterrein een openbare toilet, ruim opgezet, echter geopend tot negen uur. We kunnen nog net. Het meisje dat de toiletten schoonhoudt, vertelt dat ze die morgen om acht uur is begonnen en niet is afgelost. Ze heeft er dus 13 uur opzitten. Daar mag wel een extra centje voor bij. Dat doen we dus ook. De volgende dag moet ze er weer om acht uur zitten.

Bij de bus aangekomen is de chauffeur er nog niet. Afgesproken is half tien, dat kan je dus verwachten. Het is koud op de parkeerplaats, waar nu nog slechts twee bussen staan. Opnieuw maken we een rondje langs winkels die intussen zijn gesloten. Om half tien komen we onze collega’s weer tegen. Ook zij zijn op de terugweg aar de bus.

Nog even wachten en dan komt ook de buschauffeur aan wandelen. Om tien uur start de motor voor de terugreis. Net zo lang als de heenweg komen we om kwart over één weer aan bij onze auto. Een lange busreis en kerstshoppen is voorbij.

De Personeelsvereniging van Delfland is de initiator. Mijn dank gaat dan ook naar hen uit. Volgend jaar maar een keertje niet, of dichter bij. We zien het wel in december 2018.

212. Wat bracht vijf jaar huwelijksbevestigingen?

Vijf jaar trouwambtenaar. Ik weet het nog als de dag van gisteren hoe het is ontstaan. Mijn lief heeft een reünie met oud-collega’s van het Gemeentehuis Schipluiden, waar ze heeft gewerkt. Als er ter sprake komt dat men een mannelijke trouwambtenaar zoekt, biedt ze mij aan. Eerder die maand heb ik gezegd dat ik dat nog heel graag zou willen doen. Betrokken ex-collega, die dan nog steeds op het Gemeentehuis werkt vraagt of ik een brief wil schrijven. Dat vind ik niet mijn taak. Als ik een paar dagen later word gebeld om eens langs te komen, is het goede contact al snel gelegd. Een gesprek met het hoofd van Burgerzaken en een aantal medewerkers is de start tot deze mooie hobby. Of ik het ook zal worden, blijft nog even onzeker. Men heeft nog een kandidaat. Als ik veertien dagen later opnieuw word ontboden is het zeker, ik mag aan de bak. Er wordt een inwerkprogramma gemaakt. Dat wil zeggen, de beëdiging moet gebeuren en ik word gekoppeld aan twee ‘oudere’ trouwambtenaren. De koppeling is een keertje bij hen luisteren en zij een keer bij mij. Dat laatste heeft echter nooit plaatsgevonden. Ik deed het op mijn eigen manier en maakte het mezelf eigen.

De beëdiging stelde niet veel voor. Twee vingers in de hoogte, de rechter naspreken en acht minuten later is het gebeurd. Ik mag huwelijken voltrekken. Geen verdere training, geen verdere begeleiding, gewoon direct voor de leeuwen.

Vanuit de gemeente wordt er een toga aangeboden. Omdat ik echter al snel een ‘buitengaats’ huwelijk heb besluit ik bij de top-kledingmaakster uit het dorp langs te gaan. “Wil en kan jij een toga voor mij maken”, vraag ik haar. Ze vindt het een leuke opdracht en zo gaan we samen op een zaterdagmorgen naar de Haagsche Markt. Ze weet de juiste kramen en stoffen. “Zoek maar iets uit Aad”, geeft ze me aan. Nu komt het op mijn smaak aan. Een uur later zijn we geslaagd en kan ze aan de slag. Het patroon tekent ze over van een even te leen gekregen toga van de gemeente. Drie dagen later mag ik passen. Dan twee dagen er na is mij eigen toga klaar en voel ik me goed. Eén van de bruidsmeisjes zou ooit zeggen: “Je lijkt wel een dominee.” Een ander dacht bij een huwelijksplechtigheid dat ik meneer pastor was.

Mijn eerste huwelijk, 16 mei 2012, twee hele lieve mensen uit het eigen dorp. Ik heb wat vragen bedacht, ik verstrek hen via e-mail een opdracht en ga bij hen langs voor een kennismakingsgesprek. Zenuwachtig wandel ik naar mijn eerste bruidspaar. Gelukkig zijn zij net zo zenuwachtig als ik, daarin kunnen we elkaar een hand geven. Het is wat onwennig allemaal. Nu heb ik de informatie en dan? Ik zoek op internet naar een trouwceremonie en vind die ook. Nu weet ik de volgorde van de huwelijksplechtigheid en kan ik e.e.a. gaan uitwerken. De eerste gespreksavonden schrijf ik bij alle gesprekken mee. ’s Avonds gewoon lamme vingers. Kon ik het nog teruglezen? Soms niet, dan sloeg ik dat over in mijn toespraak. Uren zat ik achter de PC. Ik vergeet de tijd en ben soms om drie uur ’s nachts nog aan ’t tikken, terwijl om halfzes de wekker weer afloopt. Nu doe ik het met een voicerecorder, vele malen gemakkelijker, maar het typen blijft, want ik wil graag alles van papier.

Ik kreeg soms gekke opdrachten. Bij binnenkomst mee dansen met vijf zussen van de bruid. Alleen die handstand deed ik niet. Te laat komen bij een huwelijksceremonie, zingen tijdens een ceremonie, heupwiegend binnen komen op de muziek van ‘oh, happy days’, verkleed als Sinterklaas, al heb ik dat nooit gedaan.

Ik heb huwelijken bevestigd waarbij ik dacht: ‘hoe lang zullen ze bij elkaar blijven’. Huwelijken waarbij de kinderen een heel belangrijk deel van de ceremonie meer aandacht kregen dan de woorden die ik had geschreven om het bruidspaar mee te geven. Ik heb weleens gehuild, om de tekst die ik uitsprak. Een huwelijk voltrokken waar één van de ouders niet welkom was. Ik deed twee huwelijken waarbij er sprake was van een terminaliteit in de familie. Heb een huwelijk voltrokken waarbij ik me meer een mediator in een familiekwestie voelde dan dat ik met een huwelijk bezig was.

Ik voltrok een huwelijk waar eigenlijk Spaans de voertaal was, maar ik het toch in het Nederlands mocht doen en de toespraak op papier liet vertalen in het Spaans. Waar Engelsen, Fransen, Hongaren of Italianen aanwezig waren en waarbij men van mij verlangde ook iets in die taal te zeggen. Ik zocht dan op internet naar de fonetische uitspraak. Waar een Colombiaanse bruid veel te laat klaar was omdat een deel van de jurk niet was meegekomen in de uitlevering. Waar een bruidje uit haar jurk was getarnd en eerst moest worden hersteld voor ze op kwam. Ik lakte een schoen van een bruidje met tipex die was beschadigd bij het foto’s maken.

Men liet mij schrikken toen ik de ballon met daaraan de ringen de lucht in zag vliegen, maar waarbij de echte ringen uit de zak van de bruidegom kwam zetten. Ik was erbij toen een trouwring van de bruid uit het doosje floepte en tussen de planten de tuin in rolde. Waar vaseline aan te pas moest komen om de ring daadwerkelijk om de vinger te krijgen. Ik mocht naar de Ardennen voor een huwelijkstoespraak, 290 km heen, driekwartier spreken en weer 290 km terug. Ik heb staan wachten op een bruidspaar dat met de boot aan zou komen, maar een verkeerde afslag had genomen. Moest een bruidegom vermanend toespreken die van tevoren echt te diep in het glaasje had gekeken. Ik verwelkomde een bruidspaar dat met een motorbootje aan kwam varen terwijl de regen uit de hemel viel en er geen paraplu was meegenomen. Het jasje van de bruidegom maakten we met een föhn weer zo goed als droog.

Ik bevestigde huwelijken, waarbij ik na afloop als blijk van waardering een aardigheidje kreeg toegestopt, een flesje wijn, een puzzel van Jan van Haasteren (de bruiloft), een fles whisky, een envelopje met een cadeaubon, een heerlijke zak Engelse drop, een enveloppe met daarin een geldbedrag, die ik weigerde en later bij thuiskomst toch in mijn tas terugvond. Ik ontving ook een lunchbon om met mijn lief ergens gezellig te gaan eten.

Ik besteed er veel tijd aan, daarom loopt een huwelijk weleens wat uit. Dan is men bang dat men moet bijbetalen voor de huur van de locatie. Een enkele keer geeft men aan dat een uur prima is, omdat er geen kerkelijk huwelijk achteraankomt. Soms mocht het niet langer dan een half uur (Delft), of een kwartier omdat men niet van toespraken houdt. Ik bracht bezoeken bij bruidsparen om hen te leren kennen, variërend tussen 38 minuten en vijfenhalf uur.

Ik kreeg soms informatie mee tijdens de gesprekken die niet mocht worden uitgesproken omdat ze te intiem of te delicaat waren. Kreeg verhalen mee van bruidsparen die bij eigen familie niet bekend waren. Er werd gehuild als men naar elkaar vertelde waarom de ander de ideale partner was. Er werd ook veel gelachen en vragen gesteld over hoe zo’n ceremonie in elkaar wordt gegoten.

Met veel plezier en enthousiasme maakte ik kennis met (meestal) jonge mensen. Ik probeerde er een zo persoonlijk mogelijke ceremonie van te maken. Ik heb daarbij wel de hulp van het bruidspaar nodig, niet praten is weinig persoonlijks. Nog steeds wil ik er iets moois van maken, geen bevestiging is dezelfde. Men krijgt de gelegenheid tot eigen inbreng, zowel tekstueel als met muziek. Het is één van de mooiste dagen uit iemands leven, die je doorgaans slechts één keer beleefd, dat moet speciaal zijn, dat probeer ik dan ook altijd.

Er zijn bruidsparen die mij ‘bestellen’ via het KCC van de gemeente. Soms kreeg ik een e-mail met de vraag of ik het wilde doen. Één van de bruidsparen kwam bij mij thuis om mij alsnog over te halen nadat ik “nee” had gezegd i.v.m. andere verplichtingen. Soms had ik op Facebook al gelezen dat er iets op stapel stond en dan was het niet vreemd als één van de twee bij mij het straatje op kwam wandelen en aanbelde.

Ik heb bruidsparen gezien waarbij bij binnenkomst al direct een traantje werd weggepinkt. Maar ook gelegenheden waarbij ik soms de nonchalantheid naar boven zag komen, of waren het de zenuwen. Er is een huwelijksbevestigingen geweest waarbij de bruid zo zenuwachtig was, dat ze van tevoren moest overgeven. Geruststellen is dan mijn taak.

Tweemaal mocht ik een zgn. Babsendag meemaken. Uitwisseling van ervaringen, toespraken soms van een ander, ideeën opdoen van hoe men er in andere gemeenten mee omgaat. Wie de vrijheden heeft te doen zoals men het doet, maar ook om te horen hoe er beperkingen zijn en strakke lijnen. Gelukkig ken ik die in onze gemeente niet. Ik mag mijn huwelijksbevestigingen doen zoals ik dat wil, uiteraard wel binnen de wettelijke kaders. Tweemaal ook ben ik naar een cursus gegaan ergens in het land. Bijschaven aan de kennis en de laatste ontwikkelingen rondom wetgeving mee te krijgen. Elk jaar is er onze eigen BABSenoverleg, waarbij we elkaar op gemeentelijke niveau bijpraten.

Ik raakte ‘bevriend’ met bruidsparen via Facebook, Twitter of LinkedIn. Intussen zijn er 28 kinderen geboren bij bruidsparen die ik het ja-woord heb horen zeggen, tenminste, waarvan ik het weet. Van een aantal van hen ontving ik een prachtig geboortekaartje. Van andere zag ik het via mijn Facebookaccount. Een enkele keer kwam ik iemand tegen achter de kinderwagen. Van sommige wist ik het al omdat men met aangepaste bruidsjurk op kwam lopen.

Ja, huwelijken bevestigen is één van de mooiste dingen uit mijn leven. Voorlopig knoop ik aan mijn eerste vijf jaar nog eens zo’n zelfde aantal jaren vast, want het is zo gaaf om te doen. Voorlopig ben je dus niet af van de blogs die ik van elk huwelijk maak. Ik wens je nog veel leesplezier.

180. Oud jaar en terugblikken

31 december 2016. De laatste dag van het jaar. Nog even wat boodschappen halen bij de plaatselijke Albert. Het is er een gekkenhuis. Alle kassa’s zijn open. Het is alsof de oorlog is uitgebroken en men druk aan het hamsteren is. En die week van het hamsteren is nog niet eens aangekondigd.

In de buurt is het al behoorlijk onrustig. Vuurwerk wordt al vroeg afgestoken. Ach, je kunt het maar kwijt zijn. Ook bij Appie staat een groep tieners met hun tasje om de nek. Jonge gasten, kinderen zelfs die hun Cobra’s, al dan niet illegaal, afsteken. Geen van hen heeft gehoorbescherming in of op de oren. Mensen die naar buiten komen hebben hun vingers nog en steken die in de oren als er weer zo’n harde knal in aantocht is. Men houdt zich niet aan de afknaltijden.

Zelf heb ik nog nooit een stukje vuurwerk gekocht, dan wel afgestoken. Zuinig, gierig misschien wel gun ik het mezelf niet dat er iemand aan verdiend. Sta je daar met een vuurpijl van €50,00 om die de lucht in te laten schieten. Houdt het geld in je zak of geef het aan een goed doel. Je richt er zo geen schade mee aan en doet er ook nog iets goeds mee. Voor mij zou het centraal mogen worden geregeld. De gemeente huurt een vuurwerkbureau in die op een afgezet gebied voor haar inwoners een feestelijk vuurwerk afsteekt. Geen rotzooi op te ruimen op nieuwjaarsdag en geen gewonden. Ook de schade zal beperkt zijn. Steek het geld dat men nu uitgeeft aan schades in zo’n evenement. Misschien het overwegen waard.

Wat bracht 2016 mij? 2016 werd voor mij geen bijzonder jaar, in die zin dat het mij persoonlijk niet veel heeft opgeleverd waar ik warm of koud van ben geworden. Natuurlijk zijn er dingen gebeurd waaraan ik terug denk. Een aantal huwelijksbevestigingen die ik heb gedaan die wel een speciaal moment bij mij hebben achter gelaten. 17 bruidsparen mocht ik in de echt verbinden. De één nog leuker dan de ander. Wat mij wel is opgevallen tijdens de gesprekken dat men zo open is naar mij toe. Somtijds krijg ik dingen te horen die men niet eens aan hun eigen ouders vertelt. Het open karakter dat deze gesprekken heeft, hebben mij doen beseffen dat er vaak meer achter een voordeur gebeurt dan men van buitenaf in de gaten heeft. Niet alleen in negatieve maar veelal ook in positieve zin. Van al die huwelijksbevestigingen schreef ik stuk voor stuk een verhaal, een blog. Namen werden geanonimiseerd en voor de plaatsnaam verzon ik ook een nieuwe naam. Blogs die soms veel werden gelezen, van 48 keer tot wel 763 keer. 844 mensen gaven aan mijn blogs te willen volgen en krijgen een berichtje als er weer een nieuwe blog is geplaatst. Met veel plezier en energie zal ik me ook in het volgende jaar weer inspannen om van elk huwelijk iets unieks te maken, iets persoonlijks dat men altijd in herinnering zal blijven houden.
Bijzonder is ook als bruidsparen mij een geboortekaartje sturen als hun baby is geboren. Ook dit jaar gebeurde dat weer en zo wist ik via allerlei kanalen te achterhalen dat uit mijn 82 huwelijksvoltrekkingen intussen 27 baby’s zijn geboren, waarbij de laatste, Aimée op kerstavond 2016.

In het afgelopen jaar schreef ik via deze WordPresssite 84 blogs van allerlei aard. Ook dat is een succes geworden. Een grote uitspringer was de blog die ik schreef over het opzij zetten van onze burgemeester. 3980 keer werd deze blog gelezen. Niet alleen in Nederland, maar vanuit de hele wereld kreeg deze blog aandacht. Vanuit Amerika, Colombia, Nepal, Zuid-Afrika, Mexico, Australië, Oostenrijk, Rusland en Italië kreeg ik reacties binnen. Dat het ook in ons land leefde bleek toen ik die nacht om kwart over twee werd opgebeld door een journalist van de Telegraaf die mij even wilde interviewen. Meer malen ben ik benaderd voor een interview zowel voor radio als voor de krant. Ook op deze site heb ik bijna 900 mensen die mij volgen. Ruim 31000 keer werd er een blog van mijn hand gelezen. De vele leuke reacties geven je de moed en de energie om er aan te gaan zitten en een nieuwe te maken. Ik vind het leuk om te schrijven en doe dit voor mijzelf. Het geeft een lekker gevoel als mensen mee lezen, hun mening er over ventileren en mij aanspreken over wat ik heb geschreven. Door de blogs heb ik mensen die ik al jaren uit het oog ben verloren terug gevonden doordat men mijn naam heeft googelt die dan naar boven komt bij mijn verhalenblogs.

Mijn Sinterklaasactiviteiten geven mij ook altijd een boost. Al heb ik mezelf dit jaar flink overspeeld. Al bijna een maand mis ik mijn eigen stem. Ik zal het anders moeten doen wil ik dit nog jaren doen.

2016 bracht me nog dichter naar mijn pensioendatum. Als ik 65 jaar en negen maanden ben dan is het werkzaam leven voorbij. Op 20 december 2017 trek ik de deur achter ‘mijn’ bedrijf dicht. Na er 34,5 jaar te hebben gewerkt neem ik er afscheid van mijn geliefde collega’s. Mensen waar ik soms lange tijd mee heb samengewerkt, anderen waar ik slechts kort een zakelijke relatie mee had. Ik zal ze gaan missen en wil dit jaar nog even investeren in de connecties.

Voor 2017 heb ik geen goede voornemens. Ik wil op dezelfde voet verder gaan als dat ik nu doe. Wel wens ik mijn beide zoons een succesvol jaar toe. René zal zijn nieuwe programma op de planken gaan brengen, André (AndrewMathers) maakt een switch en zal zich gaan toeleggen op een ander soort muziek, dat wel dicht tegen de huidige aan ligt. Ik zal ze blijven volgen en mee genieten van de leuke momenten die zij mee gaan maken maar er ook zijn als het ietsje minder gaat.

Voor jou, als lezer, wens ik dat 2017 een gezond en succesvol jaar mag worden. Geef liefde waar nodig. Bezoek een oudere of eenzame. Maak de wereld mooier. Daar krijg je ook zelf een goed gevoel bij.

Dit was de laatste blog voor 2016. Hiermee heb ik mijn derde e-boekje vol. Alle 180 verhalen heb ik gebundeld in boekjes met 60 blogs. Deze zijn te lezen op een tablet, IPad, of E-reader. Zij hebben het formaat Epub. De boekjes hebben geen officiële status en hebben geen ISBN-nummer. Vind je het fijner om mijn blogs via die weg te willen lezen, laat het me dan weten.

162. Waarom zou je niet schrijven?

Waarom zou je niet schrijven? Dat is geen vraag die ìk krijg, maar die ik eerder stel aan de lezer. Waarom schrijf jij niet? Regelmatig krijg ik de vraag: Waar haal je het allemaal vandaan? Hoe kom je aan de onderwerpen en is het allemaal echt waarover en wat je schrijft? Ik kan die mensen uit de droom helpen. 99% van de geschreven blogs gaan echt over mij of over mijn gezinsleden. Al zal ik de naam van bijvoorbeeld mijn lief nooit noemen. Ik weet dat zij er niet van houdt om in de belangstelling te staan anders dan de mannen uit het gezin Van Meurs. Zij zijn, net als ik, niet vies van een beetje publiciteit.

Waar haal je het vandaan? Ik weet soms zelf niet waar het vandaan komt. Ik kijk tv, lees iets in de krant, maak iets mee wat voor mij de aanleiding is om te schrijven. En dan rammel ik het in korte tijd op mijn Ipad of PC. Mijn hersenen staan nooit stil, concentreren ho maar, maar bedenken daar ben ik een kei in.

Waar ik echter niet aan toe kom is het afschrijven van mijn tweede boek. Een roman waar ik eigenlijk al veel te lang aan bezig ben. Het probleem is dan dat je regelmatig terug moet lezen om weer te weten waar je bent gebleven en hoe de verhaallijn ook weer loopt. Het boek op zich heb ik al enige tijd in mijn hoofd zitten. Alle hoofdlijnen en hoofdstukken heb ik redelijk op een rijtje, toch komt het er vaak niet van om verder te gaan. Om toch een klein stukje van de sluier op te lichten een korte inhoud van de roman die ik uiteindelijk half volgend jaar hoop af te hebben.

De titel: Met in de hoofdrol. Het verhaal gaat over twee jonge mensen Sam en Irene. Pubers nog, die net van het middelbaar onderwijs af komen en willen gaan studeren aan de toneelacademie. Beiden komen uit verschillende delen van land en maken in de tijd die zij vanaf de auditie voor toelating van de toneelschool tot aan de het eerste stuk dat zij spelen van alles mee. Problemen die met jongeren te maken hebben, maar ook de leuke dingen die zij beleven. Vriendjes, gebruik van drugs, acne, zomervakanties, werken, op kamers wonen, de eerste beleving van, dronkenschap en nog vele andere typische jongeren zaken. Ook hier is het de fantasie die mij leidt naar het einde van het boek. Ik heb er geen stok voor achter de deur, geen uitgever die zegt, ‘je moet het dan en dan af hebben’, dat is jammer, daardoor laat ik het vaker even op zijn beloop. Toch moet het af.

Soms moet ik mezelf gewoon een schop op onder mijn kont geven om er verder aan te werken. Maar vaak komt er weer wat tussen en heb ik een alibi om het naast mij neer te leggen. Het wordt nu wat rustiger met de huwelijken, al komt wel de Sinterklaastijd er aan. Want stil zitten zit is er bij mij niet bij, soms ja, ’s avonds, even, liggend op de bank, maar ook dan heb ik mijn hersenen vaak niet in bedwang. ADHD het is toch niet makkelijk om er enige structuur mee aan te leggen.

Ik hoop door deze blog mezelf een deadline te hebben gegeven om verder te werken aan het boek. Want koste wat kost, het moet er nu echt van komen.

59. Trouwambtenaar zijn, een hobby of een vak

Met erg veel plezier vervul ik sinds mei 2012 het ambt van Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand (B.A.B.S.). Een eedaflegging bij de rechtbank in Den Haag stond aan de basis voor het uitoefenen van deze activiteit.

Inmiddels heb ik zo’n 70 huwelijken voltrokken. Ik schrijf met recht ‘voltrokken’ omdat ‘gesloten’ zo’n beladen woord is en dan met name bij huwelijken. Daarnaast doe ik soms alleen de toespraak bij een huwelijk of ik hernieuw een huwelijk bij mensen die bijvoorbeeld 25 jaar getrouwd zijn. Dat laatste is natuurlijk geen officiële voltrekking. Ik krijg vaak te maken met jonge mensen die de belangrijkste stap in hun leven maken. Ze geven hun vrije leven op om zich te binden aan een ander.

Ik loop regelmatig tegen heel emotionele gesprekken aan. Je wordt soms meegenomen diep in het privéleven van een ‘jong’ echtpaar. Soms heb ik het er zelf ook moeilijk mee. Ik rijd dan naar huis en moet thuis verwerken van wat ik die avond heb gehoord. Dat valt niet altijd mee. Niet dat alle gesprekken ‘dramagesprekken’ zijn, hoor. De meeste overigens niet. Maar zo nu en dan zit er een tussen waar de lijn van het leven niet helemaal recht is verlopen en er hobbels, zeg maar kuilen, op de weg zijn geweest.

Als ik van het klantcontactcentrum, van de gemeente waar ik woon, een verzoek heb gekregen en heb toegezegd een huwelijk te willen voltrekken, dan spreek ik met het bruidspaar af. Ik geef hen een aantal keuzedata en ga er na terugkoppeling dan naar toe. Soms is dat rustig 30 tot 40 kilometer van mijn woonplaats. Tijdens het gesprek van ongeveer twee tot twee-en-half uur bij de mensen thuis stel ik de nodige vragen om een leuke toespraak te kunnen voorbereiden. Soms loopt zo’n gesprek uit en ben ik er gerust drie of vier uur om voldoende informatie te krijgen. Ik start dan met de vragen over de ceremonie om vervolgens de privé-vragen te doen. Dingen als: ‘Hoe hebben jullie elkaar leren kennen? Waarom trouwen? Wat is er zo leuk aan je partner? Hoe zijn jullie tot het besluit van een huwelijk gekomen? Hoe ging het huwelijksaanzoek en nog veel meer vragen.’

Waar ik ook altijd zeer benieuwd naar ben is, of er iemand is die een deel van de toespraak voor zijn/haar rekening neemt. Verder vraag ik naar de muziekkeuze tijdens de ceremonie, maar ook of er nog andere zaken zijn die bij het huwelijk gaan plaatsvinden. De ringoverhandiging is er bijvoorbeeld één, die men soms op eigen wijze wil doen. Soms zijn er nog andere wensen die men graag ingewilligd wil zien. Eén bruidegom zei me ooit, “wie betaalt, bepaalt”. Ik probeer daar wel een modus in te vinden waar ik zelf ook wel achter sta. Bruidsparen hebben soms zelf geen idee hoe een ceremonie zou moeten verlopen en laten het aan mij of ik stuur hen daar dan in bij.

Bij thuiskomst praat ik er altijd nog even na met mijn vrouw met wat ik ben tegen gekomen. Vertrouwelijke informatie houd ik voor mezelf, maar een algemene indruk krijgt ze altijd wel van me mee. Of het moet zo zijn dat ze al naar bed is, zoals die keer dat ik om kwart over één een Whatsapp-berichtje kreeg met de vraag of ik die nacht nog thuis zou komen.

Meestal de volgende avond al begin ik aan het uitwerken van toespraak. Sinds ik een voicerecorder meeneem vergemakkelijkt me dat wel. Ik trek me terug in ‘het hok’, zoals mijn vrouw dat kan zeggen en vertrouw de gegevens aan het papier toe.
Dat is niet altijd even makkelijk. Door de ervaring die ik inmiddels heb opgedaan kan ik een redelijk goede inschatting maken hoeveel tijd ik nodig heb om de toespraak op papier te krijgen.

Ik ga er van uit dat het schrijven van één pagina, in het lettertype dat ik gebruik, ongeveer vier minuten van de toespraak in beslag neemt. Een uur geconcentreerd schrijven levert ongeveer vijf minuten tekst op. Maar soms lukt het helemaal niet. Zoals laatst. Na 15 uur had ik eindelijk een tekst op papier staan, die ik met een gerust hart kan voorlezen en waar ik ook achter sta. Gemiddeld ben ik tussen de zeven á acht uur bezig om een huwelijkstoespraak goed in elkaar te zetten.

Ik streef er naar om de toespraak uiterlijk de maandag voorafgaand aan het huwelijk klaar te hebben. Ik heb dan de tijd om er nog één of twee keer naar te kijken en eventueel verbeteringen in aan te brengen. Soms wordt het beïnvloed door mensen van buitenaf. Wanneer bijvoorbeeld de ceremoniemeester op het laatste moment nog aanvullingen of aanpassingen in het programma heeft, probeer ik dat nog bij te schrijven.

Dan op de dag van het huwelijk lees ik nogmaals mijn geschreven tekst door. Ik wil niets aan het toeval overlaten. In de loop van de middag of avond rijd ik dan naar de trouwlocatie. Ik ben er altijd ruim op tijd. Ik praat even met de eigenaar of personeel van de locatie en ga dan over tot het inrichten van mijn plek.

Mijn bode van die dag is mijn houvast. Met haar of hem drink ik nog even een kopje koffie of fris voordat ik naar het bruidspaar ga.

Met het bruidspaar heb ik altijd een kwartier voor de plechtigheid afgesproken om nog even te praten. In een achteraf zaaltje probeer ik de spanning wat te breken en praat luchtig over de activiteiten die die dag al hebben plaatsgevonden. Ik ben altijd gespannen, gezond gespannen. Intussen heb ik mijn toga aangetrokken. Nu ben ik niet meer Aad maar de Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Dan komt het moment van trouwen. Ik zorg meestal dat het gezelschap al in de trouwzaal zit. Ga dan zelf als eerste naar binnen en vraag de mensen te gaan staan. Daarna is het de beurt aan de bruidegom en bruid. Soms komt de bruidegom alleen en volgt de bruid met haar vader. Het komt tegenwoordig regelmatig voor dat de bruidegom met de kinderen binnen komt, waarna de bruid volgt. Men vertrouwt de kinderen ook wel aan mij toe, dan loop ik met de kinderen aan mijn hand naar binnen. Meestal onder applaus van het trouwgezelschap doet het bruidspaar zijn intrede.

Hierna start ik mijn toespraak. Ik lees mijn toespraak voor om geen fouten te maken. Intussen houd ik nauwlettend in de gaten wat er in de ‘zaal’ gebeurt en speel er op in als dat nodig is. De meeste toespraken zijn voorzien van humor, maar soms op verzoek kan het net zo goed zeer serieus zijn. Ik heb twee huwelijken mogen voltrekken waarbij in de familie dichtbij sprake was van een terminale situatie. Daar is de toespraak dan ook op geschreven. Een geschreven toespraak is persoonlijk, soms zeer persoonlijk, ik stem dat af met het bruidspaar.

Na ongeveer 40 tot 45 minuten is de trouwplechtigheid ten einde. Ik ga als laatste de zaal uit en neem mijn spullen mee naar mijn kleedruimte. Nadat ik me heb omgekleed loop ik nog even naar het bruidspaar toe om afscheid te nemen. Meestal zie je het kersverse echtpaar niet of nooit meer terug, tenzij zij in mijn eigen dorp wonen. Een soms later toegestuurde foto van het echtpaar met mij is het levende bewijs dat ik hen heb getrouwd. Leuker wordt het wanneer je na 11 maanden een geboortekaartje krijgt van het echtpaar. Zij krijgen dan een kaart of attentie terug.

Omdat elk huwelijk een op zichzelf staande gebeurtenis is en ik er mijn eigen verhaal en ervaring bij heb, start ik bij de aanvraag al direct een blog. Ik bespreek dat ook met het bruidspaar. Ik leg dan in mijn bewoordingen en met mijn bevindingen vast hoe ik het huwelijk heb beleefd en soms ook wat mijn ideeën zijn bij het voltrokken huwelijk. Ik verander de namen van de hoofdpersonen en geef hen een gefingeerde woonplaats en trouwlocatie. Het bruidspaar zou zichzelf moeten herkennen voor buitenstaanders is het gewoon een verhaal over een huwelijk. Over de plaatsing van de blog neem ik vooraf altijd contact op met het bruidspaar, het is immers terug te lezen ergens op internet. Geen bruidspaar heeft er ooit een probleem van gemaakt. De directe link naar mijn blog stuur ik naar het bruidspaar toe. Ik heb er hele leuke reacties op teruggestuurd gekregen. Ook in het schrijven van een blog, maar dat is mijn eigen keuze, zit tussen de twee en drie uur.

Zo ‘kost’ mij één huwelijk gemiddeld tussen de 10 en 12 uur per activiteit. Met een enkele uitloper naar 18 uur. De vergoeding die er tegenover staat is al jaren een discussiepunt. Landelijk vastgestelde tarieven zijn de grondslag voor de betaling. Drie, vier of vijf uur per huwelijk is de standaardvergoeding. De vergoeding wordt nog wel met wat toeslagen verhoogd. Hoe men voor zich ziet dat je een totaal huwelijk in drie, vier of vijf uur kunt doen en dat in deze tijd, ook nog rekening houdend met al die persoonlijke wensen, is de vraag.

Je ontvangt een vergoeding voor de uren van de gemeente waarin je bent benoemd voor zover het een huwelijk betreft dat in die gemeente plaats vindt. Het te vergoede bedrag aan de B.A.B.S. is opgenomen in de legeskosten die het bruidspaar moet betalen voor een huwelijk. Voltrek je echter een huwelijk buiten je eigen gemeente dan ontvang je niets. De gemeente waarin het huwelijk plaats vindt ontvangt wel de vergoeding maar deze wordt dan weer niet aan de ambtenaar uitbetaald. Dan is het aan de Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand om een afspraak te maken over de vergoeding met het bruidspaar. Onlangs sprak ik met een zaaleigenaar waar een rondreizende B.A.B.S. een huwelijk had voltrokken. Zij rekende een tarief van €850,00 per huwelijk. Dat vind ik niet in verhouding staan met de werkelijkheid. Maar een bruidspaar kijkt daar kennelijk anders tegen aan. De zaaleigenaar eindigde het gesprek met de woorden: “Weet je Aad, ze was nog niet leuk ook. Jullie, gemeentebabsen, doen het véél leuker dan dat zij het deed.” Ik voelde me vereerd.

Soms wordt me de vraag gesteld hoeveel bruidsparen er nog bij elkaar zijn. Immers één op de drie trekt de deur achter zich dicht om een pakje sigaretten te gaan halen om daarna niet meer terug te keren. Gelukkig krijg ik die informatie niet. Ik zou mezelf verwijten kunnen gaan maken dat ik iets niet goed heb gedaan en het huwelijk sluiten van toepassing is. Nee, ik ga nog steeds van het positieve uit. Alle bruidsparen zijn nog bij elkaar totdat….. en die mededeling heb ik nog van geen bruidspaar gekregen.

Weet je: Een huwelijksvoltrekking is zo geweldig leuk dat ook al zou ik er, bij wijze van spreken, geen geld voor krijgen, dan nog zou ik het doen. Het is immers een hobby en geen vak en een hobby mag tijd en geld kosten. Al moet je natuurlijk wel grenzen stellen en dat doe ik dan ook. Ik zeg dus niet overal ‘ja’ op en kies dan soms voor mezelf.