365. Schipluiden neemt massaal afscheid van dr. Verhoeks

Als half december de lijst van activiteiten in de Dorpshoeve wordt rondgestuurd, besluiten mijn lief en ik daarvan een vacature op ons te nemen. De Dorpshoeve is het gemeenschapsgebouw van Midden-Delfland in Schipluiden. Het is ondergebracht in een stichting die naast één betaalde kracht louter uit vrijwilligers wordt draaiend gehouden.

Het is 12 januari 2019. We wandelen even voor twaalven naar de locatie. Het is het afscheid van huisarts Verhoeks. Bij aankomst lopen er al een aantal vrijwilligers van de Dorpshoeve rond. Ook alle medewerkers van de huisartsenpraktijk Schipluiden hebben een taak toebedeeld gekregen. Dr. Bohnen vult de ballonnen met gas. Lachgas? Ik weet het niet. De gymzaal is als receptieruimte ingericht. Er ligt een vilten vloer op de grond. Ballonnen bepalen de looproute. Op de grond ligt ook een rode loper. Een tafel wordt de uitstalplek voor cadeautjes.

Om even over half een komt dr. Verhoeks de locatie binnen wandelen. Hij heeft vrouw en kinderen meegebracht. Zijn gevolg kiest een strategische plek aan een sta-/hangtafel. Ze zouden er de middag aan doorbrengen. Ook de nieuwe huisarts is aanwezig, dr. Femke Spruijt. Haar partner is vandaag de fotograaf.

Nog even een kopje thee of koffie voordat Schipluiden binnen komt lopen. Het bedienend personeel heeft zich inmiddels in de bedrijfskleding gehesen. De kopjes staan in rijen op de tafel te wachten. De koffie pruttelt, de waterkoker kan het niet aanwerken. De eerste gasten komen binnen. Het is tijd om de ‘plek’ in te nemen.

Dan om tien voor een komen de eerste gasten binnen. Ook Marja van Bijsterveldt, oud burgemeester van Midden-Delfland, met haar man Antoine ontbreken niet. “Even tijd voor gemaakt”, zegt ze. Om even later het dorp Schipluiden te roemen om hun grote aantal vrijwilligers. Dan gaat het in een sneltrein vaart, d.w.z. dat de mensen aansluiten in een lange rij. Bordjes met: ‘Vanaf hier nog drie kwartier’, zouden niet misstaan. De rij wordt steeds maar langer. Dr. Verhoeks neemt de dankwoorden rustig in zich op. Dr. Spruijt stelt zich voor aan de patiënten. Voor iedereen is er een persoonlijk woordje.

In de keuken is men begonnen met het snijden van de komkommer en leverworst. De blokjes kaas en de romatomaatjes completeren de schaal. De glazen wijn en jus d orange hebben gretig aftrek. Ook de koffiepot wordt nog maar eens gevuld.

In de zaal mag eenieder een vingerafdruk achterlaten op een groot schilderij met het logo van de huisartsenpraktijk. Even een schoonmaakdoekje over de vinger en dan de wachtrij vervolgen.

“Kan de bittergarnituur de zaal in”, vraagt een van de assistentes. Daar wordt voor gezorgd. Verschillende dozen frituurhapjes pruttelen in het vet. Inmiddels gaat voor de derde keer de vaatwasser aan. Deze gaat die middag niet meer uit.

Als de bittergarnituur wordt uitgeserveerd, is de vraag: ‘worden er geen bitterballen uitgeserveerd’. Die staan niet op de bestelde hapjes. Als echter de andere dokter er ook om vraagt gaan ze eveneens het vet in. Het is een gezellig gebeuren, het lijkt op een reünie.

Op de tafel in de zaal stapelen de cadeautjes zich op. Allerlei lekkernijen, bloemen, wijn, plantjes, een tekening. De tafel is te klein. Ook naast de tafel komen cadeautjes te staan. De fotograaf schiet de plaatjes. Hoeveel, hij weet het niet. “Het is niet aan mij om ze straks uit te zoeken”, zegt hij, “dat laat ik aan de medewerkers over”.

Om half vier komt er een groep blauwhemden binnen. Ze hebben een instrument bij zich. Schipluiden eigen hoort de boerenkapel de Knotwilgen bij zo’n feest. Nog even wachten, want er staan nog mensen in de rij. Maar om kwart voor vier gaat het gezelschap los. Iedereen wordt de feestzaal in gedirigeerd, achter de muziek aan. Heel toepasselijk speelt men het nummer: het Dorp van Wim Sonneveld. 

Na een aantal feestnummers is het woord aan Dr. Bohnen. “Beste Ton, dr. Verhoeks, er is een tijd van komen, er is een tijd van gaan. Voor jou is dat laatste aangebroken. Na bijna 20 jaar is het mooi geweest.” Na mooie woorden overhandigt hij het schilderij met de vele vingerafdrukken. Een symbool van verbondenheid met Schipluidenaren.

Wanneer Dr. Verhoeks het woord neemt, memoreert hij aan 20 jaar huisarts zijn in Schipluiden. “Het was voor Schipluiden een hele verandering, twee huisartsen uit de grote stad. Maar dat was het ook voor ons”, zo zegt hij. Met veel plezier is hij huisarts geweest in het dorp, heeft lessen gegeven bij de EHBO en heeft het AED-project mogen meemaken. “Dank u wel, dat u ons de gelegenheid heeft geboden om te doen wat we wilden, dat u ons uw vertrouwen heeft gegeven”. Het laatste half jaar werkte hij al wat minder en met een schuin oog zag hij zijn patiënten bij dr. Spruijt naar binnen gaan. Een stukje weemoed kwam naar boven. “U zult mij niet snel terug zien komen. Vanaf vandaag ben ik van dr. Verhoeks, Ton Verhoeks geworden”. Met deze woorden nam Ton Verhoeks afscheid van de Schipluidense bevolking.

Dr. Verhoeks kreeg een waardig afscheid, waar veel mensen bij aanwezig waren, waar mooie en dankbare woorden zijn uitgesproken. Een nieuw hoofdstuk zal voor hem ingaan en Schipluiden zal dr. Spruijt even warm ontvangen als ze dat eerder met die twee stadse dokters deed.