368. Jonge Bierbrouwerij in Den Hoorn

Jonge ondernemers zijn ze nog. Hebben een horecagelegenheid gestart in het dorp. ‘Het Raadhuis Schipluiden’ inmiddels een niet meer weg te denken lunchroom aan de Dorpsstraat. Het is een bedrijf met een ambitie. Naast de lunchroom brouwen zij hun eigen bier en dat wordt gretig afgenomen. Daarom het bericht: ‘Wij groeien door! B(r)ouw mee aan onze bierbrouwerij met Schenkhuis. In maart 2019 starten wij met de bouw van onze brouwerij in Den Hoorn.’ Een nieuwe discipline binnen de gemeente. Het maakt je nieuwsgierig.

Op een ‘doordeweekse’ maandagochtend nodigen wij Mark, met zijn vrouw Mariska de eigenaar, uit om onder het genot van een kopje koffie enig uitleg te komen geven. Hij is gretig en geeft direct zijn “ja”. Om 10 uur gaat de bel en kunnen we kennisnemen van zijn plannen.

Na een kort persoonlijk praatje komt zijn uitgebreide documentatiemap tevoorschijn. Teksten, financiën, tekeningen en een flyer. Ze willen straks op een nieuwe plek in Midden-Delfland een brouwerij voortzetten. De naam is bekend: brouwerij tHUIS. De plek waar ze nu hun bier brouwen was een tijdelijke. Via familie is er gelegenheid geweest om een ruimte te claimen, die tijd is nu achter de rug. En het mooie is ze hebben een nieuwe ruimte gevonden, huisvesting ligt te wachten en de ketels staan te popelen om te mogen brouwen. Het plan zal worden gerealiseerd in Den Hoorn aan de Woudseweg, recht tegenover Benfried aan de Harnasdreef 7. “En weet je wat het allerleukste is”, zegt de jonge brouwer, “iedereen kan van de bieren genieten in ons Schenkhuis of op het terras, die mogelijkheden hebben we. Daarnaast laten we zien hoe wij die lekkere bieren brouwen.” Bijkomend voordeel is dat er vlak naast de locatie een bushokje staat, ben je geen BOB dan stap je in de bus.

We zijn direct enthousiast en nemen er nog een kopje koffie op. “Weet je”, zegt hij, “Onze brouwerij staat bekend om zijn vriendelijke bieren. Vol van smaak, ongefilterd en nagegist op de fles.” Ik constateer er een vrolijke lach bij. Veel ingrediënten worden betrokken vanuit de buurt. Men is nog op zoek naar een landbouwboer die het ziet zitten om graan te verbouwen waardoor ook de mout, de voornaamste grondstof voor bier, uit eigen gebied en Cittaslow kan worden betrokken. Ze zien het helemaal zitten en de gedrevenheid die ze nu al hebben, ondanks wat tegenslagen, hebben ze getoond door hun huidige horecagelegenheid: Het Raadhuis.

Mark vertelt in zijn plannen dat ze qua financiën al een flinke stap in de goede richting hebben gezet. Ze hebben er voor gespaard. “Niet kopen als je het niet hebt”, zegt hij. Zo zijn wij ook opgevoed, maar soms heb je toch een steuntje in de rug nodig. Er rest nog een gaatje van 30%. “Dat gaatje willen we dichten door een crowdfundingsactie”, vertelt hij.

Wij zijn al bekend met crowdfunding, vandaar dat we hem hebben uitgenodigd. We doen het zo af en toe, een jonge horecaondernemer, die zijn zaakjes goed op orde heeft, willen we helpen. Voor ons staat het verhaal van Mark als een huis, wij stappen in. Lijkt het jou ook wat, of weet je toevallig iemand die mee zou willen doen? Instappen kan vanaf €1.000,00. Met 3,5 % rente per jaar betalen zij je in 4 jaar terug. Toch altijd meer dan dat je rente krijgt bij een bank. Ze willen beginnen met aflossen in januari 2020. Weet je wat het leuke aan deze actie is: Je krijgt jaarlijks ook nog eens een lekker bierpakketje. Enthousiast? Laat het hen weten! Zij komen graag hun plannen toelichten. Je kunt hen bereiken via e-mail, telefoon 06 20373226, of nuttig een broodje of kopje koffie in het Raadhuis. Mark en Mariska hebben er enorm veel zin in en zullen je dankbaar zijn.

10. Vrijwilligersdag Dorpshoeve 2014

10 mei 2014. De wekker liep om voor acht uur al af. Het zou een dagje Arcen worden, de vrijwilligersdag van de Dorpshoeve. Er werd een bezoek gebracht aan de brouwerij van Hertog Jan. Ik maakte mijn brood klaar. Onderwijl kwam Wilma ook al naar beneden. Samen ontbeten we aan de tafel. Vandaag gaan we ieder ons eigen weg. Om even over half negen zei ik mijn vrouw gedag. “Waar moet je eigenlijk heen?”, vroeg ze me. Ik moest even nadenken en herinnerde plots het e-mailtje dat ik had ontvangen van Martien, de secretaris. “Het vrachtwagenparkeerterrein”, zei ik snel, terwijl ik eigenlijk naar de Dorpshoeve wilde lopen.

Ik was nog maar net de deur uit toen er druppels vielen. Ik maakte wat meer haast om bijna droog bij de bus aan te komen. Martien had de presentielijst bij zich en zette een kruisje achter mijn naam. Het was nog even wachten op wat andere meegaanders. Eenmaal in de bus zocht ik naar een plekje, nou ja zoeken, er was plek zat, 32 mensen die meegaan in een bus waar 60 plaatsen in beschikbaar zijn. Iemand zei tegen me: “het schorem zit achterin.” Ik besloot me daarbij aan te sluiten.;) Ik zat daardoor met Onno, Henk en Leo achterin de bus.

Kort na negen uur vertrok de bus richting Arcen. Al vrij snel roken we een vreemde lucht en het werd er ook wat warm in de bus. Onderweg was het gaan regen. Niet alleen buiten ook binnen droop er water langs de wand. Een gordijntje werd gebruikt als droogdoek. In de bus was kennis aanwezig over de motor van de bus. “Het cardan liep niet lekker”, hoorde ik zeggen door een kenner. De chauffeur had ook geen vaste voet in het geheel. Optrekken, gas los, optrekken, remmen, optrekken, gas los. Je zou er zeeziek van kunnen worden. Achterin de bus was dat mogelijk meer te merken dan voorin. Onderweg zou een stop worden gemaakt in Meeteren, gelijk aan de naam van de busonderneming.

Na ruim anderhalf uur werd de stop gemaakt. In het restaurant stond het stukje appelgebak uit de vriezer al op het bordje. Koud was het, ijskoud. Het meisje met de slagroomspuit volgde later. De appelgebak was al op toen de koffie werd uitgeschonken. Sommigen gebruikten de hoeveelheid slagroom, die niet was opgegeten, om die te verdelen onder de koffiegenieters die slagroom in de koffie wel lekker vinden. Na een kleine driekwartier werd het sein gegeven om te vertrekken. De bij de uitgang staande schaal met snoepjes werd wat leger gemaakt.

De rit ging verder om bij de afslag naar Arcen de weg af te gaan. De bus begon inmiddels steeds langzamer te rijden. Op een gegeven moment was deze niet meer vooruit te branden. De chauffeur besloot om langs de weg te stoppen. Op een stopplaats van een bus van het openbaar vervoer zette hij de bus aan de kant. Hij probeerde de bus nog een aantal keer te starten, maar er zat geen beweging meer in. Het kwam nu op de technische kennis van de buschauffeur aan. Hij pakte een sleuteltje om zijn achterklep te openen. Het sleuteltje paste niet. Hij kon niet bij het gereedschap dat hij nodig dacht te hebben.

We werden met z’n allen naar buiten gedirigeerd. Uit de verte kwam een Veoliabus aan rijden. Er werd besloten die bus te nemen naar de brouwerij, waar we nog slechts enkele kilometers vanaf waren. We namen afscheid van onze buschauffeur om in te stappen in de streekbus. Deze chauffeur zat wel vreemd te kijken, waar normaal één iemand instapt kreeg hij ineens 32 meerijders erbij. Niet iedereen had zijn OV-kaart bij zich. De OV-ers checkten in. De anderen kregen een streekkaartje, betaalt door de penningmeester. Op de display stond als eerstvolgende halte, Broekhuijzen, bijna toevallig ook de naam van de secretaris van de club vrijwilligers. Door het oponthoud van de streekbus op de stopplaats moest deze tijd inhalen. De chauffeur gaf plankgas. Het circuit van Zandvoort is er niks bij. Met twee wielen over de rotonde, haakse bochten maken, slingerend over de wegen en flink de sokken er in op het rechte stuk. Vlak voor de ingang van de brouwerij werden we afgezet. Toeval wil dat we exact om één uur, de afgesproken tijd, aankwamen bij de brouwerij.

Nadat we waren uitgestapt en een klein stukje te hebben gelopen stapten we bij de brouwerij binnen waar eerst de inwendige mens werd verzorgd. Een heerlijke lunch stond in de serre van het proeflokaal opgesteld. Sommigen meenden direct te moeten bestellen waarvoor men was gekomen: bier, waar koffie en thee eigenlijk de bedoeling was.

Kort nadat we aan de lunch zaten, kwam ook de chauffeur van onze bus binnen. Hij had zijn achterklep gesloopt, zodat hij bij zijn gereedschap kon. Hij moest wat leidingen ontluchten. De bus reed weer als een zonnetje.

Na de lunch gingen we naar de brouwerij op zich. Toon, de rondleider, heette ons van harte welkom en liet diverse grapjes vallen in zijn vertellingen. Één er van zal ik u niet onthouden. “Een goede remedie om ’s morgens geen hoofdpijn te hebben na een avondje doorzakken, is om de avond ervoor de laatste tien te laten staan.”

Na in de brouwerij te zijn rondgeleid en onderweg zelf een biertje te hebben getapt, werd de tocht afgesloten met een ‘zwaar’ biertje. “Denk er om, je moet straks nog wel die trap op”, zei Toon, “dus niet teveel, hé.” Als afsluiting ontving iedereen een bierglas in een doosje.

Nu kwam waar eigenlijk voor gekomen waren: bier drinken. Aan een stamtafel met negen mensen werd al snel het eerste glas koud gemaakt. Leo besloot nog een duit in het zakje te doen en draaide met zijn vinger boven de tafel, toen het bedienend meisje kwam vragen of er nog iets te drinken moest zijn. Het bestuur van de Dorpshoeve wilde de omzet verhogen en bestelde naast opnieuw een rondje ook een ronde schaal met kaasjes, worstjes en gehaktballetjes. Deze laatste waren als eerste uit het pannetje gevist. Afgesloten werd met nog een rondje bier, hoe kon het anders. Sommigen haakte af en bestelde een colaatje. Een schaal met hapjes van de andere tafel werd door onze mannentafel ook nog even leeggemaakt. Klokslag half vijf werd het tijd om te vertrekken. Iedereen steeg weer in de bus. Een enkeling sloot zijn ogen en liet zich wegzakken.

Dat er in korte tijd veel was gedronken bleek toen er noodstop moest worden gemaakt. Via onze TomTom, Willem werd een Shellstation aangedaan. De mannen op rij langs de kant van de weg, de dames in het station zelf. “Wel die kortingsbonnetjes meenemen, hè”, zei Willem tegen de dames die moesten betalen voor hun plasje, “dan kan ik volgende week met korting koffie kopen.”

We waren nog maar kort op weg toen een noodluik begon te bewegen. De buitenlucht was te zien en het was niet verantwoord om zo verder te rijden. Even werd er gekeken of er gerepareerd kon worden. Dat bleek niet mogelijk, waarop Jan zich opofferde om de verdere terugreis aan het dakpaneel te gaan hangen. Zo werd de verdere terugreis voortgezet.

Aangekomen in Schipluiden, werd met een onhandige manoeuvre de bus in zijn achteruit op de Dorpsstraat geparkeerd. Ik maakte een kruisteken. We waren veilig aangekomen.

Op naar de Dorpshoeve. Hier sloten een aantal partners en vrijwilligers die niet mee waren gegaan aan.

Bij de Dorpshoeve aangekomen had Chapuk met catering Den Burg voor een goed gevulde tafel gezorgd. Italiaan, Frans, Nederlands, er was voor iedereen wel iets lekkers uit de schalen te halen. Na een kort woordje van Toon, de voorzitter werd het buffet voor geopend verklaard. Voor een aantal werd er nog Belgische frieten aangerukt, die al wel vrij snel op waren. Aan de bar ging men verder waar men in Arcen mee was gestopt: bier drinken.

Er vonden gezellige gesprekken plaats aan de tafels. De penningmeester kwam nog even afrekenen met de OV-betalers. Na nog een glaasje Cola was het voor mij genoeg en nam ik met een ronde, goedgevulde buik en ietwat licht hoofd, afscheid en wandelde naar huis.

Het was een zeer leuke dag, we hebben het gelukkig veilig volbracht. Ik kon mijn verhaal vertellen aan mijn vrouw en onze zoon die toevallig thuis was. Ik besloot hierna om het op papier te zetten.

Bestuur van de Dorpshoeve, hartstikke bedankt. Het is een super leuke, enerverende dag geworden, die ik mijn geheugen zal opnemen.

Aad van Meurs

P.s. Of en hoe de buschauffeur is thuisgekomen heb ik in dit verhaal niet op kunnen nemen omdat ik dat niet heb meegekregen.