283. (Schijn) Eenzaamheid

Opnieuw een schrijfopdracht: over eenzaamheid

89 jaar is ze inmiddels. Komt bijna niet meer buiten. Gezond? Mwah. Ze klaagt over haar eenzaamheid. “Ik zie nooit iemand, ben maar eenzaam”, ik hoor het bij elk bezoek dat ik haar breng. Ik kom er bijna wekelijks, even haar post wegwerken en kijken of alles nog verloopt zoals dat zou moeten. Ze heeft het niet makkelijk, is weduwe en haar dochter woont 200km bij haar vandaan. Ze komt eens in de twee maanden bij haar langs. “Het leven is het leven niet meer”, zegt Kreina, de vrouw waar ik me als mantelzorger aan heb verbonden.

37 jaar is ze al weduwe, haar man kwam om bij een verkeersongeval. ‘Dronkenschap van de veroorzaker’ had de politie haar meegedeeld. Hij was om negen uur ‘s avonds naar het werk gegaan. Werkte aan de wegen, asfaltering en belijning. Een auto is vol op hem ingereden. Hij was op slag dood. Ze heeft het nooit kunnen verwerken. Sindsdien loopt Kreina in het zwart.

Haar gezondheid gaat achteruit. Kreina zit met het hoofd in haar handen aan de tafel als ik binnen kom. “Hoe is ‘t”, vraag ik aan haar als ik ben aangeschoven. Ze kijkt even op en legt haar hoofd terug in haar handen, haar dunne armpjes steunen op haar ellebogen op de tafel. “Niemand gezien van de week”, zegt ze. “Uw dochter ook niet?” Vraag ik haar. “Ja, die wel. Maar kwam slechts even”. Ze moest door naar haar vriendin had ze aangegeven en had daardoor dus weinig tijd voor haar moeder. Op dat moment gaat de bel. Dokter Hansen staat voor de deur. De huisarts komt soms spontaan langs. Hij heeft iets met Kreina. Heeft haar ook ondersteund na het overlijden van haar echtgenoot. Ik laat hem binnen. Als hij gaat zitten vraag ik of hij een kopje thee wil. “Nee, laat maar”, zegt hij. Hij pakt de hand van Kreina. “Hoe gaat het met U”, vraagt hij. Kreina zegt net als tegen mij dat ze nooit iemand ziet. De dokter kijkt mij. Hij schudt zijn hoofd. “Ze wil niet naar een verzorgingshuis”, geeft hij aan als hij naast mij komt staan en ik in de keuken een kopje thee voor Kreina en mezelf maak. “Daar zou ze beter tot haar recht komen, maar ik kan haar niet dwingen.” Hij heeft het al een paar keer geopperd. Even later gaat de dokter weer. “Nou tot ziens”, zegt hij en laat mij met Kreina achter.

Ik heb zo’n anderhalf jaar geleden een schriftje neergelegd bij Kreina. Zo kan ik een beetje in de gaten houden of ze de waarheid spreekt, voor wat betreft haar bezoek. Niet dat ik haar niet geloof, maar toch.

“Waar is het schriftje”, vraag ik aan Kreina. “In de la in de kast”, zegt ze. Terwijl ik naar het oude, eiken dressoir loop kijkt ze me na. “Het ligt onder de nog niet geopende enveloppen”, geeft ze me mee. Ik weet, daar ligt het schrift bijna altijd, terwijl ik heb gevraagd om het op de tafel neer te leggen. Als ik de laatst ingevulde bladzijde open, staan er 21 mensen in die langs zijn geweest. “U zei toch dat er niemand is langs geweest, ik heb hier 21 mensen die iets in het schriftje hebben geschreven.” Dat is meer dan dat er bij mij langs komen, constateer ik. “Ze blijven altijd maar even”, zegt ze, “niemand heeft tijd.” Het is niet makkelijk, ze is van iedereen afhankelijk.

Na een klein uurtje ga ik ook weer weg. Ik vind het vervelend om haar alleen te laten, maar ook ik heb mijn gezin.

“Niet te lang wegblijven, hè”, zegt ze, als ik mijn jas aantrek. “Nee hoor Kreina, eind van de week kom ik weer langs.” Ik trek de deur achter mij dicht en weet dat ze in haar Liberty gaat zitten, wegzakt en in slaap valt.

Geen bezoek en eenzaam is het niet. Ik wil het niet bagatelliseren. En ja, een dag met niets duurt lang. Maar Kreina is bevoorrecht dat er mensen bij haar komen, van de kerk, de Zonnebloem, haar buurtjes, haar huishoudelijke hulp, maatzorg, mantelzorg en de fysiotherapeut. Ik denk dat menig gezond jonger mens minder bezoek krijgt dan Kreina. Volgende week ga ik er weer langs om hetzelfde ritueel weer te horen te krijgen. Ik doe het met liefde.

Een gedachte over “283. (Schijn) Eenzaamheid

  1. Prachtig dat je dit mag doen voor haar.
    Wellicht is het een idee, om haar een keer mee te nemen om bij jou thuis thee te komen drinken.
    Zulke mensen komen bijna nooit de deur uit voor iets leuks.

    Like

Laat een reactie achter op Arie Boele Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.