290. De halve marathon van Midden-Delfland

Een ijzige wind blaast uit oostelijke richting. Voor de wind een heerlijke rit maar tegen vreselijk koud. Het is 23 februari 2018. Op sommige sloten ligt een ijslaagje. Waar de wind vat heeft op het water kabbelt het tegen de ijslaag aan en snoept stukjes van wat aangevroren is weer lekker terug. Het is de dag van de 10 km en de halve marathon van Midden-Delfland. De organisatie is in handen van de Hardloper uit Schipluiden en Thof uit Maasland. Ik heb me opgegeven om als EHBO-er mee te fietsen.

Al vroegtijdig krijg ik een verzoek om mee te doen. Niet persoonlijk maar een algemene e-mail voor hulp bij bovenstaande activiteit. Na jarenlang als EHBO-er actief te zijn geweest bij mijn werkgever, heb ik me nu weer aangesloten bij de EHBO-vereniging in ons dorp Schipluiden. Als ras-vrijwilliger besluit ik om me beschikbaar we stellen. Ik deel mezelf in als EHBO-fietser bij de halve marathon. Met de buurman even verderop uit de straat maak ik een afspraak om samen op te fietsen naar het naastgelegen dorp Maasland waar de start is. Kort voor de dag van de marathon komt de indeling mijn kant op, als mede de route die moet worden gelopen.

Lekker voor de wind gaat die zaterdag de rit langs de Gaagweg richting Maasland. Gezellig kletsend komen we aan bij de sporthal de Hofstede van waaruit e.e.a. wordt gecoördineerd. Sporters zijn er al genoeg. Men komt er het startnummer halen om zich vervolgens in de sportoutfit te hijsen. Anderen doen het in omgekeerde volgorde. Ik meld me bij de post waar een bordje EHBO boven de tafel hangt. De tassen en dekens worden uitgereikt, alsmede het herkenbare gele hesje met het verenigingslogo. Nog even nemen we de route door en dan is het op weg naar de start, nabij de Schilpen, in de kern van Maasland. Sporters van de 10km en de halve marathon stellen zich door elkaar heen op achter de startvlag. Tot op 30 seconden voor het startsein komen er nog sporters aanlopen. Sommigen hebben zich winters gekleed. De handschoenen aan, de muts op. Anderen lopen in een korte broek en zelfs een hempje. Ik moet er niet aan denken. Met mijn jas aan is het al koud.

Om 13:00uur klinkt het startsein. Al hollend gaat de meute langs mij heen. De grond onder de voeten beweegt mee op de cadans van de lopers. Een flink aantal deelnemers heeft zich aangemeld en doet een gooi naar zijn of haar persoonlijk record. Als iedereen voorbij is sluiten mijn medefietser en ik achteraan aan. Al snel ontstaat er een kopgroep. De laatsten moeten hun eerste passen nog maken als de eersten al 300 meter weg zijn. Eenieder kiest zijn of haar tempo. Ik vind het knap als je de moed hebt verzameld om mee te hollen.

Na de start gaat het via de Herenstraat het dorp uit. Langs de geitenwei en tennispark richting Schipluiden. Ik rijd met mijn mede-EHBO-er samen nog achteraan en zien de eerste lopers al langs de molens over het Molenpad lopen terwijl wij net aan de bocht om komen. Een verschil van zomaar 800 meter tot een kilometer en we zijn slechts zeven minuten onderweg. Ik bespreek even met mijn medebegeleider om langzaam naar voren te sluipen en ergens halverwege het peloton te gaan rijden. De eerste lopers zijn vaak geoefende sporters terwijl de laatste plezierlopers zijn. Zij zullen het vermoedelijk het moeilijkst krijgen. Onderweg zijn we al de nodige verkeersregelaars tegen gekomen. Zij zorgen voor de veiligheid van de loper en loopster. Bij de oversteek Molenweg/Gaagpad worden er flink wat auto’s tegen gehouden als we de oversteek maken. Nu pal de tegenwind in. Een gevoelstemperatuur van -4°C. De groepen vallen uit elkaar. Hier en daar praat men met elkaar, op andere plekken is het muisstil en probeert men in elkaars cadans te stappen. Een loper met oortjes in is onbereikbaar, de muziek hoor ik uit de oortjes komen. Bij de Kwakelweg vindt de scheiding plaats, de 10 km gaat rechtsaf, de lopers van de halve marathon vervolgen hun weg naar Schipluiden. Over het Gaagpad de Trambrug op, een scherprechter, meer groepen vallen uit elkaar. De eerste lopers zie ik onder de brug doorlopen terwijl de lopers voor mij de aanloop de Trambrug op nog moeten inzetten. Dan om Akkerleven heen. Een fouragepost met water en banaan. De bekertjes worden hier en daar weggegooid en waaien over straat heen. Dan op naar de Vlaardingsekade. Ik merk dat ik in de weg rijd als een groep lopers achter mij in mijn nek hijgen, ik geef hen de ruimte.

Nog even door Schipluiden heen om vervolgens het dorp te verlaten en voor de wind de terugtocht te aanvaarden. Het tempo gaat omhoog geeft mijn kilometerteller aan. Met een lekker zonnetje in het gezicht en windje mee gaan we op weg naar de Duifpolder. Als we linksaf slaan staat er een gure snijdende wind. Een gemene wind is voor de lopers niet fijn, maar ook bij mij komen de koude tranen. “Bij elkaar blijven”, roept één van de mannelijke lopers. Dat scheelt, je loopt makkelijker in een groep dan alleen. Dan gaat het met één van de lopers niet helemaal goed. Hij haalt een reep of iets uit zijn zak, maakt deze open, wil er een beet in nemen, maar bijt in zijn vinger. Een pleister erop en hij kan weer verder.

Eenmaal de bocht om wordt het windvriendelijker. Langs het water richting Maasland. Als ik aan loper vraag of hij lekker heeft gelopen, zegt hij dat de wind spelbreker is in zijn verwachting een goede tijd neer te zetten. Door het dorp Maasland staat de weg bezaaid met verkeersregelaars. Hier en daar een fotograaf die eenieder op de gevoelige plaat vastlegt. Nog eenmaal links en rechts en dan de Herenstraat op. Het finishdoek hangt boven de straat en is in zicht. Nog eenmaal zet de loper voor mij aan, nog eenmaal alles geven dat hij heeft. Met opgeheven handen passeert hij de finishlijn. Geen winnaar, maar voor zichzelf een enorme prestatie. Een prachtige glimlach doet mij beseffen dat de loper zeer tevreden is.

Ik ga me nu afmelden in de sporthal. Een van de lopers vertelt mij 1 uur en 27 minuten te hebben gelopen, voor hem een toptijd. Verder is het er stil en verlaten. Waar zijn al die sporters gebleven? De 10 km is al lang afgehandeld. De prijsuitreiking van de winnaars staat te wachten. De laatste lopers zijn nog niet eens binnen, als de eerste lopers met hun prijs huiswaarts gaan. Voor de vrijwilliger is er ook een prijs. Een taartje voor de hulp. Ik kan thuiskomen.

Nu voor ons, EHBO-ers, nog de terugreis. De wind is nog guurder geworden. Het waait harder en venijniger. De accu van mijn fiets heeft ook moeite met de kou en is leeg. Het laatste stukje zonder trapondersteuning. Thuis aangekomen voel ik mijn hoofd gloeien, gloeien van de kou. Het was een gezonde bezigheid, niet gelopen, maar gefietst. Ik heb het met plezier gedaan.

Voor de uitslagen van de 10km: zie hier. Die van de halve marathon vind je hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.