400. Een magisch getal en even zovele blogs, verhalen

Vierhonderd keer. Vierhonderd keer begon ik mijn vertellingen op mijn telefoon. Met één vinger tikte ik de verhalen, blogs. Vierhonderd keer kreeg ik van mijn lief te horen: “wat ben je nou weer aan ‘t tikken.” Vierhonderd keer kopieerde ik de tekst naar mijn WordPressaccount. Vierhonderd keer vermoeide ik u met mijn hersenspinsels, lang, meestal te lang. Ik schreef de verhalen voor mezelf. Niemand hoeft het te lezen, maar voor mezelf heb ik zaken vastgelegd, zoals ik dat ook zeg tegen mijn lezers. Schrijf, schrijf, er gaat al zoveel verloren, leg het vast.

Verhalen, blogs die ik maakte werden gelezen, veel gelezen. Ruim 78.000 leesmomenten door meer dan 31.000 personen. Dan heb je het niet alleen voor jezelf gedaan. 150 keer kwam er een reactie onder het verhaal, veel meer kreeg ik er via Facebook, Twitter of LinkedIn.

Sommige blogs schoten door het ‘plafond’, dan werd de blog binnen een uur meer dan 100 keer gelezen. Sommige bleven achter en zijn totaal slechts 34 keer gelezen.

De blog met de meeste lezers is die over de consternatie die ontstond toen onze burgemeester plots werd weggestemd. Over deze blog werd ik ook benaderd door het Algemeen Dagblad, de Telegraaf en de Volkskrant. Meerdere blogs hebben de aandacht getrokken van de media. Wat te denken over het besluit van het bestuur Varend Corso om ook naar Den Haag te gaan. Of het verhaal dat ik schreef over de ballenvanger van Schipluiden. Aan het laatst genoemde verhaal zit zelfs nog een heel triest staartje, waar ik niets over kan/mag vertellen. Maar dat het een triest verhaal is is zeker. Verder werd de blog over het opheffen van de Oranjevereniging er een waar de Volkskrant lucht van kreeg. Een journalist kwam naar de opheffingsvergadering en rapporteerde er over.

Vele verhalen gingen over mijn solexritten, over onze jongens René en André, of over belevenissen die ik heb meegemaakt. Soms schreef ik een verzonnen verhaal andere keer deed ik mee met een schrijfwedstrijd en kreeg ik een opdracht. Een enkele keer reageerde men door een hele heftige reacties te sturen. Maar over het algemeen slikte men het als zoete koek en werd ik er soms op een positieve manier over aangesproken.

Regelmatig schreef ik over mijn jeugd in Den Hoorn. De detailhandel in mijn jeugd of de bewoners van de Dijkshoornseweg. Maar ook hoe Den Hoorn er vroeger uitzag. Ik wijdde een blog aan alles wat ik deed aan vrijwilligerswerk. ‘k ben zeker nog niet klaar met schrijven, ik zal u er ook mee blijven ‘bestoken’ of zoals iemand ooit tegen mij zei: “Blijf lekker schrijven, ik koop geen boeken meer. Jouw verhalen zijn te leuk om niet te lezen en deze te laten gaan.”

Ik heb weleens overwogen om te stoppen. Gewoon geen zin meer in. Toch heb ik doorgezet en staat de 400ste nu online. Er zijn er nog veel meer, die houd ik voor mijzelf.

“Kan je geen boekje maken, van jouw blogs”, vroeg een mijn mijn fervente lezers. “Dan neem ik je mee op vakantie.” Nee, dat ga ik niet doen. Ik heb er geen zin meer in om te leuren met boekjes, zoals ik moest doen met mijn boekje BEEStENKRABBELS. Nog altijd heb ik er daarvan op de plank liggen.

Op mijn Facebooksite kom je ook regelmatig huwelijksblogs tegen. Deze tellen niet mee in het aantal van 400. Meetellen zou betekenen meer dan 500 verhalen, blogs. Niet niks, en soms begrijp ik mijn eega wel. “Je zet nog net niet op internet wanneer je naar de WC gaat.” Echter ik heb er schik in en plaats mijn verhalen. Ik blijf gewoon schrijven en u kunt gewoon blijven lezen. Tot de volgende blog.

378. 40-jaar Zonnebloem, afdeling Schipluiden

Zo rond maart 2018 komt er tijdens een bestuursvergadering van de Zonnebloem afdeling Schipluiden ter sprake dat de afdeling in 2019 40 jaar bestaat. Ik hoor het aan en zie er voor mij als coördinator niet echte een taak in om dit op te pakken. Maar het blijft stil. Er is niemand die opstaat en zegt: “Ik”. Dan neem ik het besluit om mijn coördinerende rol echt op te pakken. De eerste contacten worden gelegd. De Dorpshoeve bespreek ik als ik toevallig toch koffie kom drinken. De Stichting Vivendi, ken ik uit een eerder optreden en vind ik een perfecte afsluiter van het evenement. Ook met hen wordt het eerste contact gelegd. Alle contacten verlopen via de e-mail. Op de site van de stichting bekijk ik wat filmpjes. Er blijft een prettig contact en als ik een aantrekkelijke offerte krijg toegestuurd, breng ik dat in het bestuur en leg het gezelschap vast. Ik stel voor om er een commissie voor te starten, niet alles alleen, maar samen doen.

Nog drie vrijwilligers staan op. Het gaat allemaal een beetje hapsnap. Totdat er draaiboek wordt gemaakt. Dan gaat het wat meer gestroomlijnd. De ideeën komen op tafel en zo regelmatig komen we bij elkaar. Een gezellig clubje.

Gaandeweg worden er zaken vastgelegd. We proberen geld te verzamelen en ook dat krijg z’n beslag. Een mooi bedrag komt binnen via de Rabobank Clubkas Campagne. Fonds 1818 bestaat 200 jaar en doet een duit in het zakje, Bij Albert Heijn Schipluiden mogen we de opbrengst komen ophalen van een maand statiegeld Goede Doelenknop. Leveranciers doneren of geven korting. Den Burg Catering, De Dorpshoeve, Restaurant Indigo, Groencentrum Langelaan en een aantal particulieren storten spontaan een mooi bedrag in de pot.

Om aan meer geld te komen schrijf ik twee potentiële subsidieverstrekkers aan. Een haakt er af. Van de ander blijft het antwoord nog even weg. Ik heb er wel verwachtingen van en hoop er ook op, want er is een financieel gat. De vereniging is niet echt vermogend, maar uit eigen middelen moet dan ook nog een flink deel worden opgehoest. En, is mijn verwachting, aan het eind van de dag zal er uit de melkbus die voor de deur staat ook nog wel een leuk bedrag op tafel komen.

De plannen kunnen verder. Wie gaan we uitnodigen? Uiteraard, de gasten, de vrijwilligers en gast-vrijwilligers, oud-bestuursleden, Burgemeester en wethouder, het Regiobestuur en onze buurZonnebloem Den Hoorn. Alles bij elkaar zo’n 140 mensen.

140 mensen is veel. We gaan om de tafel met de beheerder van de Dorpshoeve. Past dat? En zo ja, hoe dan? Er worden tekeningen gemaakt voor de opstelling van de tafels en het buffet. Het kan allemaal net. Er zullen afvallers zijn is de inschatting. Toch zullen we rekening moeten houden met dit aantal.

Na de uitnodiging te hebben verstuurd komen zo mondjesmaat de aanmeldingen binnen. Maar ook de eerste afmeldingen vallen in de bus. Uiteindelijk blijft er een mooi aantal over van 120. Op de dag zelf zijn er echter door ziekte en zeer ook nog afzeggingen en blijven we met 110 mensen over. Nog altijd een mooi aantal.

Het buffet is besteld, de afstemming voor het gesponsorde toetje heeft plaatsgevonden. Zo langzamerhand krijgt het zicht. De vrijwilligers en gastvrijwilligers krijgen een taak toebedeeld. Vele handen maken licht werk.

Op de bewuste feestdag, 23 februari 2019, zijn we met vier man al vroeg in de weer om de zaal in orde te krijgen. De vloer krijgt een kleedje, De stoelen moeten worden uitgeklapt. De tafels krijgen een plekje, het podium moet worden opgezet. In korte tijd echter zijn we al zover dat we besluiten te stoppen omdat anders de middagploeg voor niets komt. Het is even tijd om thuis te gaan eten.

Om 13:00uur komt de middagploeg opdraven. De tafels worden aangekleed, ballonnen gehangen, een vlaggetjesslinger en alle in huis zijnde Zonnebloemvlaggen krijgen een plekje en het ‘theater’ wordt verder ingericht. Binnen korte tijd is de zaak gepiept. Het feest kan beginnen.

Om half vijf staan de eerste gasten al voor de deur. Onze secretaris ontvangt, met hoge hoed op, de gasten. De fotograaf schiet plaatjes. Lopend of rollend over de rode loper krijgt men een vrijwilliger toegewezen die de gast naar de tafelplek brengt. Gestaag komen de mensen binnen. Er ontstaat al gauw een vrolijke stemming. Om 17:00uur kan het feest los. Maar waar is de Burgemeester? Hij zou een van de sprekers zijn. Op de rand van vijven komt hij binnen.

Ik mag zelf het welkomstwoord doen en dan de microfoon overdragen aan onze voorzitster. Daarna de Burgemeester om vervolgens de secretaris van de Regio het woord te geven. Het glas kan worden geheven en de toast uitgebracht.

Er valt veel te vertellen getuige het geroezemoes. Na het opnemen van een drankje loopt men langs het buffet. Geen haast, genieten van de heerlijke geuren die uit de schalen komen. Zo kan iedereen op het gemak zijn/haar bordje vullen. Voor wie wil is er een tweede gang of zelfs een derde, want het is lekker allemaal.

In de keuken zijn dames bezig met het afmaken van de toetjes. De ingrediënten zijn aanwezig, het definitieve lekkers moet nog worden gemaakt.

In een heel gezellige sfeer wordt na het toetje nog een kopje koffie of thee uitgeschonken. Het Zonnebloemchocolaadje valt bij iedereen zeer in de smaak. Dan is het moment aangebroken dat men naar de voorstelling van Stichting Vivendi gaat.

De eerder geplaatste stoelen zijn wat uit elkaar getrokken zodat de artiesten er tussendoor kunnen lopen. Met een heerlijk liedjesprogramma nemen Astrid, Vérie en Joep ons mee terug in de tijd. Op een mooie Pinksterdag, er zit een gat in mijn emmer, daar aan de waterkant, spring maar achterop, lieve pop. Liedjes die zo herkenbaar zijn en die dan ook volmondig worden meegezongen. Er wordt geklapt en gelachen als er weer een hilarisch tafereel op de planken wordt gezet. Een perfecte performance die zo duidelijk past in de doelgroep waar we het als Zonnebloem voor doen.

Na een goed uur is het nog even een drankje doen om dan huiswaarts te gaan. Voor sommige is de dag te lang geweest, voor anderen had het nog wel even door mogen gaan . Een aantal is al naar huis als de show nog moet beginnen. Het kan en mag allemaal.

Wanneer alle gasten zijn vertrokken wordt met man en macht de zaal weer in originele staat teruggebracht. En wat schetst mijn verbazing, zelfs de wethouder zet de schouders er onder en loopt met stoelen te sjouwen. Hoe mooi is dat.

Nog even een gezellig samenzijn met de vrijwilligers en gastvrijwilligers. Nog even napraten over een zeer geslaagde dag. Een dag waar bij mij de energie die ik er aan heb gegeven, is teruggevloeid. Met een zeer tevreden gevoel kunnen we terugkijken op een zeer succesvolle dag. Ik dank dan ook iedereen die er zijn/haar steentje aan heeft bijgedragen.

’s Avonds thuis, als ik toch wel moe zit bij te komen, open ik mijn e-mailbox. Ik heb zojuist een e-mailtje ontvangen om op 13 april a.s. een cheque op te komen halen bij de uitreiking aan Goede Doelen in de kringloopwinkel Habbekrats te De Lier. Een mooiere afsluiting kan je je niet wensen.

In het dorp wordt er over nagepraat, mensen komen bij mij aan de deur en vertellen hoe leuke en gezellige ze het hebben gehad. Nog meer energie stroomt er bij mij terug. Wat is het volgende? De dag erop sta ik op de Huishoudbeurs, ik ‘verkoop’ er het Fietsen voor m’n eten. Nagenietend is ook deze dag weer een heerlijke. Wat is er veel moois uit het leven te halen.

180. Oud jaar en terugblikken

31 december 2016. De laatste dag van het jaar. Nog even wat boodschappen halen bij de plaatselijke Albert. Het is er een gekkenhuis. Alle kassa’s zijn open. Het is alsof de oorlog is uitgebroken en men druk aan het hamsteren is. En die week van het hamsteren is nog niet eens aangekondigd.

In de buurt is het al behoorlijk onrustig. Vuurwerk wordt al vroeg afgestoken. Ach, je kunt het maar kwijt zijn. Ook bij Appie staat een groep tieners met hun tasje om de nek. Jonge gasten, kinderen zelfs die hun Cobra’s, al dan niet illegaal, afsteken. Geen van hen heeft gehoorbescherming in of op de oren. Mensen die naar buiten komen hebben hun vingers nog en steken die in de oren als er weer zo’n harde knal in aantocht is. Men houdt zich niet aan de afknaltijden.

Zelf heb ik nog nooit een stukje vuurwerk gekocht, dan wel afgestoken. Zuinig, gierig misschien wel gun ik het mezelf niet dat er iemand aan verdiend. Sta je daar met een vuurpijl van €50,00 om die de lucht in te laten schieten. Houdt het geld in je zak of geef het aan een goed doel. Je richt er zo geen schade mee aan en doet er ook nog iets goeds mee. Voor mij zou het centraal mogen worden geregeld. De gemeente huurt een vuurwerkbureau in die op een afgezet gebied voor haar inwoners een feestelijk vuurwerk afsteekt. Geen rotzooi op te ruimen op nieuwjaarsdag en geen gewonden. Ook de schade zal beperkt zijn. Steek het geld dat men nu uitgeeft aan schades in zo’n evenement. Misschien het overwegen waard.

Wat bracht 2016 mij? 2016 werd voor mij geen bijzonder jaar, in die zin dat het mij persoonlijk niet veel heeft opgeleverd waar ik warm of koud van ben geworden. Natuurlijk zijn er dingen gebeurd waaraan ik terug denk. Een aantal huwelijksbevestigingen die ik heb gedaan die wel een speciaal moment bij mij hebben achter gelaten. 17 bruidsparen mocht ik in de echt verbinden. De één nog leuker dan de ander. Wat mij wel is opgevallen tijdens de gesprekken dat men zo open is naar mij toe. Somtijds krijg ik dingen te horen die men niet eens aan hun eigen ouders vertelt. Het open karakter dat deze gesprekken heeft, hebben mij doen beseffen dat er vaak meer achter een voordeur gebeurt dan men van buitenaf in de gaten heeft. Niet alleen in negatieve maar veelal ook in positieve zin. Van al die huwelijksbevestigingen schreef ik stuk voor stuk een verhaal, een blog. Namen werden geanonimiseerd en voor de plaatsnaam verzon ik ook een nieuwe naam. Blogs die soms veel werden gelezen, van 48 keer tot wel 763 keer. 844 mensen gaven aan mijn blogs te willen volgen en krijgen een berichtje als er weer een nieuwe blog is geplaatst. Met veel plezier en energie zal ik me ook in het volgende jaar weer inspannen om van elk huwelijk iets unieks te maken, iets persoonlijks dat men altijd in herinnering zal blijven houden.
Bijzonder is ook als bruidsparen mij een geboortekaartje sturen als hun baby is geboren. Ook dit jaar gebeurde dat weer en zo wist ik via allerlei kanalen te achterhalen dat uit mijn 82 huwelijksvoltrekkingen intussen 27 baby’s zijn geboren, waarbij de laatste, Aimée op kerstavond 2016.

In het afgelopen jaar schreef ik via deze WordPresssite 84 blogs van allerlei aard. Ook dat is een succes geworden. Een grote uitspringer was de blog die ik schreef over het opzij zetten van onze burgemeester. 3980 keer werd deze blog gelezen. Niet alleen in Nederland, maar vanuit de hele wereld kreeg deze blog aandacht. Vanuit Amerika, Colombia, Nepal, Zuid-Afrika, Mexico, Australië, Oostenrijk, Rusland en Italië kreeg ik reacties binnen. Dat het ook in ons land leefde bleek toen ik die nacht om kwart over twee werd opgebeld door een journalist van de Telegraaf die mij even wilde interviewen. Meer malen ben ik benaderd voor een interview zowel voor radio als voor de krant. Ook op deze site heb ik bijna 900 mensen die mij volgen. Ruim 31000 keer werd er een blog van mijn hand gelezen. De vele leuke reacties geven je de moed en de energie om er aan te gaan zitten en een nieuwe te maken. Ik vind het leuk om te schrijven en doe dit voor mijzelf. Het geeft een lekker gevoel als mensen mee lezen, hun mening er over ventileren en mij aanspreken over wat ik heb geschreven. Door de blogs heb ik mensen die ik al jaren uit het oog ben verloren terug gevonden doordat men mijn naam heeft googelt die dan naar boven komt bij mijn verhalenblogs.

Mijn Sinterklaasactiviteiten geven mij ook altijd een boost. Al heb ik mezelf dit jaar flink overspeeld. Al bijna een maand mis ik mijn eigen stem. Ik zal het anders moeten doen wil ik dit nog jaren doen.

2016 bracht me nog dichter naar mijn pensioendatum. Als ik 65 jaar en negen maanden ben dan is het werkzaam leven voorbij. Op 20 december 2017 trek ik de deur achter ‘mijn’ bedrijf dicht. Na er 34,5 jaar te hebben gewerkt neem ik er afscheid van mijn geliefde collega’s. Mensen waar ik soms lange tijd mee heb samengewerkt, anderen waar ik slechts kort een zakelijke relatie mee had. Ik zal ze gaan missen en wil dit jaar nog even investeren in de connecties.

Voor 2017 heb ik geen goede voornemens. Ik wil op dezelfde voet verder gaan als dat ik nu doe. Wel wens ik mijn beide zoons een succesvol jaar toe. René zal zijn nieuwe programma op de planken gaan brengen, André (AndrewMathers) maakt een switch en zal zich gaan toeleggen op een ander soort muziek, dat wel dicht tegen de huidige aan ligt. Ik zal ze blijven volgen en mee genieten van de leuke momenten die zij mee gaan maken maar er ook zijn als het ietsje minder gaat.

Voor jou, als lezer, wens ik dat 2017 een gezond en succesvol jaar mag worden. Geef liefde waar nodig. Bezoek een oudere of eenzame. Maak de wereld mooier. Daar krijg je ook zelf een goed gevoel bij.

Dit was de laatste blog voor 2016. Hiermee heb ik mijn derde e-boekje vol. Alle 180 verhalen heb ik gebundeld in boekjes met 60 blogs. Deze zijn te lezen op een tablet, IPad, of E-reader. Zij hebben het formaat Epub. De boekjes hebben geen officiële status en hebben geen ISBN-nummer. Vind je het fijner om mijn blogs via die weg te willen lezen, laat het me dan weten.

151. BABSendag in Zoeterwoude

Lijkt het maar zo, of is het zo. Meer vrouwen dan mannen zijn trouwambtenaar, waar dat in de vorige eeuw echt heel anders was.

Afgelopen zaterdag organiseerden Mies van der Krogt en Janet van der Ree een BABSendag in hun gemeente Zoeterwoude. Wat mij opvalt, is dat er slechts vijf mannelijke BABSen zijn en 22 vrouwelijke BABSen. Een BABS is iemand die een huwelijk mag bevestigen. BABS staat voor Buitengewoon Ambtenaar van de Burgerlijke Stand. Je hebt ook ABSen, dat zijn medewerkers die werkzaam zijn bij een gemeente of raadslid zijn. Zij zijn dus niet Buitengewoon. Ik ben dat wel, maar dat zei mijn moeder vroeger altijd al.

Op uitnodiging van de gemeente Zoeterwoude rijd ik op een prachtig mooie zaterdag naar het sportterrein van de plaatselijke voetbalclub. Daar is parkeerruimte voldoende. Er is een levendig gebeuren en al om negen uur zie je kleine voetballertjes met een soms iets te lange broek over een half veld rennen. Heel even neem ik er de tijd voor om dit even te bekijken. Kinderen spelen met groot plezier hun potje voetbal. Op een kluitje proberen ze de bal in het vijandelijke doel te krijgen. Een leider langs het veld heeft er ook zin in. Hij rent binnen de lijnen en dweept de kleine mannetjes en één meisje op en springt zeker een meter in de hoogte als de spits met nr. 10 op zijn rug, al vallend de bal achter het keepertje met de veel te grote handschoenen drukt. Als profvoetballers vallen de kleuters over elkaar heen, alsof het elftal wereldkampioen is geworden. Mijn hart gaat open als ik dit zie. Jaren achtereen heb ik dit mogen meemaken. Ik zou bijna vergeten waarom ik hier naar toe ben gegaan: Om mijn auto neer te zetten en verder te gaan.

Ik laat het voetbalveld achter me en wandel naar de Dorpskerk in het centrum van Zoeterwoude. Als ik op Google Maps kijk blijkt het 10 minuten lopen. Ik twijfel, haal ik mijn auto op of ga ik toch lopen? Ik besluit te gaan lopen. Mijn meegenomen jasje gaat met de wijsvinger in het lusje van de jas, op de rug mee. Al wandelend merk ik dat de rug al nat is. Aangekomen bij de kerk verwelkomt Mies mij met een vrolijke lach, alsof we elkaar al jaren kennen. Voorin de kerk is Jeanet druk bezig met een beamer. Tijd voor een kopje koffie. Ik raak aan de praat met twee mannelijke collega’s van de gemeente Kaag en Braasem en al snel worden er de nodige ervaringen gedeeld. Langzaam aan komen er meer BABSen binnen en wordt de sfeer gezelliger.

Tijd voor wat nieuwe wetgeving. Ook trouwambtenaren moeten dus regelmatig op training. Jeanet behandelt de zaken aan de hand van vertoonde beelden.

Dan is het woord aan de burgemeester van Zoeterwoude. Burgemeester Liesbeth Bloemen verwelkomt het gezelschap op informele wijze, maar wel met de ambtsketen om. Ze vertelt zelf ook BABS te zijn en heeft al 4,5 huwelijk bevestigd. 0,5 omdat zij in een gemeente in het noorden des lands slechts de toespraak mocht doen en de bevestiging moest overlaten aan de BABS ter plaatse. Het is namelijk aan de gemeente of men toestaat dat er een externe trouwambtenaar wordt benoemd om die bevestiging ook te mogen uitvoeren. Ook burgemeesters kunnen dit dus samen niet even bekonkelen.

Het is een warme dag en dan krijg je, wat ik ook regelmatig ervaar als ik een huwelijk bevestig in onze trouwlocatie Op Hodenpijl, dat de banken/stoelen hun was achterlaten op soms zeer dure overhemden of jurken. Het is daarom dat ik bij warm weer vraag om niet tegen de rugleuning aan te gaan zitten. Jammer genoeg is dat bij één onzer te laat en heeft ze een bruine vlek op haar shirtje.

Na het officiële stukje, tijd voor ontspanning. Mankracht 6, zes heren, nu vijf omdat er één op vakantie is, wonend in Zoeterwoude die op niet mis te verstane wijze hun geluid laten horen. Oude liederen worden a capella de kerk in geslingerd. Prachtige bassen en tenoren die meerstemmig nummers zingen van o.a. de Beach Boys. Het nummer Swing Low, Sweet Chariot krijgt een eigen arrangement en wordt met luide stem door de kerk gezongen. Het publiek waardeert het zeer. De mannen krijgen een prachtig applaus.

Op het programma staat nu een wandeling door het mooie Zoeterwoude, klein in gemeente, groot in oppervlakte. Een mooi moment om wandelend elkaars ervaringen te delen. Een trouwambtenaar van de gemeente Alphen a/d Rijn, Liliane, wordt mijn sparringpartner. Een zeer gezellig gesprek, dat verder gaat dan alleen over trouwen. De afstand en tijd, toch ruim een half uur, vliegt onder de schoenen door. Ook voor en achter mij vinden gezellige gesprekken plaats. We eindigen bij ’t Geertje. Een geitenboerderij annex uitspanning. Hier wordt de voortreffelijke lunch gebruikt.

Na het eten krijgen we Zoeterwoude vanaf het water te zien. Prachtige landerijen en boerderijen. Vele bruggetjes, die allemaal moeten worden opgehaald door de bewoner, die ook de eigenaar is van de brug. Dit keer heeft men een racemonster op een fietsje ingehuurd die van brug naar brug rijdt en het zwaartepunt weet te kantelen, waardoor de brug omhoog gaat. Achter Zoeterwoude om, tussen de gigantische tanks van Heineken, terug over de Oude Rijn naar het dorp.

Bezichtiging van de trouwzaal in het raadhuis van de gemeente is het volgende punt. Even snel een drankje doen en dan de trouwzaal in. De meningen zijn verdeeld over de inrichting van deze trouwlocatie. Dan wandelen we door naar een trouwlocatie even verder op. In een deel van de oude boerderij Kolff heeft men een intieme ruimte gemaakt om het jawoord uit te spreken. Dan door naar De Meester. Een café-restaurant gelegen vlakbij mijn startpunt. Trio de Notes geven hier acte de présence. Drie dames die op komische wijze wat ‘huwelijks’liederen bezingen. Voor je het weet word je jarig gemaakt en zingen ze je ‘Happy Birthday’ voor je. Ook dit optreden valt in de smaak bij de aanwezigen. Na een drankje komt er een eind aan de fantastisch georganiseerde dag. Wat promotiemateriaal en een stuk kaas liggen te wachten om meegenomen te worden. 

Voor de trouwambtenaren, BABSen, die verstek hebben laten gaan of hebben afgezegd: Je hebt wat gemist!!

Dankjewel gemeente Zoeterwoude, dankjewel Mies, Janet. Dankjewel mede trouwambtenaren voor deze leuke dag.

104. Midden-Delfland even ‘Hoofdstad’ van de wereld

De rust in het dorp is redelijk teruggekeerd. Waar het de afgelopen dagen volop in het nieuws is geweest, herpakt het zich zelf en gaat weer over tot de orde van de dag. Natuurlijk zal er nog lang worden nagepraat over wat er op dinsdag 26 januari 2016 gebeurde. Burgemeester Arnoud Rodenburg krijgt een rood stoplicht voorgetoverd als de gemeenteraad zich met negen tegen zeven stemmen uitspreekt tegen een derde termijn als burgemeester. Het bericht is nog maar net bekend en warm, alsof het zojuist uit de oven komt, als de inwoners van Midden-Delfland zich er mee gaan bemoeien. ‘Onze Arnoud moet blijven’, lees je in de berichten. Eigenaar Mark Zuckerberg van facebook lacht in zijn vuistje. Facebook in Midden-Delfland brandt en niet zo’n beetje ook. Dat betekent inkomsten, reclame-inkomsten. Ik merk het ook aan mijn blog Burgemeester buiten spel gezet. Meer dan 4600 mensen lazen deze blog en ten tijde van het schrijven van de blog die u nu onder ogen heeft, wordt deze nog steeds gelezen. Hoofdstad van de wereld haal ik uit de landen waar de blog is gelezen. Nederland staat uiteraard aan de kop met 3473 weergaves, maar ook landen als de Verenigde staten, Oostenrijk, Spanje, Jamaica, Noorwegen, Canada, Portugal, Gambia, Thailand, Suriname, Australië, Zuid-Korea en nog voor veel meer landen heeft Midden-Delfland een plekje gekregen op deze aardbol. Gewild of ongewild. Midden-Delfland staat weer op de kaart.

De dagen na het onheilspellende bericht worden bewoners overlopen door TV-stations. Omroep West, WOS-TV, De Telegraaf-TV, een vlogger. Bij de Albert Heijn, de Singelhof, op straat en in de Kickerthoek wordt er bij inwoners een microfoon onder de snufferd geduwd en vraagt men zijn of haar mening over de commotie. Mensen die geen media training hebben gehad, spreken en zeggen in eigen bewoordingen hoe men denkt over de plaatselijke kopstukken. Raadsleden die democratisch zijn gekozen door eigen inwoners en dus ook het vertrouwen hebben van de kiezers, worden afgebrand. Barbertje hangt al voor ie berecht is.

Men wilde een statement maken, proef en hoor ik uit de reacties van de partijvoorzitters. Even een ‘niet’ op het bordje als er gestemd wordt. En dan heb je het niet meer in de hand. De stemmen worden geteld en dan blijkt ‘Oh my God’, hij moet weg. ‘Zo hebben we het niet gewild’ (waar heb ik dat meer gehoord) komt er uit de monden van de partijvoorzitters. Er volgt een lijmpoging. Logisch want de kiezers lopen op hun hoogste benen. Deze politici zijn voor de inwoners geen knip voor de neus waard. Commissaris van de Koning, Jaap Smit, blijkt de reddende engel. Hij roept de patrouille bij elkaar en probeert de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen. De raadsleden konden niet anders dan het boetekleed aantrekken en toegeven onjuist of verkeerd te hebben gestemd. Er is dreiging vanuit de dorpen, men moest wel inschikken. Eén van de raadsleden durft bijna niet meer naar Albert Heijn, zegt ze. Ze wordt er op aangesproken dat dit zo mis is gegaan. Maar wie zijn er nu zo mis gegaan. Dat is nog steeds niet bekend.

Ik heb een voorstel. Tijdens een nieuwe MiddenDelflanddag komt er op het plein voor het oude gemeentehuis, een geleende tribune van de Zomerfeesten te staan. Inwoners kunnen een kaartje kopen voor de openbare terechtstelling. Mensen uit het petitiecomité zijn de jury en de verdachten komen uit de gemeenteraad. In het openbaar zullen zij worden ondervraagd en terechtgesteld. De straf is een alternatieve, want het kan niet zo zijn dat we hier Middeleeuwse taferelen krijgen. Hiermee trek je veel publiek, van heinde en ver zullen ze Midden-Delfland bezoeken en daarmee wordt Midden-Delfland opnieuw op de kaart gezet en niet zo’n klein beetje ook. Misschien een aantrekkelijk evenement voor de Midden-Delfland Verenging en reclame voor het dorp. Ik hoor wel wat u er van vindt.

Burgemeester Arnoud heeft inmiddels toegezegd te blijven. De steun die hij heeft gekregen vanuit de inwoners hebben hem doen besluiten om aan te blijven. Voor de samenwerking met de raad geldt dat de paden nog even geëffend moeten worden, het gras moet nog even tussen de tegels vandaan. Wie er blijft of wie er weggaat we zullen het mee maken. En anders doen we toch gewoon nieuwe verkiezingen.

103. Burgemeester buiten spel gezet

Het gemeentehuis is nog donker als ik er op 27 januari 2016 om 7:00uur langs rijd. Normaliter brandt er al één of branden er meerdere lichten. Zou het personeel vandaag unaniem besluiten om niet te werken nu hun coach is weggestemd?

Ik hoor Ed Roeling de avond ervoor op WOS-tv zeggen dat de vertrouwenscommissie van de gemeente Midden-Delfland heeft besloten om Burgemeester Arnoud Rodenburg een derde termijn te gunnen. Wat schetst mijn verbazing dat de raad hier niet mee eens is en dat men bij stemming besluit om hem weg te sturen. Onbegrijpelijk.

Ik ken Arnoud als een man van het volk, hij kent de wateren, hij kent de straten, hij kent de gebouwen, maar bovenal hij kent zijn inwoners. Het maakt niet uit of je uit Maasland, Den Hoorn of Schipluiden komt. Het maakt niet uit van welke vereniging je bent, hij weet waar je bij hoort. Hij is een betrokken bestuurder. Natuurlijk zijn er altijd zaken waar men het niet mee eens is, maar als je zoals hij al 12 jaar de coaching doet van een mooie gemeente en je doet het op de manier waarop hij dat heeft gedaan, dan komt dit als een mokerslag aan.

Ik schakel om 23:00uur over naar de WOS-tv. Zie hoe Arnoud met grote emotie de raad toespreekt. Daar zijn verbijstering uitspreekt en een traan moet wegslikken. Begrijpelijk. Ik zie ook dat leden van Partij van de Arbeid en van de VVD hun spullen pakken en achter Arnoud aangaan de raadszaal uit. Leden van CDA, OGP en Mijn Partij blijven zitten.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren? En is er gedaan aan dossieropbouw, heeft men op persoonlijke titel gestemd omdat men hem niet mag? Is er een collectief dat hiertoe heeft besloten? Heeft men enige kennis van hoe de Midden-Delflandse bevolking hierin staat. Ik heb er nog geen reactie over gehoord.

Het persoonlijke kan ik toelichten. Toen onze zoon in 2012 deel had genomen aan Cameretten en daar zijn eerste prijs wegsleepte, was Arnoud één van de eerste die mij daarmee feliciteerde. Ik moest zijn adres opgeven en namens Midden-Delfland werd hem een prachtige bos bloemen bezorgd. René was immers net als Arnoud: Ambassadeur van Midden-Delfland, door de naam van het dorp te noemen in zijn programma.

Facebook staat inmiddels vol van de adhesiebetuiging naar Arnoud toe. Een grote waardering wordt uitgesproken naar een man die, net als Marja van Bijsterveldt, Midden-Delfland op de kaart heeft weten te zetten en te houden. Inwoners pikken het niet en zijn bezig om te onderzoeken hoe men onze burgervader kan behouden. Een opgestart facebookaccount tot behoud van deze Burgemeester wordt veelvuldig geliket. Ook onder het door Arnoud zelf geschreven stuk op zijn eigen facebookaccount, stomen de medelevens en verbijsteringen binnen.

Het vervolg: Hoe gaat Arnoud om met het feit dat, als hij terug mag komen omdat de Commissaris van de Koning het ontslag, want dat is het, niet overneemt. Kan hij deze raad dan nog wel voorzitten. Maar ook omgekeerd kunnen raadsleden die nu aangeven niet met Arnoud verder te gaan straks onder zijn leiding verder, of schaamt men zich zo diep dat men unaniem uit de raad stapt. Mijn verwachting is dat er bij de eerstvolgende gemeenteraadsverkiezingen wel eens een grote verschuiving zou kunnen plaatsvinden.

Ik wens Burgemeester Arnoud Rodenburg en zijn gezin een sterke tijd toe. Weet dat je geliefd bent bij velen onder ons, al is dat een schrale troost.

 

69. Nationale lintjesdag

In 2009 besluit een bekende van mij om één van mijn buurmannen een Koninklijke onderscheiding te bezorgen. Na het invullen van een aantal formulieren is het zaak om medestanders te vinden die dit verzoek ook willen ondersteunen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben één van de ondersteuners en schrijf mijn motivatie. Voor 1 augustus moet alles bij de gemeente binnen zijn. Na diverse contacten hebben we nog vier andere ondersteuners. Dan wordt het afwachten of het hare Majesteit het ook heeft behaagd.

Een dag of wat voor 30 april komt het verlossende woord. Koningin Beatrix heeft besloten om zo’n kleine 3000 onderscheidingen uit te reiken. Ik denk dat ze er een dagtaak aan heeft gehad om alle formaliteiten ook daadwerkelijk te onderzoeken, maar ze zal het ongetwijfeld niet allemaal zelf hebben gedaan. Ook onze genomineerde zit er tussen. Er ligt een zwaar embargo op. Niemand, maar dan ook niemand mag het weten. Ook ik niet, want ik ben geen initiatiefnemer. Maar de opstarter fluistert me bij een gelegenheid in het oor dat het is gelukt.

Dan gebeurt er iets geks. Eén van mijn buren komt langs voor een kleine bijdrage voor een bloemetje voor de buurman die een Koninklijke onderscheiding gaat krijgen. Dat is vreemd, niemand mocht het immers weten. Er is dus kennelijk gelekt, maar door wie? Ik besteed er verder geen aandacht aan.

Mijn vrouw vraagt me een paar dagen van te voren of ik ook nog naar de uitreiking ga. Ik ben het niet van plan. Er ligt nog aardig wat werk en dat wil ik graag afmaken. Mijn vrouw blijft echter aandringen. “Ga dan alleen even naar de uitreiking”, zegt ze, “je hebt er eigenlijk wel wat werk aan gehad en het is toch leuk als er iemand uit de straat ook bij is”. Ik ben het niet van plan.

Drie dagen voor de uitreiking word ik gebeld. De initiatiefneemster heeft een blessure aan haar voet en ziet geen kans om naar de uitreiking te gaan. “Wil jij het niet overnemen”, vraagt ze me. Ik twijfel. Ik bespreek het nogmaals met mijn vrouw die opnieuw vindt dat ik er echt naar toe moet gaan. “Je kunt dan meteen de initiatiefneemster meenemen”, geeft ze aan.

Ik besluit uiteindelijk om op mijn werk aan te geven de dag van de uitreiking niet aanwezig te zullen zijn.

De dag van de festiviteiten zoek ik ’s morgens een jasje op, een overhemd en een spijkerbroek. Mijn vrouw vindt het geen goed plan. “Trek je driedelig aan”, zegt ze, “het is wel een speciale gelegenheid”. Met enig gemor laat ik me overhalen. Als ik weer beneden ben, zoek ik naar mijn fotocamera. Ik kan deze nergens vinden. Ik begrijp het niet, of eigenlijk wel, want opruimen is niet mijn sterkste punt. Ik vraag er naar bij mijn echtgenote. Zij weet altijd alles terug te vinden. Heel bijzonder dat ook zij niet weet waar de camera is gebleven. Ik word er nijdig over. Maar ik zal het best zelf niet hebben opgeruimd.

Een uur voor de festiviteiten pak ik mijn autosleutels om naar de uitreiking te gaan. Ik haal de geblesseerde initiatiefneemster op en rijd er mee naar Maasland. In het Trefpunt zal de burgemeester de uitreiking verrichten.

Als ik net binnen ben zie ik een aantal bekende mensen van scouting in de zaal zitten. Ik neem mijn medepassagier mee en zoek aan een tafeltje een plek. Ik kijk nog even in het rond of ik de buurman zie zitten. Hij is er nog niet. Even later komt hij met zijn vrouw binnen en komt bij mij in de buurt zitten. Ik vraag verwonderd aan hem bij welke gelegenheid hij hier is, waarop hij toefluistert dat mijn medepassagier ook genomineerd is en een lintje zal ontvangen. Ik ben verbaasd, dat ik daar niets van wist.

De koffie wordt ingeschonken en er komt een heerlijk gebakje bij. De zaal loopt hoe langer hoe voller. Ik ga nog eens staan om te kijken wie er mogelijk nog meer gedecoreerd zouden kunnen worden. Dan zie ik plots dat mijn eigen familie, vrouw, zoons en een vriendin van een zoon ook in de zaal zitten. ‘Verdorie, ik hoor er dus kennelijk zelf ook tussen’, schiet er door mijn hoofd. Zo vallen er allerlei kwartjes. Het mee moeten gaan, het driedelig pak, de camera die zoek is.

De één na de ander wordt door de burgemeester in het zonnetje gezet. Zo ook mijn persoontje. De informatie klopt er is geen speld tussen te krijgen. Achteraf hoorde ik dat ik de informatie zelf had verstrekt aan één van mijn zoons die er mee aan de haal was gegaan naar de aanvrager voor mijn lintje.

Opeens ben je zelf gedecoreerde en het zonnetje in huis. Ik mag wel zeggen zeer onverwachts. Ik had er geen flauw idee van er ooit toe te mogen behoren, de club van gedecoreerde. Als een trotse bezitter gaat het lintje op mijn pak bij officiële gelegenheden.

Die dag hebben we onvoldoende vazen voor de bloemen die zijn overhandigd.

De volgende dag staat mijn foto in de krant. Er wordt opnieuw een bos bloemen bezorgd die afkomstig is van de Rabobank. Van zowel de gemeente, de kerk en scouting krijg ik bloemen overhandigd. Ik voel me die dagen een prins met een lintje op. Op Koninginnedag opnieuw een bos bloemen, nu van de Oranjevereniging. In de middag pak ik mijn vrijwilligerswerk weer op. Het lintje op mijn scoutingtrui gespeld. Het kan eigenlijk niet, maar mijn trots wint het van het protocol. Aan het eind van de dag zit mijn zegelring van mijn ringvinger in mijn middelvinger van het vele handen schudden. Wat een gave dag.

Als ik twee dagen later weer naar mijn werk ga, vangt het gewone leven weer gewoon aan. Ze weten het daar niet eens. Of eigenlijk wel, want men heeft ook info aan moeten leveren. Er wordt echter geen aandacht aan besteed, de dagen gaan weer voorbij zoals ze ook voorbij gaan voordat ik de onderscheiding heb gehad.

Een paar jaar later vraag ik met een aantal anderen opnieuw een lintje aan. Een vrouw die veel voor de gemeenschap doet, mag naar mijn mening best eens in het zonnetje worden gezet. Het kost me veel tijd om het voor elkaar te krijgen. Ik moet meerdere motivaties insturen. Over de tijdsbesteding, men moet verklaren dat er geen betalingen mee zijn gemoeid en meer van die soort zaken. Kortom naar mijn mening wordt er erg zorgvuldig mee om gegaan. Ook zij krijgt haar onderscheiding.

Het is 2015. Ik lees in de krant en zie op de tv dat een man een onderscheiding krijgt uitgereikt die er geen recht op heeft. Medewerkers van het programma RamBam hebben bij de gemeente Utrecht een onderscheiding aangevraagd voor een niet bestaande persoon. Een onsmakelijke actie al wordt hiermee misschien wel aangetoond wat de kwaliteit is van het gemeentekorps ter plaatse. De gemeenteambtenaren daar hebben er kennelijk zitten slapen en hebben niet zoals in onze gemeente gedegen onderzoek gedaan naar de achtergronden. Ik kan me er boos over maken. De waarde van het lintje krijgt hierdoor voor mij wel een andere betekenis. Ik zal mijn lintje echter altijd met gepaste trots dragen, want hier is wel onderzoek naar gedaan, dat weet ik zeker. Ook al heb ik de informatie zelf aangereikt.