356. Luisteren en praten op één dag

Een dag van de ouderenbonden. In de ochtend, na een eucharistieviering zijn we uitgenodigd om een kopje koffie te komen drinken tijdens een presentatie van medewerkers van de hospice. Ik ben lid van het KBO, de Katholieke Bond voor Ouderen en daarbij aanwezig. In de middag mag ik een presentatie geven bij het PCOB, de Protestants Christelijke Ouderen Bond. En zo is mijn dag gevuld.

Ik ben al vroeg op. Mijn lief is echter al naar het werk, die is dus nog vroeger op. Ik wil nog even door mijn presentatie heen lopen van die middag, omdat ik geen tweeënhalf uur maar slechts één uur ter beschikking krijg. Wat wel en wat niet, wat langer en inhoudelijker en wat korter en summier? Ik maak zo mijn keuzes, in de wetenschap dat ik toch uit zal weiden.

Om kwart over negen gaat de fiets uit de schuur. De kerkklok klingelt. Er is ruim plek in de banken wanneer ik binnen kom. Ik schat zo’n 40 man/vrouw. Vrouwen zijn in de meerderheid dus eigenlijk zou ik moeten schrijven vrouw/man. Maar dat terzijde. Het is Eli Stok die de eucharistieviering voor zijn rekening neemt, een stagiaire diaken assisteert hem daarbij. Na afloop is er koffie.

Na de viering rijd ik mijn fiets om. In de Schelp, het zaaltje dat behoort aan de kerk, is het al snel tafels met vrouwen bij vrouwen en mannen bij mannen. Aan onze tafel toch twee verdwaalde dames. Er zijn mensen uitgenodigd van Beukenrode palliatieve thuiszorg & hospice. Zij komen vertellen over hun betaald werk en het vrijwilligers werk. Er is een aandachtig gehoor. Er worden vragen gesteld en beantwoord. Wat zijn de mogelijkheden en de kosten? Het gaat over het thuis ondersteunen en in de hospice. De shift die men draait. Mooi werk van mensen die met hart en ziel aandacht geven aan hen die komen te overlijden, maar ook die aandacht hebben en geven aan de mantelzorgers, nabestaanden en familieleden. Een mooie bijeenkomst met duidelijke uitleg.

Tussen de twee bijeenkomsten is er nog even tijd om thuis een broodje te scoren.

Dan gaat de huistelefoon. Een mobielnummer dat ik niet ken. Het is één van de organisatoren van de middagbijeenkomst. “Beste Aad ik wil je wat voorleggen”, zegt de man. Ik reken. Moet ik de hele bijeenkomst verzorgen waar ook iemand komt vertellen over Godfried Bomans? Nee, degene die de lezing komt doen, heeft twee uur nodig. “Wil jij niet een andere keer komen?” Eh, …. nee ik heb me er helemaal op ingesteld en heb eigenlijk ook tweeënhalf uur nodig. Oké, dan moet meneer zijn presentatie inkorten.

Al vroeg ben ik op locatie. Er zijn slechts vier mensen binnen. De organisator, de secretaris, de koffiezetster en de ‘beheerder’. We hebben nog een half uur. Ik heb mijn spulletjes al binnen gezet. Het duurt nog tot tien minuten voor tijd voor de volgende gast binnen komt. Om even voor twee uur komt de andere spreker binnen. Hij is opgehaald van het station in Delft. “Houd rekening met het Schipluiden kwartiertje”, zegt men. Op tijd beginnen is er dus niet bij. De spreker blijft niet voor mijn presentatie en heeft zijn fiets achterin de auto gelegd van de ophaler. De beamer moet worden opgetuigd en het scherm opgezet. Verteller ‘meneer’ Verkade haalt zijn laptop uit de tas en zoekt. Zijn presentatie komt tevoorschijn. Hij scrolt nog wat en sluit zijn laptop aan aan de beamer. Hij mag starten.

Meneer Verkade weet ontzettend veel over Bomans, heeft er in 1996 op 23 december, 25 jaar na de sterfdag van Bomans zelfs de eerste Bomans-conferentie in het Utrechtse academiegebouw over georganiseerd. Verkade haalt allerlei citaten aan van Bomans en legt ze soms uit aan het oudere publiek. Soms krijgt men een opdracht mee, voor kinderen en kleinkinderen. Ik vind het inspirerend en ga direct thuis zoeken naar fragmenten van Bomans die op internet zijn te vinden. Als de spreker zijn presentatie eindigt is er tijd voor koffie. Met een handdruk wordt de spreker bedankt voor zijn inbreng. Er hoort een bloemetje bij en een flesje wijn. Hij maakt de keuze. Rood of wit? Ik krijg de overgebleven fles wijn.

Na de koffie mag ik mijn verhaal doen. Mijn levensverhaal, mijn vrijwilligersverhaal. Geen posters dit keer, er zijn geen plakplekken. In snel tempo druk ik er gebeurtenissen doorheen, zonder er dieper op in te gaan. Inhoudelijk kom ik er niet toe. Er komen vragen. Intussen heeft men mijn verhaal gehoord over Sinterklaas. Op de telefoon volgt men wat de uitspraak is over de komende landelijke intocht. “Hij kan doorgaan”, hoor ik plots uit de zaal. Een van de aanwezige wijst het gezelschap op mijn blogs en verhalen. Ik ben er niet helemaal toe gekomen om het ingekorte verhaal te vertellen. Daar komt mogelijk een vervolg op. Na een dankwoord, een bloemetje en de overgebleven fles witte wijn is het ook voor mij klaar. Nog even komt een poster tevoorschijn van Hugo de Groot. “Het is zo’n gave foto”, zegt een van de aanwezige die ook mijn blogs leest. Dan rol ik alles weer netjes in de koker.

“Ik wist wel veel over wat je zoal deed en doet, maar dat het zoveel was”, de organisator spreekt zijn waardering uit. Ik deel wat visitekaartjes uit. Het was weer ontzettend leuk om te doen, weinig publiek, maar wel enthousiast. Een mooie ‘ouderendag’.