320. Rode haren, witte lijven

Als de hemel blauw is, puur blauw en de zon is rood en staat hoog, zoals de afgelopen weken, dan is het voor de Ginger geen kermis. We hebben het aan den lijve ondervonden. We krijgen een zoon die roodoranje haar heeft, met een spierwit lichtgevend lijfje. We kunnen het verwachten, maar houden er geen rekening mee. Het zit bij ons toch wel in de genen. Mijn opa Bertus, van moeders kant, was roodgekleurd en later spierwit. Hij verbrandde al als ’s avonds de schakelaar van de lamp werd omgedraaid. Mijn moeder hing van sproeten aan elkaar. Dan is de kans dat jezelf ook zo’n kind krijgt uiteindelijke ook aanwezig. Toch kwam hij als verrassing met bovenstaande kenmerken.

Als de zon een beetje gaat schijnen is het oppassen en dagen tellen geblazen. Verbranding van de huid is erg, maar bij roodoranje harige is dat nog veel gemener en vindt het veel eerder plaats. Ze hebben een witte huid, zonder het licht aan te doen in een donkere ruimte kunnen ze zich niet in hun blote bast verstoppen. Ze geven namelijk licht, lijken fluorescerend. Stiekempjes een plasje doen in het donkere bos is uitgesloten, je ziet de bleekscheet zitten of staan.

Van iedereen krijgen we het steeds opnieuw mee, ‘altijd een shirt aan met lange mouwen en een petje op het hoofd.’ Ook het advies van onze toenmalige huisarts laat niets te wensen over. ‘Alleen in de schaduw en altijd lange mouwen en een lange broek.’ Het is insmeren van de ledematen die er onderuit steken en dan niet met factor 10, 20 of 30 maar factor 80. De huisarts zei erover: ‘Er is eigenlijk geen beschermingsfactor die dit probleem kan oplossen.’ Bruin worden zit er voor een roodharige niet in. Wel meer sproeten krijgen. Gelukkig is het bij ons nooit zover gekomen, dat hij echt is verbrand. We hielden er rekening mee en hebben altijd opgelet. Een enkele keer had hij een kleurtje. Een voetbaltoernooi leverde rode benen op.

Aan het strand, plas of meer raak je jouw eigen kind nooit zoek. Je herkent hen uit duizenden, hij/zij heeft nog kleren aan, waar andere kinderen puur natuurlijk in een zwembroek of bikini ronddwalen.

Ooit kwamen we van een vakantie terug met een vliegtuig toen een echtpaar met hun roodharig zoontje naast ons kwam zitten. Het ventje van een jaar of vier had blaren en zelfs blazen op z’n gezicht, zijn armen en benen. Het gezicht was net zo rood als de kleur van zijn haar. Was een diep-tweedegraads verbranding. Zielig en strafbaar vind ik, als je jouw kind zo ‘mee laat genieten’ van jouw vakantie. Het mannetje schreeuwde het uit de gehele reis lang. We kwamen uit Canada en zaten er negen uur naast.

Wat roodharige ook hebben is dat ze als eerste herkend worden als er iets is misgegaan of wanneer men kattenkwaad uithaalt. Nu zei ik altijd: “dat doet de onze niet.” Hij was voorbeeldig en haalde nooit iets geks uit. Dat dachten we stellig. Maar dat was niet altijd het geval, hij had ook zijn streken, gelukkig. Dan is het niet gek als men aan de deur komt en zegt: “Die rooie van jullie heeft……..”. We geloofden het niet, totdat hij thuiskwam, dan kwam de aap uit de mouw en bekende hij zijn daden.

Het mooie van roodharige vind ik ook dat ze een zomer- en een winterkleur hebben. In de winter donkerder dan in de zomer. Een buurvrouw uit de straat wilde ooit haar haar laten kleuren en vond de kleur van onze zoon zo mooi. Toen hij bij de kapper was geweest deed hij plukjes in een enveloppe en duwde dat bij haar door de bus. De kleuring van de buurvrouw vond echter plaats in een ander seizoen. Ze was teleurgesteld dat ze wederom niet die mooie kleur had, die onze zoon op dat moment had.

Roodharige hebben ook een eigen dag. Uit ruim 80 landen komen Redheads naar de binnenstad van Breda. Er worden veel activiteiten georganiseerd: lezingen, exposities, modeshows en speeddates. Er is muziek. Het is gratis en er zijn tal van activiteiten voor kinderen.

Terugkomend op de verbranding. Wanneer het was gebeurd dat hij een tikkeltje rood was opgedroogd dan deed de komkommer weldaad. Een Oma-Weet-Raad-Advies, maar wel een die voor verkoeling zorgde en daar ging het om. Kleine schijfjes op het been, de schouders of de rug verzachten het leed. Het nam de verbranding niet weg.

Inmiddels 32 jaar oud houdt hij niet van de zon, dat zit misschien ook in de genen van een roodharige, tenminste wel bij die van ons. Nog altijd krijgt hij van ons de waarschuwing mee als hij naar een festival gaat of op vakantie: “Heb je een pet bij en neem je zonnebrand mee.”

Inmiddels is zijn haarkleur zijn handelsmerk geworden. Hij wordt er op aangesproken en doet er zijn grappen over. Mooier kan je het toch niet hebben dat je van je haarkleur je inkomsten kan maken. Dat hebben we toch maar mooi voor elkaar gekregen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.