392. Solexrit met hindernissen

“Zou het wel doorgaan”, zegt mijn lief als we ‘s morgens opkomen. De stoelen en bankjes liggen achter in de tuin, waar ze normaliter tegen het huis aan staan. De planten van de tafel zijn spontaan de tuin in gewaaid en vind ik terug tussen de hortensia’s. Die dag moet ik nog een solextoer doen.

Ik ruim de tuin een beetje op terwijl ik in gevecht ben met de wind. Er staat nog steeds een straffe wind. 120 km/u geeft Weeronline aan op mijn mobiel. “Ach, het is nog niet zover”, antwoord ik mijn vrouw. Ze moet nog even boodschappen doen en komt even later nat terug. “Lekker dan”, zegt ze, “veel succes, vanmiddag.”

De toer begint om 12:30 uur. Ik eet nog even een boterham voor ik weg ga. Terwijl ik achter het glas zit waaien de wolken in hoge snelheid langs mijn raam. Ik zoek mijn bedrijfskleding op en trek nog een jas. Je kunt niet weten.

Om 12:00 uur waag ik het er op. Mijn fiets gaat in de hoogste ondersteuning. Ik heb zwaar tegenwind als ik de wijk uit rijd. Hier en daar liggen wat takken op de weg. Net voorbij het benzinestation Total krijg ik zwieper, ik schuif zowat de begraafplaats op. Een groep mensen komt er juist vanaf lopen.

Wanneer ik het Hodenpijlsepad op rijd ligt deze bezaaid met takken en bladeren. Een grote tak ligt dwars over de weg. Even afstappen en opzij schuiven. Zou niemand anders die tak hebben gezien of heeft niemand zin om af te stappen. De tak ligt mij er te gevaarlijk. Dan wordt het stevig trappen naar de Tuinderij.

Bij de Tuinderij maak ik even een foto van het programma voor vandaag. Altijd makkelijk, er zijn stoptijden aangegeven daar kan ik me op richten. Ik zoek mijn favoriete korte leren jas. Een geel hesje, de portofoonhouder en de portofoon. De solexen staan prachtig in het gelid gestald. Het gaat dus door.

Met de bezemwagenbestuurder halen we de groep op die op de Wurft aan het tafeltennissen is. 14 stoere mannen die hun teamuitje hebben en de pensionering van een van hen vieren. We dirigeren ze naar de tribune en heten de groep welkom. Ze krijgen te horen wat de bedoeling is van vanmiddag. De leren jas en helm wordt opgezocht. Dan is het tijd voor de uitleg van de solex. Zoals zo vaak moeten er eerst nog wat foto’s worden gemaakt. Twee mannen hebben een GoPro bij zich. De eerste filmpjes worden geschoten. Wanneer de uitleg klaar is rijden we een oefenrondje. En nog een. Onderweg ruim ik al wat takken van de weg. Een vijftal slechtvalken kijken vanaf de twee hokken, die hangen aan de loods van de Tuinderij, wat ik aan ‘t doen ben.

Na twee oefenrondjes het sein om te vertrekken. Eerst nog rustig voor de wind, maar als we tegenwind rijden, kom ik niet meer vooruit. Ik moet bijtrappen, mijn solex rijdt voor geen meter. Goed voor de conditie, maar niet heus. Dat wordt vast een natte rug.

Van achteren komt een busje aan rijden. Ik denk dat hij achter ons blijft. Van de andere kant komt een stationcar. Het busje zit plots tussen de groep solexers en de auto in. Met de spiegel raakt het busje de helm van een van de solexers. Het gaat maar net aan goed. Een GoPro registreert het kenteken. De chauffeur heeft kennelijk haast en maakt zich snel uit de voeten. Heeft hij niks gehoord of gevoeld? Het gaat tegenwind niet hard. Ik ben benieuwd of ik de eerste stop op tijd ga halen.

We draaien het Kraaijennest in. Hier is het helemaal drama. Er liggen bomen over de weg en hele dikke takken. Hier kunnen we niet verder. Nu begrijp ik waarom er gekapt moet worden. De bomen zijn ‘ziek’. Met vereende krachten slepen we de bomen van de weg af om weer twintig meter verder te rijden. We lijken van de hulptroepen. Opnieuw van de solex af en slepen. Ik neem contact op met de Tuinderij, maar daar zit kennelijk niemand achter de portofoon. Het is eigenlijk geen doen. Vanuit het westen komen donkere wolken aan waaien. Slechts één deelnemer heeft voor een regenbroek gekozen. Na er driemaal af te zijn geweest kunnen we verder. Plat op het stuur, anders rijden we achteruit in plaats van naar voren.

Wanneer we de Oudecampsweg in rijden gaat het wat beter, maar ook daar hebben de hulpdiensten nog geen takken weg gehaald. Bij de Maasdijk komt het zonnetje. De wind blijft stevig. Het tunneltje onder de Maasdijk is even een gilmoment. Zoals kinderen even een gil geven in een tunnel, doen een aantal van deze mannen dat ook. Dan de Oostelijke Slag in naar de Lange Kruisweg om bij de Total benzinepomp de Korte Kruisweg te nemen. Via de Oranjepolderweg gaan we naar de oversteek van Oranjedijk om daarna door te rijden naar restaurant de Bosrand. Het gaat nog bijna fout als we de oversteek maken. Het is aan de oplettendheid van de solexers te danken dat men niet omver wordt gereden. Terwijl we aaneengesloten oversteken moet een auto er nog even tussendoor. Bij de De Jonghkade gaan we linksaf. Een aantal solexers nemen het rit aan en rijden bij mij weg. Ik laat ze gaan. Zij weten niet dat ik plots rechtsaf ga.

Bij de Staelduinlaan is het nat. Er liggen bladeren op de weg en takken. Het is met twee handen aan het stuur en gas terug. Een bevroren weg is er niets bij. Rustig rijden we naar de eerste stop.

Bij de Bosrand is men niet op de hoogte van onze komst. Dat betekent geen gebak bij de koffie. De mannen malen er niet om. Bij een biertje hoort geen gebak. Op één been kan je niet lopen, men bestelt er een rondje bij. Na een half uurtje vertrekken we weer.

We gaan terug en nemen de Bonnenweg naar de Oranjedijk. Daar hebben we wind mee. Als één van de solexers wil filmen geef ik hem de gelegenheid. Plat op het stuur stuift hij er van tussen, waar ik de groep ophoud. Dat lukt me niet helemaal en even later schieten er vier solexrijders vandoor. Het gaat hard, ik schat zo’n 35 km/u. De duim gaat omhoog als we langs de filmer rijden. De vier mannen laten zich weer afzakken. De Maasdijk is ons volgende doel. Dan plots de medeling: “Aad, effen rustig aan, er is er een gevallen.” Ik zet de groep stil. Gelukkig niks ergs, hij is in de graskant beland.

Bij de oversteek van de Maasdijk is een rode Opel onze vriend. De chauffeur van deze auto laat de groep voor gaan en stopt. In de tunnel onder de A20 hetzelfde tafereel als in de tunnel aan de Maasdijk: gillen. We rijden de Westgaag af tot aan het Kralingerpad. Dan met forse zijwind dit pad af. Het is hier ook echt twee handen aan ‘t stuur. Bij sommige rukwinden lukt het maar net om op het pad te blijven. Bij De Witte in De Lier doen we een drankje, er komt een schaal bitterballen op tafel. Een half uur rust om daarna naar het eindpunt te rijden.

Op de Kleine Zijde gaan de remmen los en scheurt men mij links en rechts voorbij. Ik vind het goed en kan ze ook niet meer terugroepen. Bij de solexloods van de Tuinderij zie ik de mannen terug. We hebben 30,6km getoerd.

Er wordt een foto gemaakt waarna het diploma wordt uitgereikt. Nog even vraag ik naar de schade van de man die door de bus is geraakt, het blijkt gelukkig mee te vallen. Dan nemen we afscheid van de groep. De wind is inmiddels zo straf geworden dat de buitendeur bij de Tuinderij niet meer open gaat. Het is omlopen geblazen.

Nadat de solexen weer netjes zijn weggezet is het tijd om huiswaarts te gaan. Onze jongens komen eten en ik heb die dag al vroeg in de keuken gestaan om pannenkoeken te bakken. “Toch wel met spek, hé vaders”, zegt er een. Ik kan hem geruststellen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.