414. Affligem Bluesfestival Delft en Elijah Gospel & Soul Choir

Het is zaterdagmiddag 15 februari 2020, in Delft is het Bluesfestival gaande. “We gaan er naar toe”, zegt vrouwlief. “Ik heb wat gezien in de Delftse Post. In de Maria van Jessekerk aan de Burgwal te Delft treedt een gospelkoor op.”

Lekker voor de wind rijden we vanuit Schipluiden langs het water richting Delft. Halverwege breekt mijn zadel af. Wat nu? Ik rijd even bij de fietsenmaker langs en laat er een nieuw zadel opzetten. “Zoek er maar een uit”, zegt de jonge fietsenmaker. Er hangen er verschillende dames-, heren-, kleine-, smalle- en ook hele dure zadels. Ik wijs er een aan. “Da’s een hele gewone”, zegt de jongeman. “Geef niet, ik ben ook gewoon”, antwoord ik hem. Hij plaatst hem snel en we kunnen hup, naar Delft.

Bij de kerk is het een drukte van belang. Fietsen veel fietsen. De markt is voor de deur en er zijn veel mensen op de been. Wanneer we eenmaal binnen zijn zit de voorste helft van de kerk bijna vol. Het is net aan twee uur, het concert begint een half uur later. We kunnen nog een plekje bemachtigen naast de techniek. Voor ons doen toeschouwers hun jas uit, terwijl het toch echt niet warm is. Laatkomers proberen nog om voorin een plaatsje te vinden. Op het altaar staan de letters E L I J A H in hoofdletters, verlicht op het altaar. De microfoons liggen op de grond uitgemeten op de vloer. De zangplekken hebben plekje gekregen.

Het is even voor half drie als een van de microfoons wordt opgepakt. Het is Govert van der Kolm, de pianist/toetsenist en tevens presentator die het woord voert. Hij is blij om terug te zijn bij het Bluesfestival Delft. De toeloop van het aantal mensen verbaast hem. Het overtreft zijn stoutste verwachtingen. Zelfs achterin de kerk staan mensen. Dat de man zijn handen warm wilt houden valt mij op als ik zie dat hij zijn polsmoffen aan heeft. Is het inderdaad zo koud? Govert vraagt enthousiasme en warmte, meedoen mag, bewegen, op de banken klimmen, meezingen, klappen, ja alles mag wat hem betreft. Hij zou een gehoorzaam publiek treffen.

Dan komen de zangers en zangeressen op. Het Elijah Gospel & Soul Choir dat zijn domicilie heeft in Bodegraven, bestaande uit elf dames en zes heren. Netjes gekleed in gospeltoga loopt men achter elkaar naar de plek voor vanmiddag. Het koor staat al jaren onder professionele leiding van dirigente Trea Kuijsten. Heel even moest ik kijken naar haar plateauschoenen. Dacht ik toch eerst dat het stelten waren, maar de dirigente danst en beweegt op haar lange stiletto hakken net zo makkelijk als ik op mijn sportschoenen.

Het is I Just Can’t Keep It To Myself van The Staple Singers dat als het eerste nummer wordt ingezet. In een prachtig arrangement, solo gezongen. Direct komt het koor in beweging. Naar links en rechts wiegend neemt het de kerkgangers al snel mee. Al gelijk springt een vrouw voor mij uit de bank om mee te bewegen. Het enthousiasme van het koor wordt uitgerold door de kerk.

Men vervolgt met To My Fathers House van Les Humphries Singers. Het publiek wordt opgezweept om mee te doen en dat gebeurt dan ook. Een solo voor piano maakt de break. Lekker freewheelend, friemelend, pielend, de toetsen bespelen. Heerlijk. Ook het koor geniet van het pianospel en geeft de pianist alle aandacht door zich naar hem te keren.

Achtereenvolgens zingt men Don’t Let Nobody Drag, Will You Be There en Leun op Mij. Songs die voor hen gemaakt lijken in prachtige arrangementen. Daar kan je niet stil bij blijven zitten. Echter uit het dak gaan doet men nog niet. Solisten komen uit eigen gelederen naar voren, pakken de microfoon om hem bijna op te vreten. Prachtig.

Can’t Nobody, Hallelujah en het overbekende We Shall Overcome van Pete Seeger sluiten de in gospel geklede groep af, waarna de toga uitgaat en het complete zwart tevoorschijn komt.

Bij You’ve Got a Friend wordt gevraagd om even naar je naaste te kijken. Een onbekende vaak waar je nu met hem/haar mee samen swingt, klapt of knipt met de vingers. En het koor blijft bewegen, heeft vast geen fysiotherapeut nodig. En de kwaliteit van de nummers stijgt, mede gezien de ambiance en galm in de kerk.

De solozang bij het bijzondere nummer De Speeltuin is prachtig. Met de ogen dicht is het alsof Marco Borsato er staat. Een bijzonder nummer omdat het niet tot de gospels hoort, maar dit koor kan meer. En nu met 75 jaar bevrijding een nummer dat er zeker bij mag horen.

Het volgende nummer: It’s Rainin’. De zangeres die al eerder solo heeft gezongen legt er een enorme expressie in. Dat het niet is gaan regenen is voor mij een wonder. Soms gebruik makend van een rauwe stem laat ze zien veel meer in huis te hebben dan wat lieve liedjes. Ook hier een optreden van de dirigente die het kerkvolk meeneemt en hen dirigeert. Dit koor is tot zoveel in staat. Hier zou je graag lid van zijn, dat kan niet anders.

Nr. 12, 13, 14 en 15, Make You Feel My Love, Who’s On The Love Side, Something Inside en Oh, Happy day als uitsmijter. Sommige toeschouwers gaan op de banken, de handen op elkaar. Het is genieten en wat is het uur snel voorbij.

Nog eentje dan, dat kan niet anders zijn dan Amen. Nu is de boel los. Met een langdurig applaus krijgt het koor en pianist waar het recht op heeft. Wat een genot om hier een uurtje voor uit te trekken. En met wat een speels gemak behaalt men zo’n resultaat. Een gouden greep om dit koor terug te laten keren. Volgende keer de Nieuwe Kerk maar afhuren. Succes verzekerd.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.