321. De cliffhanger van GTST of van het WK voetbal?

Het was me de wedstrijd wel, de Kanaries versus De rode Duivels. Met veel plezier zette ik me afgelopen vrijdag voor de televisie. Het zal toch maar gebeuren dat de roodhemden het winnen van de gele. Maar eerst was er een ander probleem. De cliffhanger van GTST. Want ja, ook die is op dezelfde avond gepland. Nu moet ik eerlijk bekennen dat Goede Tijden Slechte Tijden niet aan mij besteed is, maar vrouwlief is fan en dan moet je soms inbinden. Zo ook die vrijdagavond. Het eerste half uur was ik niet in beeld voor voetbal. Ik keek een keertje mee met het meisje, om na afloop het mooiste van de wedstrijd te hebben gemist. 2 – 0 staat er linksboven in beeld als ik overschakel van 4 naar 1.

Terugkomend op GTST, wat een slappe cliffhanger. Het moest allemaal op het laatste nippertje opnieuw, maar toch. Een veel te lange hardloopscène tussen Aysen en Loes tussen de containers. En dan de beelden van Nina in een afgesloten kofferbak. Het geschreeuw helpt niet echt.  Ik verwacht overigens dat ze het zo-ie-zo niet gaat overleven als ze over een week of zes-zeven terug zijn op de buis. Zonder voeding al die weken daar ga je ook aan dood. Men hoeft die pers echt niet te laten zakken. Nee voor mij zit de cliffhanger in de uitschakeling van Brazilië door België.

Ik schakel over en dan gaan ze door het beeld de helden van België, De Bruyne, Lukaku, Hazard en Vertongen, spelers van wereldklasse. Maar ook de uitstekende keeper Thibaut Courtois verkeert in grootse vorm. Wat een genot om naar deze spelers te kijken. Er staat een team op het veld, geen individuen. Geweldig. De tweede helft komen de Brazilianen nog nijdig terug. Renato Augusto maakt een fraaie aansluitende treffer met het hoofd, maar men houdt stand. Het door Neymar gestuurde team mag dan nog een doelpuntje maken, maar alleen voor de statistieken.

Ik heb niet alle wedstrijden voluit gezien tijdens dit WK, beken ik eerlijk. Maar wat ik heb gezien is soms ten hemel schrijnend. Dat gebaar van het tekenen van dat scherm irriteert me overigens wel. Evenals het theater van Neyman en Kylian Mbappé. Het rollen over het veld na een lichte overtreding. Spelers die zulke fratsen uithalen verdienen een geel plastic. Wat me ook verbaast is het bijna overlopen van scheidsrechter. De man komt handen en voeten te kort om spelers van zich af te weren, terwijl hij die gele prent op zak heeft. De eerste die te dicht in de buurt komt geel geven, dan doen ze vanzelf wel een stapje terug.

Nog een weekje dan is het alweer voorbij. Verrassend dat Afrika, Azië, Australië en Amerika en Antarctica al zijn uitgeschakeld. Al heb ik van het laatste continent eigenlijk geen idee of er voetballers rondlopen. Het zijn opeens de Wereld-Europese kampioenschappen geworden. Ik ben benieuwd naar de nieuwe WK-winnaar al heb ik zelf een lichte voorkeur voor de Belgen.

Wat me wel is opgevallen aan deze WK is dat er weinig onlusten zijn. Men gedraagt zich, waar de massahysterie toch wel degelijk aanwezig is. Er zijn geen vechtpartijen tussen supporters. Is het de angst om in Siberië opgesloten te worden terwijl men alleen een shirt van het eigen land aan heeft. Zal wel erg koud zijn.

Inmiddels is ook de Tour weer in beeld en Wimbledon, met onze Kiki Bertens. Onze hoogst geplaatste Nederlandse speelster start de tennisdag maandag om 12:30 uur met haar partij tegen Karolina Pliskova. Ik ga kijken.

Helaas is het Dylan Groenewegen bij de openingsrit niet gelukt om prijs te rijden, maar er zijn meer dagen te gaan. Hij moest het helemaal alleen doen en had geen ondersteuning van ploegleden. Froome heeft men al buiten de baan weten te krijgen en heeft de kale graskant al aan den lijve ondervonden. Hoe sportief gaat het toe in wielerland. Doping of niet, het UCI heeft de man vrijgesproken. Geef hem dan een kans en zorg niet dat hij op de allereerste dag al ligt te kikkeren. Ook de Tour zal weer reuze interessant worden.

Er komt zo weer heel wat sportbeleving op ons af. 2018 een prachtig sportjaar ondanks dat Nederland bij de WK niet meedeed. Zittend voor de buis wordt het genieten. Misschien wel met een bordje op schoot, want missen wil ik niks.

116. De wereld is ziek

De wereld is ziek, of nee, niet de wereld, de mensen die er op leven. Opnieuw menen mensen dat zij door aanslagen met machines en bommen levens mogen pakken van onschuldige mensen. Verdraagzaamheid is ver te zoeken. Om de meest kleine zaken wordt ruzie gemaakt met soms het eigen rechter spelen tot gevolg. Ik vraag me vaak af zijn het de godsdiensten die het bepalen of zijn het de mensen die er hun eigen interpretatie aan geven.

Opnieuw worden we geconfronteerd met het zinloos ombrengen van onschuldige mensen. België is het slachtoffer van zinloos geweld. Je denkt naar het werk of op vakantie te gaan, je komt er niet meer levend aan of vandaan. Vol ongeloof wordt de wereld bekend gemaakt met het feit dat er inmiddels tientallen mensen zijn vermoord, omgebracht. Daarnaast is er nog een flink aantal gewonden. Sommige mensen vechten voor hun leven.

Waar ben je nog veilig, wat heeft men in het hoofd zitten dat men tot deze daden komt? Vragen kan je blijven stellen waarom men dit doet. Het komt wel erg dichtbij,

Dan hoor je op de radio, de tv en lees je in het nieuwsberichten dat men ook nog zo’n aanslag op naam wil hebben. Hoe kan je trots zijn op deze daden en wil je er je naam aan hangen? Hoe ziek ben je dan? Vol ongeloof volg ik het nieuws op televisie. Af en toe schakel ik even over naar een andere zender, waar je de vluchtelingen in kampen ziet ‘opgeslagen’. Mensen, ouderen, mannen, vrouwen, kinderen, die aan den lijve ondervinden hoe de samenleving oordeelt over de beslissing die zij hebt genomen om voor de vrijheid te kiezen. Welke rechten heb je nog, zijn er nog uitwegen. Is er hulp? Grote politiemachten zijn op de been om alles in goede banen te leiden. Waar gaat het, ook in Nederland, straks naar toe?

Ik denk terug aan het nummer dat Frans Halsema & Jenny Arean ooit zongen. ‘Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten hoe. Vluchten kan niet meer, ‘k zou niet weten waar naar toe. Hoe ver moet je gaan? De verre landen zijn oorlogslanden, veiligheidsraadvergaderingslanden, ontbladeringslanden, toeristenstranden, Hoe ver moet je gaan? Vluchten kan niet meer ‘

Regeringsleiders leggen verklaringen af. Grenzen worden extra bewaakt, stations worden met politie en militairen bemand, controles worden strenger. Maar hebben deze regeringsleiders ook geen opdracht gegeven om te bombarderen en te beschieten? Macht is het kernwoord waar alles om draait.

Wanneer houdt dit op en kan iedereen in vrijheid naast en met elkaar leven? Zal ik het nog meemaken? Slachtoffers maken kan nooit de oplossing zijn voor het verkrijgen van vrijheid. Ik koester de hoop dat er vrede gaat heersen en de mensen in de wereld een beetje aardig zijn en worden voor elkaar. Schaf wapens af en doe het in overleggen.