294. Werkgerelateerde zaken II

Ruim 34 jaar heb ik bij mijn werkgever gewerkt. Het Hoogheemraadschap van Delfland was de plek waar ik zoveel jaar met veel plezier mijn diensten heb verricht en waar ik heel wat grappige zaken heb meegemaakt. Mijn tweede opsomming.

Op een maandagochtend rond de klok van elf uur loop ik naar beneden. Mijn kamer A1.18 (de kamer van Aad in werktaal) ligt op de eerste etage. Wanneer ik bij de kamer kom waar ik moet zijn, hoor ik een hevig geronk. Heel zachtjes doe ik de deur open om te zien wat er achter de deur gebeurt. Een al wat oudere medewerker, in de rang van referendaris, ligt met zijn hoofd op de tafel zijn roes uit te slapen. Hij is barbeheerder bij een Delftse voetclub en het is kennelijk laat geworden. Het zou niet de enige keer zijn dat ik hem hierop betrap.

Wanneer Delfland 700 jaar bestaat wordt er een grote overzichtstentoonstelling ingericht van alle kunstschatten die men in huis heeft. Het voltallig College heeft besloten ter gelegenheid van deze feestelijkheid om alles te laten zien wat men in bezit heeft. Er is echter geen rekening gehouden met de toenmalige chartermeester (archivaris). Hij is niet gekend in deze actie en is het er ook absoluut niet mee eens. Hij besluit het er niet bij te laten zitten en huurt wat attributen. Tijdens de eerstvolgende vergadering van het College komt hij op een stalen ros en gekleed in een harnas met een zwaard al fietsend de collegekamer binnen en springt op de tafel. Zwaaiend met het zwaard dat hij bij zich heeft wijst hij alle Collegeleden stuk voor stuk aan en laat hij weten het niet eens te zijn met de beslissing van het College. Het College is er danig van geschrokken maar laat het feest wel doorgaan. Medewerkers van Delfland worden ingedeeld om naast een overdagse ook een nachtelijke wachtdienst te lopen. Over de nachtelijke sessie alleen al kan ik een boek schrijven, dat ga ik niet doen.

Het is Goede Vrijdag. In die tijd nog een vrije dag voor ambtenaren. Het is ook een vrije dag voor de inwonend conciërge. Hij woont met zijn vrouw en twee zoons in het pand aan de Oude Delft. Als Pa en Ma op Witte donderdag teruggaan naar hun roots in Brabant blijven de twee zoons achter. Een van de zoons duikt die avond de Oude Jan in. De Oude Jan is een studentikoos café. De zoon ontmoet er een aantal leuke meisjes en als hij vertelt dat hij in het prachtige pand aan de Oude Delft woont, willen zij daar wel een kijkje nemen. Zij stappen daarom met vijven, de zoon en vier meiden, in de tweepersoonslift. Die avond ontstaat er wat reuring in Delft omdat een aantal meiden niet is thuisgekomen. Dat zou zo blijven tot aan de eerste Paasdag. Dan worden ze bevrijd uit een niet zo lekker ruikende en uitziende lift. De lift kon het gewicht van vijf niet aan en is halverwege blijven hangen. Deze activiteit haalt het NOS-journaal. De conciërge krijgt hiervoor een berisping.

Als ik op een donderdagavond boodschappen ga doen in winkelcentrum In de Boogaard in Rijswijk kom ik daar een vrouwelijke collega tegen. Ik sta tegen een pilaar van de Konmar geleund. “Wat doe jij nou hier?”, vraagt ze mij. Ik antwoord haar dat ik op mijn vriendin sta te wachten. Mijn vrouw is even het karretje weg gaan zetten en zij is ook mijn vriendin. “Ssst”, fluister ik haar toe “niet op het werk vertellen hé”. De volgende ochtend al word ik door verschillende collega’s met vreemde ogen aangekeken. Als een lopend vuurtje gaat het door het bedrijf heen. Aad Meurs houdt er een vriendin op na. Ja voor geheimen moet je er niet zijn.

Zo ook de bode die we in dienst hadden eind jaren tachtig. Alle brieven die worden gemaakt bij Personeelszaken worden in een brievenboek gestopt. Zijn vaak vertrouwelijk en moeten dus discreet worden behandeld. Dit boek gaat naar de secretaris-rentmeester of dijkgraaf toe. Hij is degene die het boek dan brengt. Wanneer hij het boek heeft opgehaald zien we hem op de gang het brievenboek openen en leest hij de te ondertekenen brieven. Met: “zo, zo,” en “nou, nou” hoor je hem de inhoud tot zich nemen. We besluiten bij personeelszaken een brief te maken waarin zijn ontslag wordt weergegeven. Wanneer hij de kamer af is met het boek, duurt het maar heel kort, dan komt hij op hoge poten terug met het boek om zijn ongenoegen te uiten. Sinds die tijd brengen medewerkers het brievenboek persoonlijk richting ondertekenaars.

Wanneer Delfland overschakelt van de originele blauwe Remmington schrijfmachine naar de personal computer is dat voor veel medewerkers een grote omslag. Men is niet gewend aan programmatuur dat is geïnstalleerd en sommige programma’s zijn volledig in het Engels. Verschillende keren worden we gebeld door medewerkers dat men niet uit een programma kan komen omdat de kennis ontbreekt. Als een medewerker belt met de mededeling dat hij op any key moet drukken, weet hij die niet te vinden. We maken een afdruk van een toetsenbord en tekenen er een extra knop bij met daarop de tekst any-key. Betrokken medewerker komt met zijn toetsenbord aanlopen en vraagt of hij een ander toetsenbord kan krijgen, hij mist de knop met any-key erop.

Delfland kent bloktijden. Tussen 07:30 en 12:15uur en 13:30 tot 18:00uur behoort de afdeling bezet te zijn. Niet voor een collega die regelmatig ook na 18:00uur nog werkt. Als hij een document af moet maken vergeet hij bij de conciërge aan te geven dat hij wat langer blijft. Betrokkene is zo met het werk bezig dat hij de tijd volledig vergeet. Wanneer hij op een gegeven moment tot de ontdekking komt dat het al halfnegen is besluit hij naar huis te gaan. Het gebouw is echter volledig in de sloten. Eenmaal binnen, mag je er niet meer uit. Hij zoekt ergens een ruit en slaat deze in. Hij kruipt door de smalle opening naar buiten en staat dan op het plein voor het gebouw. Ook het hek is gesloten. Met wat klimwerk komt hij boven op het hek. Wat hij echter niet in de gaten heeft is dat zijn jasje over één van de punten van het hek is geschoven. Als hij naar beneden wil springen blijft hij met zijn jasje aan het hek hangen en bengelt tussen hemel en aarde. De politie heeft hem later bevrijd.

Het is monumentendag. Medewerkers die hun diensten hebben aangeboden om rondleidingen te doen mogen hun auto op het plein zetten. Een parkeergarage is er nog niet. Een van de rondleiders zet zijn auto op de plek die is gemarkeerd met het bordje ‘DIJKGRAAF’. De auto’s van andere medewerkers komen er strak tegenaan te staan. Wanneer we druk bezig zijn met het rondleiden van publiek komt de toenmalige dijkgraaf het plein oprijden. Hij ziet dat zijn plek is ‘ingenomen’ en zet zijn auto erop 5cm tegenaan. De dijkgraaf heeft een burgemeester elders uit het land uitgenodigd en gaat eten in de stad. Als onze collega aan het eind van de dag naar huis wil gaan, staat hij volledig opgesloten. Die dag neemt hij de tram naar huis en laat zijn auto staan. De machtsverhoudingen in die tijd worden hiermee duidelijk.

Mijn collega uit Friesland die doordeweeks in Delft verblijft heeft de gewoonte om zodra hij binnen is zijn schoenen uit te doen. De vrijgezelle man is niet een van de schoonste en hij heeft toch wel een luchtje bij zich. Helemaal als hij zijn schoenen uitdoet. Dames van de typekamer storen zich mateloos aan het handelen van deze persoon. Wanneer hij dan ook op een keer zijn schoenen heeft uitgedaan, ontvremen zij deze en verstoppen de schoenen. De man maakt het niks uit hij gaat op kousenvoeten aan het eind van de dag naar huis. Later heeft hij zijn leven gebeterd en houdt hij zijn schoenen aan.

Op de kamer waar ik zit ligt een hoogpolig tapijt. De kamer is in het verleden van de directeur technische dienst geweest en heeft een toch wat andere uitstraling dan de andere kamers. Het tapijt is geen tweekontjes hoog, maar misschien wel drie. Als een van mijn collega’s veel meer gaat niezen en sniffen wordt het tijd om het tapijt te vervangen. Met mijn collega ontbieden we de toenmalige inwonende conciërge. “Beste Willem”, vraag ik hem, “ik zou heel graag andere vloerbedekking in de kamer willen, het is vrij ongezond.” Met Willem wandel ik mee naar de secretaris-rentmeester om toestemming te vragen. Als Willem de vraag stelt aan de beste man krijgt hij ‘nee’ op het rekest. “Je hoort het”, zegt Willem, “het gaat het niet worden.” Twee dagen later komt er een tapijtenlegger met nieuwe vloerbedekking. Ik begrijp er niets van en vraag aan Willem hoe dit nu is klaargemaakt. “Je moet niet alles vragen, joh”, zegt hij, “je moet het gewoon doen.” Wie had het hier nou voor het zeggen.

Met tapijtenleggers heb ik wat. Het hele gebouw moet worden belegd met nieuwe vloerbedekking. Een gerenommeerd bedrijf heeft de opdracht gekregen om het tapijt te vervangen. Ze zijn er al dagen mee bezig, als ik word gebeld door de receptie. “Aad kan je even komen, we hebben wat EHBO nodig.” Ik spoed me naar beneden. Bij de receptie staat een man met een bebloed bovenbeen en de broek op de knieën. De tapijtenleggers hebben een stanleymes als spelletje naar elkaar gegooid en hij heeft misgegrepen. Daardoor is het mes in zijn been terecht gekomen. Hij heeft het er voor de zekerheid alvast uitgetrokken, waar we als EHBO-er leren, dit te laten zitten. Zijn been bloedt behoorlijk en een flinke jaap is zichtbaar. Met de broek inmiddels op de hielen gooit hij er allemaal jodium in, dat hij van de receptioniste heeft gekregen. Maar daarmee stop je niet zo’n diepe snijwond. Ik verbind de wond en stel voor dat hij naar de spoedeisende hulp wordt gebracht. Dat vertikt meneer, hij moest zich die middag melden bij het UWV voor een uitkering en werkt dus zwart voor de tapijtlegger. Na veel overredingskracht hebben we, de bode en ik, hem naar het ziekenhuis kunnen brengen. Na afleveren zijn wij direct teruggegaan. Hoe meneer naar huis is gegaan weet ik niet.

Zo zijn er nog vele voorvallen te beschrijven. Ik laat het erbij en houd de rest voor mezelf. Of misschien tijdens komkommertijd wijd ik er nog een blog aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.