303. Verpakkingskunstenaar Christo is er niets bij

Met grof geschut word ik gewekt. De buren van de hoek hebben besloten om de voegen van hun huis eruit te laten slijpen. Bij een rondgang langs de huizen van mijn directe buren en ons huis blijkt dat het ook bij ons hard nodig is. Tenminste ‘hard’ is misschien een te stevig woord.

Ik heb een gesprek met de aannemer van de werkzaamheden. “Het is bij u ook nodig”, zegt de man in hoodie. “Ik zal er een mooi prijsje voor maken”. Hij noemt mij een bedrag waarbij ik toch wel even wil overleggen met mijn lief. De kans om het nu in een keer te doen met de buren is een van de redenen dat we besluiten mee te doen. Ik heb nog maar net het ‘ja’-woord gegeven als men al met schroevendraaiers komt aanzetten. “Alles moet van de muur”, zegt de aannemer. “Eraf halen doen wij, terugplaatsen moet u zelf doen.” Ze kennen mij waarschijnlijk niet, want dat zal voor mij een toer worden. Een zonnescherm terughangen is niet mijn ding. Trouwens ik heb twee linkerhanden, daar kan ik wel mee typen, maar de handigheid van klussen heb ik zeker niet.

Als alles van de muur is komt direct de rolsteiger het voorplaatsje op. In een vloek en een zucht staat er een kunstwerk voor mijn deur. Ik reken erop dat ze dan ook direct gaan beginnen, niets is minder waar. Op woensdag wordt de steiger geplaatst en de maandag erop zullen de eerste werkzaamheden pas plaats gaan vinden.

Als ik op zaterdag terugkom van een rondje solexen staan er bordjes langs de parkeerplaatsen. ‘Stof overlast door gevelreiniging MA 16 april t/m VRIJ 20 april’. De buurt is gewaarschuwd. Er gaat nog even een buurtapp. achteraan dat men er rekening mee houdt dat het even niet gezellig is in de straat.

Het is maandagmorgen, ik draai me nog een keer om. Al vroeg in de ochtend echter hoor ik dat er een aggregaat aangaat. Een ronkende motor schalt door de straat. Twee mannen in zwarte kleding met een capuchon op zetten zich op een kratje, pakken een slijptol en schuiven het zwarte ijzer tussen en naast de stenen die onze muur vormen. Bij de buren, zij hebben kunststof kozijnen, worden de ramen eerst nog afgeplakt. Een werk van de Bulgaarse verpakkingskunstenaar Christo misstaat hier niet. Ik stap even naar buiten om te vragen waarom dat bij mij niet is. “Dat is kunststof meneer, gevoeliger voor steenslag.” Mijn voordeurslot wordt wel afgeplakt. Er uit, gaat dus wel, naar binnen is omlopen. De roosters boven de ramen krijgen geen plastic afdek.

Als ik de mannen aankijk schat ik onderwijl in hoe oud ze zijn. Ik schat ze van mijn leeftijd. Als ik er echter navraag naar doe blijkt de een 45 en de ander 52 jaar oud te zijn. Ik schrik bij het noemen van hun leeftijd. Hun gezichten zijn verweerd. ‘Is dat het resultaat van deze activiteiten’, vraag ik me af. Als ik een van de mannen vraag of hij dit altijd doet zegt de man dat hij ook andere werkzaamheden doet, het is niet alleen slijpen. Hij pakt zijn pakkie shag en draait nog een peukje. “Meneer haal uw nummerplaatje nog even van de muur”, zegt hij om de aandacht op het werk weg te nemen. Met een kleine schroevendraaier maak ik me verdienstelijk. Het plaatje is eraf.

Met korte stoten spuit het voegsel langs de man die slijpt. Hij heeft een mondkapje voor, koptelefoon op, vette handschoenen aan en een veiligheidsbril op. Ik vraag me af of dit Arbo-verantwoord is. Hoort hier niet een stofafzuiger aan gekoppeld te zijn. De fijn stof die wordt geproduceerd hangt als een stofwolk rondom de slijpende man. Inademen van deze stof is niet bevorderlijk voor je gezondheid. Hier kan je niet oud mee worden. De haren van de mannen zijn grijs. Stof of is het hun haarkleur?

Als men even is gestopt met slijpen zit men fluitend op de steiger. Ze hebben kennelijk lol in hun werk. Dat doet me goed.

Door de vele herrie die men maakt is het niet prettig werken. Van het schrijven van huwelijksspeeches komt vandaag niets. Mijn lief overweegt om te gaan werken. Het is even niet fijn wonen aan de Boeier.

Na het slijpwerk zal de gevel worden gereinigd en wordt er opnieuw een voeg geplaatst. Het is even in de herrie zitten, maar dan heb je wat. We kunnen er dan weer jaren tegen. Een mooie reden om in ieder geval voorlopig niet te verhuizen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.