374. Een middagje VV Schipluiden

Stralend weer, wat fris maar prachtig weer om na lange tijd weer eens te gaan kijken bij de VV Schipluiden. Het geeft mij altijd een beetje een dubbel gevoel als ik er heen ga. De laatste vijf wedstrijden dat ik ben gaan kijken behaalde het team niet een keer de driepunter. Moet je dan wel gaan? Echter de laatste verslagen lezend is het elftal in de winning mood, dat zal dit keer dus niet misgaan.

Ik rijd het sportpark op en verbaas me over het aantal fietsen dat er staat. Ook de parkeerplaats is meer dan doordeweeks, bezet. De velden zijn leeg op het hoofdveld na. Aan de poort twee mensen die het programmaboekje uitreiken. Moet ik betalen? Geen idee, men laat me er zo door. Ze hebben het druk samen een goedemiddag kan er niet af. Ik zet mijn fiets tussen de anderen. Er is nog een kwartier te gaan voordat de wedstrijd aanvangt. Duindorp SV is de tegenstander. Ik ken de club nog uit de tijd dat ik zelf nog wedstrijden floot. Toen nog een pure zondagvereniging waar Schipluiden dat in die tijd ook was. Het team van Schipluiden is nog bezig met de warming-up. Duindorp is de kleedkamer al ingegaan.

Ik kies voor een plekje aan de korte zijde tegen de kantine aan. Als ik net over het hek hang galmt vanuit de luidsprekers de opstelling van beide teams over het veld. Het is niet druk langs het veld. Zo’n vijftig mensen voor de kantine en hooguit een dertig man/vrouw langs de afrastering. Op de tribune zitten nog geen tien mensen. Ondanks het mooie weer valt het aantal bezoekers mij tegen. Waar is de tijd gebleven dat het zoeken was langs de lijn voor een mooi plekje.

Het zonnetje brandt in mijn gezicht. Ik sta aan de verkeerde kant, kijk tegen de zon in. Ik wandel naar de lange zijde, tegenover de tribune.

De teams komen het veld op. Alsof ik profclubs het veld op zie wandelen. Nog geen mini-spelertjes aan de hand maar verder klopt het. Spelers wensen elkaar een prettige wedstrijd. Je hoort de handen op elkaar kletteren als men de tegenspelers begroet. Wat een mooi gebaar. Na een controle van scheidsrechter Maarten Streef of iedereen er klaar voor is klinkt het fluitsignaal. Duindorp trapt af.

De wedstrijd is nog geen tien minuten bezig als de rechtsbuiten (nr.12) van Duindorp zijn tegenstander zo goed als onder de zoden trapt. Kermend zakt de getrapte speler naar de grond. De scheidsrechter roept hem ter verantwoording, maar laat het met een vermanend woord, waar naar mijn mening rood op zijn plaats zou zijn geweest. Geen VAR helaas. De toon is in ieder geval gezet. Duindorp dat op een tiende plaats staat zal zich door Schipluiden, derde, niet zomaar naar de slachtbank laten leiden.

Er is geen sprake van hoogstaand voetbal. Inzet is er wel, zowel voetballend als fysiek. Als de laatste man van Schipluiden in het strafschopgebied de bal met de hand over de achterlijn werkt, wuift de scheidsrechter een strafschop weg.

De brede spits van Duindorp speelt vaak met zijn lichaam, hij ramt er in met ook kans op een eigen blessure. Als hij een corner neemt, bij mij in de buurt, zit zijn hele gezicht beplakt met de zwarte korrels die op het veld liggen. Beide clubs geven elkaar echt niets cadeau, waar overtredingen aan de lopende band plaatsvinden. Het erwtje in de fluit van de scheidsrechter blijft rollen. 

Een overtreding op de enkels van de spits van Schipluiden wordt opnieuw niet bestraft met geel. De scheidsrechter heeft het kennelijk prima naar de zin zo. Met een lachend gezicht rent hij als een hinde tussen de spelers, maakt zo af en toe een opmerking en laat zijn autoriteit gelden als de bonkige spits van Duindorp wederom niet voor de bal, maar voor de man gaat. Met twee handen gebaart hij dat de spits bij hem moet komen. Hij wordt opnieuw toegesproken en komt er zonder klerenscheuren vanaf.

Aan de overzijde wordt de bal op rechts gespeeld. Een vrijstaande speler van Schipluiden wordt onderuit geschoffeld. Resoluut wijst de scheidsrechter naar de witte stip op elf meter. Chris, een van de weinige spelers die ik nog van naam ken, laat zich kennen als goalgetter. 1 – 0. Nu is het een kwestie van doordrukken. Helaas dat gebeurt niet. Men laat zich terugzakken en laat aan Duindorp de kansen. Maar ook bij hen geen afmakers. De sfeer in het veld wordt grimmiger. Men schopt naar elkaar alsof het een bal betreft. De scheidsrechter grijpt in, hij trekt het eerste geel. Kort daarop is het rust.

Ik wandel naar de overkant van het complex en ga op de tribune zitten. Een gezellig gesprek met de vrouw van een van de bestuursleden veraangenaamd de middag. Op het veld dezelfde fysieke aanvallen als voor de rust. De rode kaart blijft in de zak van de scheids. Hij zit overal redelijk bovenop, maar het trekken van de rode, nee, dat doet ie niet. Vervolgens blijft hij gele kaarten tonen. Wanneer drie spelers van Schipluiden echt hinderlijk buitenspel staan, ik zat op één lijn, en de grensrechter aan de overzijde terecht met zijn vlag wappert laat hij doorgaan en maakt hij met het vingertje zichtbaar dat het wat hem betreft geen strafbaar buitenspel is. De drie spelers gaan alleen op de keeper af. Een niet te missen kans. Tot scoren komt het echter niet. Dan even later aan Schipluiden zijde. Even niet opletten en de bal hangt er aan de andere kant wél in. 1 – 1. Op de tribune achter mij scanderen jonge supporters: “Ali, Ali. Alle ballen op Ali”. Kort daarop komt hij in de ploeg. Hij kan het tij echter niet keren. Na opnieuw een grove overtreding trekt de scheidsrechter opnieuw geel. De achtste voor een Duindorp speler. De speler had al geel en krijgt nogmaals geel. Met rood vertrekt de speler en is Duindorp in ondertal. Even later ook aan Schipluiden kant geel. Een speler die er in grossiert probeert het nog weg te krijgen, maar de scheidsrechter is onverbiddelijk en terecht. Nog een paar minuten, nog een kans, maar opnieuw niet. De grensrechter aan de overzijde doet alsof hij de baas is en zet met een duwende beweging een speler van de VV van de bal. De scheidsrechter moet er aan te pas komen om het te sussen. Het eind is in zicht, waar men elkaar eerst onderuit schopte geeft men elkaar na het laatste fluitsignaal de hand. Geen strijd meer, de vrede wordt gesloten. Eindstand 1 – 1. Schipluiden verliest naar mijn mening, kostbare punten, waar dit niet nodig was geweest.

Komt het door mij dat ze weer niet winnen? Ik ga het in het vervolg volgen via de krant, dat lijkt me beter. Een ding is zeker de tweede helft heb ik lekker kunnen bijkletsen. Het was een gezellige middag ondanks het feit dat ik de ambiance van de zondagsport mis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.