335. Gaan voor kleine prijsjes, maar lukt dat altijd?

Het blijft altijd een spannend gebeuren. Waar komen we dit keer mee thuis en kunnen we de lijstjes van diverse ‘klanten’ dit keer van de bucketlist afstrepen. Bij een rommelmarkt van 400 kramen moet het toch lukken.

Al vroeg loopt de wekker af. De rommelmarkt van Hattem staat op het programma. Al voor de derde keer huren we hetleukstevakantiehuisje in Wapenveld om er met de grootste rommelmarkt te zijn. Van verscheidene kanten hebben we een lijstje meegekregen om te zoeken. Het is half zeven. Nog even een broodje en dan op weg. De temperatuur: 6 graden. Nog net geen handschoenenweer als we bij knooppunt 82 linksaf slaan. Het is nog stil op het fietspad.

Om even over zeven rijden we in een rap tempo het fietspad af. Het is 2,8km. Met de auto word je buiten het centrum gehouden. Met de fiets mag je bijna de kramen binnenrijden. Op woensdag al staan er voor auto’s borden: ‘Hier parkeren bij het evenement’. En een evenement is het. Ruim 400 kramen verspreid over het stadje staan mannetje aan mannetje langs de geveltjes van Hattem. De winkelstraat is een echt handelscentrum geworden. Ook de plaatselijke horeca doet er goede zaken. Er is van alles in de aanbieding.

Verkeersregelaars sturen en wijzen de weg. Wij hebben inmiddels ons vaste plekje voor onze fietsen al gevonden. Automobilisten die de car op de speciaal daarvoor bestemde weilanden hun voertuig kwijt kunnen komen in drommen naar de handelsmarkt toe. Van diverse kanten komt men aan wandelen.

Van ver ruik je al de oliebollenbakker, de palingroker en de frietboeren. Al vroeg eet men een broodje bal met mayonaise, een broodje hamburger met ui, of friet van verse aardappelen. Kraamhouders mogen vanaf vijf uur hun tent inrichten en dat maakt hongerig. Wanneer we een kraamhoudster haar sjaal om zien doen, geeft ze aan dat het flink fris was die ochtend. Ze was er al om vijf uur en ook de handelaren waren er die met een zaklamp op het hoofd al kwamen neuzen, zei ze. Niet normaal. Om zes uur begint de markt, maar een handelaar slaapt niet.

Het is een gekkenhuis als we over de markt lopen. Dames met truttenkarren, bolderwagens en lege buggy’s rijden tegen je aan, of over je tenen. Een vrouw die pardoes met haar naaldhak op mijn voet/schoen staat, verblikt of verbloosd niet als ik “au”, zeg. Er hangt verder een gezellig en gemoedelijk sfeertje. Het taaltje doet mij denken aan de Achterhoek. Men vergeet de ‘e’ bij kijk’n, maar zegt ook “kiek’n”. “Kiek’n, kiek’n, moar nie kop’n”.

We zoeken Jan van Haasterenpuzzels, maar als je in een stad bent waar Jan een tentoonstelling heeft, weet men ook de prijs. Het wordt dit jaar geen score van Jan. De verzameling boeken wordt uitgebreid. Thrillers, van Linda van Rijn, of Jaarsma. We hebben een lijst bij ons van wat we hebben en nog willen hebben. We zoeken een telraam voor een nicht, puzzeltjes voor een kinderdagverblijf en Pools aardewerk. Het worden alleen wat boeken en een telraam. De doosjes van de puzzels zijn veelal kapot, of er ontbreekt een stukje, dan gaan ze niet mee.

Ook wij gaan voor een kopje koffie op de markt. We zijn daarin niet de enigen. We vinden een plekje op zo’n scoutingbank, dat als de buitenste gaat staan de rest met de kont op de straat ligt. Het is dus even afstemmen bij het opstaan. Bij de oliebollenkraam staat een rij te wachten. Netjes rond gebakken exemplaren drijven in het vet. Er is geen Spoetnik te zien. Hoe doet die bakker dat? Het is ook vechten voor een zitplekje en dat niet alleen bij de koffieboer, ook bij de dixi’s staan mensen te wachten. Er zijn er naar mijn mening, veel te weinig waar men de behoefte kan doen. En met z’n tweëen tegelijk past niet.

Na ruim vier uur is het genoeg. Om 12:00 uur besluiten we huiswaarts te gaan. Moe van het sloffen langs de kramen. Ik hoef de auto niet te gaan halen voor het door ons gescoorde materiaal. Het kan in de fietstas. Wanneer we thuis zijn aangekomen, stelt vrouw lief voor om om 16:00 uur nog even terug te gaan. De prijzen zijn dan gedaald en men wil niets mee terugnemen naar huis. Het is een goed plan, maar of we het ook doen, weet ik nog niet. Al hoor ik vaak zeggen, daar moeten jullie het van hebben, toch, die kleine prijsjes?

De uitdaging is toch te groot, we doen het niet. We hebben genoeg gescoord en laten het erbij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.