351. Eten verzamelen op de fiets

Een poosje geleden stuitte ik op de aankondiging van Marja van der Ende, van Fietsen voor het eten – Westland, dat er op 20 oktober een fietstocht zal worden georganiseerd om te gaan fietsen voor het eten. Ik stel het voor aan mijn lief, ze maakt echter een voorbehoud. “Stel dat het regent, ik laat me toch niet zeiknat regenen”, zegt ze. Na een beetje doorzetten echter krijg ik haar toch zover dat ze meegaat. Ik geef ons op en krijg daar een bevestiging van. Het is een initiatief van de Slowfoodgroep Rotterdam. Ik kijk er naar uit. Om 10:00uur moeten we bij de Schaapskooi in Delft zijn.

U moet weten dat Marja een fietsbeest is. Zij heeft het initiatief genomen om een website op te zetten met plekken waar je langs de weg stalletjes befietst die allerlei groenten, fruit en andere levensmiddelen verkopen. Marja komt al geruime tijd niet meer in de supermarkt en haalt haar eten op de fiets bij de tuinder, boer of hobbyist die zijn of haar oogst te koop aanbiedt langs de weg. Ook doet ze bedrijven aan die vaak uit ideëel oogpunt hun bedrijf runnen. Ze heeft hierdoor al 10 kg van zichzelf ingeleverd. Budgetneutraal, zo schrijft ze. De kosten die ze nu uitgeeft langs de weg zijn in evenwicht met de kosten die ze zou betalen in de supermarkt.

Wanneer we dag voor de rit bij vrienden zijn, geven zij aan ook graag mee te gaan. Ik ga proberen om hen ertussen te schuiven. Kort daarop heb ik al een berichtje terug. ‘Hallo Aad, Dat is hartstikke leuk, ze mogen zeker meefietsen! Het belooft een goede fietsdag te worden! :). Met vriendelijke groeten’

Uit de informatie blijkt dat het een tocht gaat worden van zo’n 27 km. Rond 14.30uur eindigt de fietstocht bij druivenkwekerij Nieuw Tuinzight, Zwethkade zuid 45 in Den Hoorn. ‘Onderweg komen we langs lokale producenten, winkels en stalletjes waar we (zelf) lokale producten kunnen kopen’, zo schrijft men. ‘Neem naast je betaalpas voldoende muntgeld mee om in de stalletjes te kunnen betalen.’

Om 09:15uur zijn onze vrienden bij ons om gezamenlijk de tocht te aanvaarden. Het is droog, een beetje fris, maar supergezond om lekker te fietsen. De accu’s zijn opgeladen, we kunnen ertegenaan. De display geeft straks de totale afstand aan als we weer thuis zijn.

Via Den Hoorn en de Delftse binnenstad bereiken we de Schaapskooi. De organisatoren staan al bij de bushalte te wachten. Ook Marja is er al. Er wordt vrolijk handen geschud. Het wachten is op de andere meefietsers, 13 in totaal. Iedereen krijgt een flesje druivensap, van Nieuw Tuinzight, voor onderweg. Na een kort woordje van Marja gaan we op pad.

Het eerste punt ligt lekker dichtbij. De Korftlaan af en bij de afgetopte molen linksaf en direct rechtsaf. We zijn aangeland bij Hoeve Biesland. Hoeve Biesland waar bakker Jan Bronswijk ons vertelt hoe hij na een ongeval terecht is gekomen op deze hoeve en daardoor heeft besloten om zijn bakkerij juist hier te starten. Een mooie vertelling over het hoe en waarom hij gaat voor de meest natuurlijke producten en dan liefst ook nog uit eigen streek. Met een grote passie vertelt deze bakker zijn levensgeschiedenis. Na zijn uitleg is het tijd voor de winkel die er ook is. In de winkel zit de vriezer vol met diverse vleessoorten. Broodsoorten zijn er bij de vleet en de groente ligt er te glimmen. Hier worden de eerste boodschappen gekocht. Vleesproducten, brood, eierkoeken, stukken kaas, groentes en eieren. Het is de bedoeling dat we aan het eind van de rit gezamenlijk eten. Dat betekent ook kopen voor wat je straks gaat inbrengen op tafel.

We zijn direct al buiten het tijdschema beland. Geef de bakker geen gelegenheid, dan gaat hij los. Als we weer op weg gaan ben ik mijn lief al kwijt. Zij rijdt met iemand anders en ook ik heb al direct iemand waar ik tegenaan kan kletsen. Via de Delftse Hout, Aan ’t Verlaat en de Geerweg rijden we over de Kolk en door de Dirklangenstraat richting Molen de Roos. Hier een klein woordje van Ingrid, een van de organisatoren. Ze vertelt het verhaal over hoe de molen e.e.a. heeft overleefd na de grote ingreep van het treinenstelsel aan de Phoenixstraat. Er zou koffie en gebak zijn, maar gezien de tijd is het alleen even naar boven om te kijken en dan door. Ik ben naar boven gegaan en heb Delft op een bijzondere manier gezien, terwijl de wieken vlak voor mijn neus draaiden.

Op naar de volgende locatie: Op Hodenpijl. De buitenplaats is gesloten, er is dus alleen gelegenheid om even naar de Herdershof te wandelen, rond te kijken in het kerkje en het plasje te doen. Ook hier zijn allerlei biologische producten te koop. Men maakt er gebruik van. Door mijn kennis van deze trouwlocatie neem ik een Franse jongedame mee en leg haar uit wat er te zien is. Niet lang nadat we er zijn is ook Dirk Post aan komen fietsen. Hij gooit het hek van de Buitenplaats los, maar eigenlijk is er geen tijd meer voor. We stappen opnieuw op en moeten het tempo wat naar beneden brengen. Er zijn fietsers en fietsers, ondersteund, op sportfiets of gewoon een zelftrapper. We gaan op weg naar Farm-I-See, een winkel die allerhande Cittaslowproducten verkoopt van bedrijven uit de buurt die zich houden aan het verantwoord biologisch telen en handelen.

Bij de Farm-I-See, staat Gabriëlle Mosch al filmend de groep op te wachten. Na wederom een woordje van Marja, krijgt Gabriëlle de kans om uit te leggen wat de Farm-I-See zoal doet, verkoopt en promoot. Ze geven producenten de gelegenheid om hun waar aan de man te brengen. De eigenaresse neemt direct de gelegenheid te baat om vrijwilligers te werven voor de bezetting van de winkel. Ook hier verkoopt men de nodige voedingsmiddelen. Natuurlijk moeten de bijzondere chocolaatjes mee van Onwijs Lekker, met tomaat en rode kool. Dan is het wachten, onze voorfietser heeft even wat meer tijd nodig om zaken in te kopen.

Wanneer iedereen weer op de fiets zit, gaat het via de Keenenburgweg naar de Holierhoek om vervolgens de Trambrug te nemen richting Kaas- en Zuivelboerderij Van Winden. Hier aangekomen zijn we te vroeg, blijkt. Men had ons om 14:00uur verwacht, waar het nu 12:45uur is. Maar geen probleem. Er wordt kaas geproefd. Er gaan kaasjes mee en melk en yoghurt. En wat doet die Marokkaan met die witte emmertjes?Even vragen. Hij eet het als een yoghurt. Dat ook mensen van Marokkaanse afkomst deze zuivelboerderij weten te vinden, blijkt, hele gezinnen bevolken de boerderij. Hier gaat voor ons de heerlijke roomboter mee. Er is opnieuw slechts kort tijd. Dit heeft mede te maken met het feit, dat ons eindpunt uiterlijk om 16:00uur gaat sluiten.

Als de groep weer verzameld is gaan we langs de Gaagweg fietsen. Niet echt handig, maar het fietspad pakken zou teveel tijd kosten. Via de Kleine Zijdekade rijden we langs de Tuinderij het fietspad af. Bij de Woudseweg duiken we het tunneltje in en steken recht over. We zijn aangeland bij Chris Noordam van TopKrop. Een tuinbouwbedrijf dat zich monotoon gedraagt door ‘alleen’ sla te telen. Het jaar rond. Chris legt uit wat voor bedrijf hij heeft en dat hij dit via overlevering heeft meegekregen. Maar sla is niet alleen sla, al doet de naam TopKrop dit wel vermoeden. Naast de krop sla heeft hij botersla, basilicum, paksoi, eikenblad, romaine, frisee, de Lollo Rossa en nog vele andere soorten sla. Waar het vroeger direct naar de veiling ging, zijn het nu de supermarkten die rechtstreeks bestellen. Dat betekent ook een andere discipline in huis: het verpakken van de slasoorten. Daarnaast levert hij aan wat plaatselijke bedrijfjes waaronder o.a. De Vitaminetuin, Farm-I-See , Lunchroom Het Raadhuis en Huis van de Smaak. Bij Topkrop mag je proeven, een heerlijke basilicum, maar ook het bloemetje van de rucola sla geeft je een heerlijke smaak in de mond. Chris heeft een kratje gemaakt met voor een ieder een heerlijke verse krop sla en een paksoi.Wij krijgen ook een basilicumplantje mee, hij staat in een vaasje. Het gaat ook in de tas. Sommige medefietsers weten nauwelijks hoe ze hun spullen in de tas kunnen krijgen. De tijd gaat nog meer dringen. Er zijn nog twee bedrijven te bezoeken, een tomatenbedrijf aan de Bovendijk en het druivencentrum Nieuw Tuinzight. De groep splitst zich. Een aantal gaat met een van de organisatoren mee naar de Bovendijk, een andere groep gaat voor het bezoek aan Nieuw Tuinzight.

Ik ga mee naar de druivenkwekerij Nieuw Tuinzight, waar Arnold en Hilde Jansen de scepter zwaaien. Dit is voor ons tevens de laatste post van de dag. Bij Nieuw Tuinzight rijden we een kort stukje door om te neuzen bij het stalletje van Jolanda van der Vaart aan de Zwetkade Zuid 38. Hier staat zo’n stalletje waar je druiven, eieren en walnoten kunt kopen. Hiervan staan er tientallen in het Westland. We rijden terug naar de druivenkwekerij. Hier staat de tafel gedekt in de oorspronkelijke oude druivenkas van Opa Hein Jansen. Ook de groep van de Bovendijk sluit weer aan.

De fietstassen worden leeggemaakt en de gekochte levensmiddelen komen op tafel. De stokbroden worden gesneden, een stukje uienbrood, het cranberrybrood en de ciabatta komen op tafel, De diverse kaasjes worden uitgepakt, de gemberjam en mosterdpotjes worden geopend. De roomboter van Van Winden geeft het broodje een heerlijke smaak. De tomaten hebben hun aftrek. Maar bovenal de eigengemaakte tomatensoep van Hilde wordt gretig naar binnen gewerkt. Terwijl Hilde vertelt, eet de groep en de andersom. Men is aan elkaar gewaagd. Hilde vertelt zolang er wordt gegeten en er wordt gegeten zolang Hilde vertelt. Omdat de tijd gaat dringen wordt de maaltijd om 16:00uur gesloten. De tafel wordt gezamenlijk afgeruimd. Er is nog een mogelijkheid om druiven te proeven en dan nog de grote kas in te gaan. Hilde knipt en knipt in hun winkeltje van de druiventrossen terwijl ze de soort noemt. Wanneer elk soort is genoemd en geproefd wandelen we even mee naar de grote kas. Ze legt uit wat we zien en vertelt met passie het verhaal van Hilde en Arnold, zoals ze dat ook al onder het eten deed. In de winkel is hierna nog gelegenheid om druiven te kopen, hier wordt weinig gebruik van gemaakt.

Men neemt afscheid van elkaar. Wij hebben er 37,6 km op zitten. Een fantastische dag met onbekende mensen die ineens bekenden zijn geworden. Wat een prachtig initiatief is dit geweest om mensen mee te nemen op stap langs onbekende en bekende bedrijven en bedrijfjes. Mijn dank gaat uit naar de organisatoren, Marja, Ingrid, Maarten en Ton. Volgende keer zijn we weer van de partij. Succes met jullie passie.

1. Uit het leven van een koek en zopieverkoper

En zo werd het zaterdag. Eerst even naar de sportschool en dan actief naar het ijs. Niet om te schaatsen. Nee, ik neem geen risico meer, maar ik ga helpen bij het bemannen van de Koek en Zopiekeet bij de molen in Schipluiden.

We hebben een stilzwijgende afspraak dat de gymnastiek en scouting de keet en verkoop runnen. De opbrengst wordt verdeeld tussen de ijsclub, de gymnastiek en de scouting uit Schipluiden.

Ik trof een hartelijkheid aan! Schaatsers die goed gemutst waren. Sommigen hadden hun eigen muts op, anderen ontvingen mutsen bij het deelnemen aan de Toertocht met ‘Cittaslow, Midden Delfland’. Hoe goed kun je de gemeente promoten! Ook ik had er een op. Lekker warm en hij stond niet slecht. Mijn vraag was alleen: “Wie betaalt hier? Wij?, uit de OZB?, dan was het dus mijn muts al voordat ik hem op had”.

Bij de keet trof ik soep, broodjes worst, warme chocolademelk, koffie, roze en gevulde koeken, twixen en marsen en AA-drank aan. Enne… o, ja ook leden van de scouting en de gymnastiek.

De stemming zat er ook bij de verkopers goed in. Wie bij de keet het hardst gilde had het eerst zijn bestelling. Schaatsers maakten een rij. Niet voordringen! Rustig wachten op je beurt! Wat een fantastisch gebeuren.

Twaalf jaar hebben we erop moeten wachten en dat was te zien in de keet. De chocolademelk van twaalf jaar geleden zat nog aan de schappen. En ook de spinnen en webben kwamen na twaalf jaar weer te voorschijn. Gelukkig geen keuringsdienst van waren, want dan waren we het haasje.

Na enige tijd buiten te hebben vertoefd, ging ik oma aflossen bij de soep. Want oma’s soep is toch de lekkerste, zegt een bekende Unox leverancier. Zo ook bij ons. Het was Unox wat de klok sloeg. Tenminste als het om de soep ging. De worsten waren van een ander merk. Merk onbekend! Maar wat doet het er toe.

Ooit van worstknippen gehoord? Wij deden het. De worsten waren wat aan de grote kant, en als je wat wil verdienen knip je ze met een schaar doormidden.

Al roerend in de soep kwam ik tot de ontdekking dat het toch niet handig was om mijn zondagse jas aan te hebben. De soep spetterde en op een gegeven moment had ik echt een soepjas aan. Ook mijn sjaal stond stijf van de soep. Maar Aad’s soep smaakte prima!

Op een gegeven moment dreigde het even mis te gaan. De worsten waren op. Een belletje naar de centrale inkoper en even later kwam er weer een bestelwagen met voorraad. De molen diende als opslagplaats. Maar ook de inkoper kende zijn problemen. De worst en soep bij de Makro waren op. Misschien kon AH nog hulp bieden? Dit bleek niet even makkelijk. Echter de volgende ochtend kon men bij een Delftse AH toch nog spullen halen.

Om 17.00 uur, het was inmiddels donker geworden, werden de aangekoekte pannen enigszins schoongemaakt. Later werden de pannen meegenomen door een lid van de gymnastiek. Hij zou ze kuisen in de vaatwasser. Zouden we op zondag dan toch controle kunnen krijgen van Rob Geurts van SBS6? Ik denk het niet.

Op weg naar huis op de fiets, kletterde de pannen en lepels op straat. Zij hadden er kennelijk geen zin meer in. Een en ander werd weer bij elkaar geraapt en achter op de fiets gebonden. We namen afscheid van elkaar.

Moe maar voldaan zakte ik thuis in een stoel. Geweldig, hier kan ik zo weer twaalf jaar op teren. Of, zou er volgend weekend weer ijspret zijn? Ik hoop het, dan ga ik weer.