394. Succesvolle streekmarkt, smaakt naar meer

Al weken worden er voorbereidingen gepleegd. Een leuke streekmarkt organiseren of op de boeren paardendagen staan in Schipluiden. Het laat Sylvia niet los. De boeren – paardendagen vallen af. Er mogen geen pannenkoeken en hamburgers worden verkocht. Dan doen we het zelf. En waar? Nou gewoon op eigen ‘wurft’.

“Hebben jullie zin om te helpen”, vraagt ze ons. Dat willen we wel. Er zijn meer liefhebbers die het leuk vinden om er iets leuks van te maken. Er worden deelnemers uitgenodigd. Het hoeft niet veel te kosten, een tafel, parasol, partytent, een paar stoelen en een bank, het staat allemaal op eigen terrein.

Al vroeg op zaterdag gaat men aan de slag. Het terrein wordt omgebouwd tot handelscentrum. De tenten worden opgezet, de ingekochte ingrediënten worden opgehaald. Het weer, dat is nog wel een puntje. Tijdens het opzetten vloeien de druppels langs de ruggen. Zo’n graadje of 34° C, dat is niet leuk. Maar, morgen koelt het wat af.

Zondagmorgen 30 juni. Mijn lief is al lang en breed uit bed. Ik hoor haar rommelen in de keuken. “Waar blijf je nou”, zegt ze als ik rond klokke negen naar beneden kom. “We gaan op tijd weg”, zegt ze. “Alle tijd, en rustig aan”, geef ik haar mee. Op het gemak eten we dat heerlijke beschuitje met jam en aardbeien op. Een broodje erbij, een gekookt eitje en dan is het genoeg.

“Jij staat met Melvin bij de pannenkoeken en hamburgers heeft Syl geschreven”, geeft ze me mee. “Ik doe met Els de koffie en appeltaart en verkopen de koek van het Blauwe Hek”, zegt ze. “Nemen we een jas mee?”, vraag ik haar. Dat is niet nodig.

Om half elf rijden we tegen de wind in naar de Oudecampseweg, ons werkterrein voor die dag. Op de weg liggen takken, afgebroken door de wind in die nacht. We manoeuvreren er langs heen. Bij Syl op de ‘wurft’ heerst een bedrijvigheid. Er staat al van alles. Pait en Coriza laden hun busje leeg. Ze hebben zoveel groente, fruit en aardappelen te koop bij zich dat geen bezoeker zich voor die avond zorgen hoeft te maken dat men om zal komen van de honger. En vergeet ook dat bosje zonnebloemen niet. En er is meer. Zoals ik al schreef er waren heerlijke pannenkoeken gebakken met meel dat is gemalen door Luc Ruijgt van molen de Drie Lelies of een broodje hamburger van Holy Hoeve. Maar ook het ambachtelijk ijsje van Gelato di Geronimo! Een heerlijke muntthee of koffie drinken met lekkers van bakkerij ’t Blauwe Hek! Marja van der Ende, van Fietsen voor m’n eten is er en verzamelt weer kaartjes met adressen die u heeft gespot tijdens n tripje in ons mooie Nederland. Je kunt er een soepfietstocht winnen. MD Decoratie waar woondecoratie en kadootjes te koop zijn, Ria original, Petra van Roots, tenenlezeres Daniëlle van de Vlindertuin, leuke spullen van spijkergoed tbv stichting Avavieren, Jolanda van der Vaart met verse eieren en walnoten. Er zijn bloemen en planten van Perkgoedland en heerlijke proeverijtjes van eierroom en jams, kortom een hoeveelheid aan keuze. Op het laatst sluit ook de bekende boerin Jacqueline nog aan. Bij haar kan je een koe adopteren. Hoe mooi is dat om liefde te krijgen van zulke lieve dieren.

Even, heel even sta ik achter de kraam van pannenkoeken en hamburgers, dan besluit ik om mijn plek op te geven. Twee vakkundige mannen nemen de kraam voor hun rekening, Melvin en Raymond. Zij kunnen het best af zonder mij. Ik wandel naar de weg. Probeer fietsers staande te houden en te verwijzen naar een fietsenstalplek. Ook auto’s mogen daar staan.

Het valt niet mee, zo op de weg. Halt houden doe ik niet. Wielrenners die voorbij razen. Automobilisten die denken dat Max Verstappen hen op de hielen zit. Maar toch ook wel fietsers of automobilisten die via Facebook bevriend zijn bij mensen die er staan. Vrienden van Fietsen voor m’n eten, of die ik spontaan van de fiets praat. Een gezellig praatje doet wonderen. Mensen die aan een fietstocht meedoen die eigenlijk rechtsaf moeten, maar die ik naar links praat. “Een ijsje mevrouw”, de ijsboer doet ook een duit in het zakje. Het wordt er gezellig. Regelmatig komen bezoekers gepakt en gezakt van het terrein. Een al wat oudere man heeft zoveel gekocht dat opstappen hem niet lukt. “Hé, baassie”, roept hij, “hou mijn fiets effe vast dan ken ik er op klimmen.” Ik help de man en steek mijn hand op als hij wegrijdt. “Goeie tip”, roept me na.

Buren die voorbij rijden weten niet van het evenement. Sommige halen hun vrouw en komen even later met een bos peentjes van Pait de markt weer af. Af en toe loop ik even over het terrein. Overal is wel iemand, behalve bij Ria Original, de gehaakte of gebreide sjaals en capes vinden geen aftrek, jammer.

Later in de middag wordt het wat drukker. Pait en Coriza sjouwen met hun kinderen weer een nieuwe voorraad en vullen de kraam. Opnieuw snijdt men een heerlijke appeltaart aan. Gelakt of ongelakt, de tenen van verschillende mensen geven verrassende resultaten. Er worden ook echt koeien geadopteerd. De doosjes met verse eieren van Jolande verdwijnen in de tas. Ook Geronimo begint te lachen. Niet alleen een lepeltje ijs proeven, maar ook een bakje verkopen. Het enthousiasme blijft, ook als het tegen het einde van de markt loopt.

Tegen kwart voor vijf is de markt over. Gezamenlijk helpen we Sylvia en Raymond even met opruimen. Tegen zessen is er niets meer terug te vinden van de streekmarkt en lijkt het alsof er niets heeft plaatsgevonden.

Nog even blijven we hangen. Het wordt toch frisser. Hadden we toch dat jasje maar meegenomen. We fietsen terug naar huis, voor de wind. Thuis aangekomen wordt het banken. De voeten gaan op de rand van de bank. De vermoeidheid slaat toe. Maar wat was het gezellig. Wat was het een succes. De schatting is dat er tussen de 150 tot 180 mensen hun fiets of auto hebben gestald en dat met de concurrentie van de boeren – paardendagen een prachtig succes en zeker voor herhaling vatbaar.