292. Van leed naar lief

Het zit Hans niet mee. Na een echtscheiding is hij ook zijn baan nog kwijtgeraakt. Hans is 56 jaar oud en komt niet meer aan de slag. Zijn zoon heeft hem met ruzie de rug toegekeerd. Zijn dochter woont in Zuid-Afrika en dat is niet naast de deur. Geen fijn leven dus. Zijn moeder is de enige houvast in zijn leven.

Het stormt gigantisch. De regen striemt in zijn gezicht. Zijn fiets kraakt bij elke trap die hij doet. Zijn kuiten verzuren. ‘Wat een kutweer’, gaat er door zijn gedachte. Het helpt niet, hij moet erdoorheen. Hij heeft een telefoontje gekregen van de buurvrouw van zijn oude moeder. Zijn ‘mama’, zoals hij haar altijd noemt, is zojuist door een ambulance meegenomen naar het ziekenhuis. “Wat heeft ze?”, had Hans gevraagd, maar dat wist ze niet. “Het licht bleef vanavond aan en dat is niks voor jouw moeder”, zei ze. “Ik ben even gaan kijken en vond haar liggend in de keuken. Ze had een hoofdwond. Toen heb ik eerst 112 gebeld en toen jou.”

Stoempen, afzien en doortrappen. Het is Hans nooit gelukt om zijn rijbewijs te halen. Na negen keer op en ruim 5300 gulden lichter vond hij het genoeg. Nu is het een probleem. Nu om halftwaalf rijdt er geen bus meer vanuit zijn dorp. Het is zo-ie-zo al een probleem om met het openbaar vervoer te gaan. In de spits rijdt de bus elk uur en daarbuiten om de twee uur. Om 23:00uur is het over dan rijdt er niets meer.

Na dik een half uur komt Hans rond middernacht aan bij het ziekenhuis. De voordeur is gesloten. ‘Ingang via de spoedeisende hulp’, staat er op het lichtgevend bordje naast de draaideur die hermetisch is afgesloten. Hans ziet een zuster lopen en tikt met zijn ring op het raam. De zuster heft haar handen op, ‘ik kan niet openen’, ziet hij haar mond zeggen. Met een draaiende beweging met haar handen geeft ze aan dat Hans om het gebouw moet lopen.

Op een draf haast hij zich naar de SEH. Daar treft hij de portier. “Mijn moeder is hier opgenomen”, zegt hij gehaast. “En hoe heet uw moeder?” vraagt de man achter de desk. Hans noemt de naam van zijn moeder. De deskmedewerker zoekt in het systeem. “Het spijt me”, zegt hij, “mevrouw is zojuist verhuisd naar een meer gespecialiseerd ziekenhuis elders. “Waar”, vraagt Hans en zijn ogen schieten zowat uit de kas als de portier de plaats heeft gezegd waar zijn moeder naar toe is gebracht. “Maar er zijn meerdere ziekenhuizen die onder die naam werken, dus welk ziekenhuis precies dat weet ik niet”, voegt hij eraan toe. “Godverdomme, hoe in Gods naam kom ik daar, ik ben op de fiets.” De medewerker haalt zijn schouders op. “‘K zou niet weten”, zegt hij, “een taxi misschien.” “Weet u wat het is, er is vermoedelijk gekozen voor het beste ziekenhuis”.

Hans is des duivels. “Kunt u echt niet nagaan in welk ziekenhuis?”, vraagt hij. De portier kan er niets over zeggen. Morgen, ja morgen weet zijn collega het wel. Voor Hans is het duidelijk dit gaat hem vanavond niet worden. Hij druipt af, nu dan wel voor de wind. Balend als een stekker fietst hij naar huis. Hij huilt, nog meer tegenslag. Die nacht kan hij niet meer in slaap komen, hij ligt maar te draaien en kan de slaap niet vatten.

De volgende ochtend belt hij naar het ziekenhuis waar zijn moeder die avond als eerste naar toe is gebracht. Daar krijgt hij van de medewerkster te horen waar zijn moeder is heengebracht. Je zou verwachten dat betreffend ziekenhuis al lang met Hans contact had opgenomen. Maar niets is minder waar.

Hans fietst naar het treinstation en stapt met zijn OV-kaart in de trein. In de plaats van het ziekenhuis zoekt hij op zijn mobiel naar de bus die hem naar het ziekenhuis kan brengen.

Aangekomen in het ziekenhuis krijgt hij te horen dat zijn moeder op Intensive Care ligt. Het gaat niet goed met haar. Hij mag er wel even bij. Zijn moeder is niet aanspreekbaar. Aan de zuster vraagt hij of hij even met een dokter kan praten. De zuster gaat het voor hem proberen. Als hij de zuster uitlegt hoe hij zich ontzettend ergert aan het feit hoe het gegaan is, neemt ze even tijd voor hem. Ze haalt een kopje koffie voor hem en gaat naast Hans zitten. Hij gooit bij haar alles eruit wat hem dwars zit. Opnieuw schiet hij in een huilbui. De zuster haalt wat tissues voor hem.

Even later komt de dokter aanwandelen. Hij neemt Hans mee naar een apart kamertje. “Ik moet u een trieste mededeling doen”, zegt de neurochirurg. “Uw moeder heeft gisteren een herseninfarct gehad en wat we hebben vastgesteld is dat ze enige tijd heeft gelegen voordat ze is gevonden.” “Het komt niet meer goed met haar”, zegt hij. Hans is niet meer te stoppen. Tissues te kort. Zijn allessie, het enige waar hij zich aan vastklampt. Nu heeft zijn leven helemaal geen betekenis meer.

Twee dagen later overlijdt de moeder van Hans. Hij staat er alleen voor om alles te regelen. Zijn dochter met haar man komen over uit Zuid-Afrika. De buurvrouw biedt hem nog wat hulp aan. Hans zat er nu helemaal doorheen. De begrafenis gebeurt respectvol, tranen vloeien als een waterval. Een dankwoord naar de buurvrouw kan hij nauwelijks over zijn lippen krijgen. Ze begrijpt hem en legt haar hand op zijn schouder.

Nog vier dagen logeert zijn dochter bij hem. Zij schiet hem te hulp. “Papa, wil je met mij gaan, je hebt hier verder niets meer om naar om te kijken.” Hans vindt het een hele moeilijke beslissing, maar heeft hier inderdaad eigenlijk niemand meer. Na lang wikken en wegen besluit hij om naar zijn dochter te gaan. Hij zegt zijn huur op, verkoopt zijn spullen en laat de rest door een kringloopwinkel ophalen. Twee maanden later vertrekt hij richting Zuid-Afrika.

Inmiddels, iets meer dan vijf jaar verder, heeft Hans zijn leven weer opgepakt. Hij heeft een lieve vriendin opgeduikeld in Zuid-Afrika en woont op het terrein van zijn dochter en schoonzoon. Hij klust wat bij op de ‘farm’ en heeft het leven weer op de rails, geniet van zijn kleinkinderen en is zijn dochter eeuwig dankbaar. Hoe leed in liefde kan eindigen.

2 gedachten over “292. Van leed naar lief

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.