404. Toer door het Westland met de Tuinderij

25 september 2019. Als je je verkijkt op de tijd, kan dat ook een voordeel opleveren. Zo ook vandaag, waar ik met een grote groep mensen op pad ben namens de Tuinderij. Waar ik normaliter pas in zou stappen als de mensen bij de Tuinderij aangekomen zijn, rijd ik nu mee om hen ter plekke al welkom te heten.

In mijn aankondiging staat 11:30 uur, ik ga echter een uurtje eerder op weg naar de Tuinderij. Mouwen opgestroopt omdat mijn jasje bij een eerder evenement vermoedelijk per abuis is meegenomen, waardoor ik een jas heb, waar ik in hang. Met name de mouwen is een probleem of mijn armen zijn te lang. Ik stroop de mouwen op, zodat men het niet in de gaten heeft.

Omdat ik te vroeg ben heb ik de gelegenheid om met een van de bussen mee te rijden om mensen op te halen in Katwijk. Hardlopend schiet ik achter de tweede bus aan om tegen de deur te kloppen. Hierop stopt de chauffeur, die mij en onze passagiers, veilig gaat rondrijden.

“Wim”, zegt hij, als hij zich voorstelt. We hebben elkaar eerder gezien en hebben een gezamenlijke hobby. We zijn beiden Sinterklaas. “Heb jij al optredens staan”, vraagt hij. Ik kan het beamen. De eerste bezoeken zijn inderdaad al geboekt. Dan is het opletten omdat we de ‘grote’ weg op gaan.

Wanneer we net weg zijn en ik wil gaan zitten, kom ik tot de ontdekking dat er veel water op de stoelen ligt. Wat is het geval? We rijden met de open bus, waar de avond voorafgaand aan de rit een zeil overheen is getrokken. Vlak voordat we weggaan is er een flinke bui gevallen. Door het klapperen van het zeil ‘regent’ het in en zijn de zitplaatsen zeiknat. Even heb ik overwogen mijn jasje uit te trekken en te gebruiken als droogdoek. Wim heeft echter een beter idee: “We bellen de organisatie waar we de mensen ophalen en vragen of zij wat handdoeken mee willen brengen.” Ik neem de telefoon ter hand en bel. “Geen probleem”, hoor ik aan de andere kant. Mooi, dat is geregeld.

We rijden achter de andere bus aan van de Tuinderij. Richting Wassenaar en Katwijk. We hebben bekijks. Mensen draaien hun nek om als ze de bussen voorbij zien rijden.

Er staan al mensen te wachten als we arriveren in Katwijk. Even inschattend: ik ben de jongste vandaag. Bij het instappen gaat het maar net goed als een automobilist rakelings langs me heen rijdt terwijl ik bezig ben een oudere vrouw naar binnen en boven te helpen. Een voorbij fietsende moeder met kindje achterop hoor ik hele lelijke woorden zeggen. Ook zij wordt bijna geraakt.

Als iedereen is ingestapt gaan we op weg terug. Terug naar de Tuinderij. Daar ontvangt het gezelschap een lunchpakket en flesje water, waarna we op pad gaan. Nog even doe ik met de thuisbasis en de gastheer van de andere bus de briefing. We krijgen een kistje mee met tekst, foto’s en telefoonnummers van de te bezoeken adressen.

Intussen heb ik in de bus al kennis gemaakt met een collega B.A.B.S. We wisselen wat informatie en ervaringen uit. Hoe leuk. Zijn vrouw verhaalt me dat ze eerder bij de Tuinderij is geweest met een zangkoor. Ik had al gehoord van de chauffeur dat hij ooit een zangkoor in deze buurt had opgehaald. Één en één is twee.

Onderweg mag ik vertellen wie de Westlander is wat voor soort mens het is en wat hij zoal doet. Ik mag over bedrijven en bezienswaardigheden vertellen terwijl op de achtergrond muziek klinkt van de Kromme Jongens. Al snel proef ik een heerlijke sfeer in de bus. Soms wordt het stil als ik vertel, op andere momenten gaat men tijdens mijn verhaal lekker door met hun verhaal. Het mag allemaal, het is hun dag.

Na een rit door het Westland arriveren we bij Optiflor. Een bedrijf dat zich heeft gespecialiseerd in orchideeën. En niet zomaar deze bloemen maar topkwaliteit. Zij behoren tot de top 10 in het telen van deze bloemen. Bij Optiflor worden we ontvangen door Aad. Aad is een ZZP-er die er zijn vak van heeft gemaakt om het Westland te promoten en dat doet hij met passie. Mijn gezelschap settelt zich in de bedrijfskantine waar men een kopje koffie krijgt aangeboden. Dan is het woord aan Aad. Ook hij vertelt over die typische Westlander en dan met name over de kweker. “Wat is een goede kweker?”, vraagt hij zijn publiek. Het blijft even stil. Dan zegt hij: “Een goede kweker heeft groene vingers, heeft een groen hart en heeft groen bloed door zijn aderen stromen.” Hij vervolgt met “En hij heeft groene ogen.” “Daarom”, zegt hij, “kunnen bijvoorbeeld Japanners, Chinezen en Koreanen nooit een goede kweker worden, zij hebben namelijk allemaal bruine ogen.” Na inhoudelijk, maar kort, nog even over de teelt, de grond, de bestanddelen voor een mooie plant en teelt te hebben besproken, gaan we de kas in. Bij de ingang van de kas krijgen we een paars gekleurd pyjamajasje aan. Een print, met uiteraard, orchideeën. De paarse phalaenopsis. Ook gaat er een blauw slofje over de schoenen en dan mogen we de kas in.

Aad vertelt enthousiast over de gang van phalaenopsis. Van klein plantje tot volwaardige te veilen plant. Een proces van zo’n anderhalf jaar. Hij geeft aan dat innovatie van groot belang is bij het proces, maar ook de passie en het enthousiasme om dagelijks 24/7 bezig te zijn met het bedrijf. Niet voor niets gaan bedrijven vaak van overgrootvader, naar opa, naar vader en dan op zoon. “Je kunt studeren wat je wilt”, zegt Aad, “Wageningen of in het buitenland, als je niet de kenmerken hebt van een kweker, wordt het niets.”

Na een goede half uur, gaan de jassen weer uit. Een van de deelnemers wil zo’n jas wel mee naar huis nemen, maar ze zijn geteld en dat mag niet. De slofjes zie ik stiekem in de tas verdwijnen.

Aangekomen bij de bus blijkt dat het zwaailicht, dat op het dak van de bus is gemonteerd, is losgeraakt. Chauffeur Wim haalt even een ladder en haalt het zwaailicht van het dak. Dan gaan we opnieuw op pad. Het wordt een race tegen de klok omdat we ook nog bij de Maeslantkering willen gaan kijken en dan het liefst binnen.

Onderweg passeren we het bedrijf Koppert Cress. Ik vertel er over en geef aan dat eigenaar Rob Baan ook voorzitter is van het Varend Corso. Slechts weinigen kennen het fenomeen, ze verwijzen naar hun eigen bloemencorso. Een corso is het ook al doen wij Westlanders dat op het water.

Met wat stevig draaien, de bus heeft geen stuurbekrachtiging, stuurt Wim de bus door de dorpjes richting Maeslantkering. Gaan we het halen?

Om vijf minuten voor vier arriveren we bij het Keringhuis, Publiekscentrum Water. Ook de andere bus, die een andere route reed is inmiddels aangesloten. Er is enige twijfel, ‘mogen we nog naar binnen?’ De vrouw achter de kassa moet het even overleggen. Wanneer een man in het donkerblauw gekeurde shirt naar de balie komt, geeft hij aan dat we gratis naar binnen mogen. Er is geen tour met gids meer “en….” zegt hij, “u moet met een half uur weer vertrekken.” Een mooie deal waar we graag gebruik van maken.

Na een half uur is het genoeg geweest en stapt iedereen weer in. We gaan terug naar de Tuinderij. Onderweg promoot ik de activiteiten bij de Tuinderij nog maar eens voor mijn gezelschap. Om exact vijf uur, de afgesproken tijd, rijden we het terrein weer op.

Ik neem afscheid, krijg applaus en help de mensen nog even uit de bus. Een van de deelnemers fluistert in mijn oor dat ze met haar hele gezin, kinderen en kleinkinderen een afspraak gaat maken voor een bezoek aan de Tuinderij. Ik krijg een hand en glimlach van alle deelnemers. Ze hebben genoten, krijg ik te horen. Dat is mooi. En ik weet het zeker: Volgende keer mogen ze me weer bellen voor zo’n toertje. Ik doe het met plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.