342. Er is zoveel mogelijk bij de Tuinderij

Het was me het dagje wel. Op een zaterdag mag ik bij drie groepen aan de bak. Dit keer geen pauze. Start om 11:30 uur, einde 18:00 uur. En eten tussendoor? Dat wordt lastig. Ik werk vandaag met iemand samen die ik nooit eerder heb gezien. Ik ga het mee maken.

Wanneer ik om kwart over elf binnen ben, leg ik mijn broodje in the Fridge. Of ik er ook aan toekom, ik wacht even af. Dan komt mijn teamcaptain binnen. Partijleider noemt men dat bij de Tuinderij. Een kleine man, maar wel iemand die weet wat hij wil. We maken even kennis en ga dan direct aan de slag. De scootmobielen moeten naar een plek op het parcours, bij Plankgas door de Kas. Er staat er een met lekke band. Wanneer ik een ander naar de startplek rijd, lijk ik op een slak te zitten, of een schildpad. De andere scootmobiel rijdt beduidend beter. Dat wordt wat straks. Even twee reserve mobielen in de buurt en dan naar de groep. Het zijn apothekers van verder weg. Enthousiaste dames in de meerderheid en ook drie mannen. We starten met touwdouwen. Een Westlandse variant van touwtrekken. Een heerlijk spel waar het er fanatiek aan toe kan gaan. Ook hier. Een vrouwenteam dat tot driemaal achtereen wint. Krijgt plots een team van vijf tegen over zich, waar zij met twee zijn. Dan capituleren zij.

We gaan door naar het volgende spel. Het sumoworstelen. Ook hier een fanatieke groep, leuk fanatiek. Na het zware pak aandoen, de beschermende hoofdkap op. Even de begroeting, een buiging naar elkaar, de oerkreet en dan worstelen. Sommige liggen al direct naast de mat. Anderen bedenken een strategie en lopen hard in het rond. Het gaat er stevig aan toe, zo stevig dat een van de dames afklopt en even moet bijkomen van de inspanning. Het blijft grappig om te zien hoe men elkaar te grazen wilt nemen. Na de inspanning even een kopje koffie of thee, om daarna direct door te gaan naar Plankgas door de Kas.

Bij Plankgas door de Kas legt men met een scootmobiel een parcours af. Er liggen twee gespiegelde circuits. Men rijdt met een groep tegen elkaar. Het is in estafettevorm, waar onderweg van jas en cape moet worden gewisseld en dan door. Onderweg is het een bal in de basket gooien en/of ringsteken. Wat ik al vermoed, de ene scootmobiel rijdt harder dan de ander en dat blijft niet onopgemerkt. Ik stel voor om na de tweede heat te wisselen van parcours. Dan blijkt dat ik gelijk heb. Helemaal als na drie rijders ook de langzaamste scootmobiel er helemaal mee ophoudt. Gelukkig staat er een reserve mobiel.

Na Plankgas naar Je kunt de Pot op. Een race op een wc-pot waarbij er zoveel mogelijk positieve ‘wc-rollen’ moeten worden gedeponeerd op de stok van jouw kleur. De wc-rollen hebben positieve en negatieve punten. Uiteraard zet je de negatieve bij je buurman. Er wordt vals gespeeld, maar dat is bekend. Het gaat er spannend aan toe. Na vier rondes worden de behaalde punten bij elkaar opgeteld. Een geweldig leuk spel, waar men met veel plezier aan terugdenkt.

De prijsuitreiking maak ik niet mee, want de volgende groep staat al klaar. Een combinatie van Nederlandse en Poolse werknemers van een bedrijf. We starten met levend tafelvoetbal. De Poolse werknemers tegen die uit Holland. Men gaat er flink tegenaan en deinst er niet voor terug om elkaars benen te raken. Er wordt bij gelachen en zolang dat gebeurt is alles toegestaan. De Poolse spelers staan al snel op voorsprong en lopen uit naar 10 – 4. Dit is ook de eindstand. Een tweede potje gaat tussen Poolse dames en Nederlandse. Ook hier zijn de Poolse net wat fanatieker dan die uit Holland. Er wordt in het Pools geschreeuwd. Ik kan er weinig van volgen. Dat er inspanning is gepleegd, blijkt als men met een bezweet hoofd uit de ‘kooi’ komt. Even een bekertje fris en door.

Ook voor deze groep Plankgas door de Kas en Je kunt de Pot op. Er wordt bij beide groepen gestreden en ook hier valt op dat de Ferrari scootmobiel veel harder gaat dan de Lamborghini. Niet eerlijk en dus ook hier een changé. De dames uit het gezelschap moedigen de mannen hartstochtelijk aan. ‘Dajesh, dajesh’ hoor ik de Poolse vrouwen roepen. Ik help hen en schreeuw mee, het is tenslotte mijn groep, ik ben hun teamcaptain. En we winnen. Nog even een fraai plaatje en dan naar de Pot op. Ook hier is valsspelen niet van de lucht. Er wordt ongeoorloofd gewisseld met rollen. Waar ik mensen altijd vertrouw moet ik mijn idee bijstellen. Zelfs, of misschien wel meestal de mannen in pakken, sjoemelen het meest. Na afloop is het diploma uitreiken, maar ook hier niet voor mij. Ik word door de volgende partijleider al weer opgeroepen te komen helpen.

Hier een huwelijksjubileum. 60 jaar bij elkaar. Dat is een mooie tijd. Tijdens mijn trouwpartijen zou het een mooi voorbeeld kunnen zijn. Er zijn veel ouderen aanwezig. Ze zitten in de Breedkapper, een term uit de tuinbouw. Zoals veel begrippen uit de tuinbouw komen bij de Tuinderij. Het kopje koffie met de lekkerste appeltaart is zojuist naar binnen gewerkt als wij samen binnen komen lopen. Na een woord van welkom nemen we de voltallige groep mee naar Plankgas door de Kas. Voor de ouderen halen we even wat stoelen zodat ze de verrichtingen van hun nazaten kunnen volgen. Ook hier gaat het er gedreven aan toe. Niet iedereen is er ook echt op gekleed. Dames met korte rokjes hebben het lastig. Hoe ga je zitten? Hier en daar moet het rokje even naar beneden getrokken worden. Een kousenband die een van de dames om heeft is ze al snel kwijt en hangt om haar enkel. Het haar zit op z’n netst waardoor een leren mutsje op niet echt gewild is. Dan maar meevoeren in het mandje van de scootmobiel. Ook hier een tussenwissel van mobielen. Wanneer je even niet kijkt ‘vergeet’ men de rotonde mee te nemen. Aanmoedigen blijft leuk, maak er iets geks van en het lukt. Even probeer ik de bruidegom over te halen om met zijn lief een rondje te maken, maar daar begint meneer niet aan. Er wordt een foto gemaakt van de hele groep als ook de aanhanger is aangekoppeld. Dat wil het bruidspaar ook wel, een foto maken.

Dan wandelen we op het gemak naar Je kunt de Pot op. De tribune wordt door de oudere generatie bezet. De jeugd speelt het spel en sjoemelt. En niet zo’n beetje ook. Maar het mag, de ogen worden dichtgeknepen als men bij de ander de rol met de hoogste waarde onder van de stok haalt terwijl er al meerdere boven op staan. Na driekwartier is het feest over en gaat men naar het eten toe.

Met de partijleider vegen we het parcours weer stro vrij. Dan gaan we de prijzen uitreiken. Bij de Breedkapper krijgen we de aandacht. De partijleider mag het diploma scootmobiel rijden uitreiken, voor mij is het de grootste sjoemelaar van de Pot op die ik naar voren mag halen. Met een groot applaus nemen we afscheid, nadat we een aardigheidje hebben gekregen. Het is klaar.

Het is inmiddels half zeven geworden en de trek is er inmiddels wel. Ik klok mezelf even in en uit in het registratiesysteem, neem een hap van een broodje en drink een biertje. Mijn vrouw heeft geappt hoe laat ik naar huis kom. Het eten staat te verpieteren. Maar als het leuk is kijk je niet op een paar minuten. Ik neem afscheid en laat op nadrukkelijk verzoek van de partijleider het opruimen van de scootmobielen aan hem over. Het is genoeg geweest.

De Tuinderij, een evenement op zich, waar zoveel mogelijk is. Niet alle activiteiten heb ik benoemd, kijk daarvoor op hun site. www.detuinderij.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.