269. Wat nou ‘Ik beloof niks’, het was top, supertof

Het was spannend afgelopen zaterdag. René heeft zijn première van zijn nieuwe voorstelling: ‘Ik beloof niks’. Ik was zelf al een keer bij een try-out gaan kijken. Maar toch, een ander en groter theater, een paar weken verder, veel meer en ander publiek. Allemaal factoren die een invloed kunnen hebben op zo’n voorstelling. Voor mijn lief is het volledig nieuw. Soms krijgen we de vraag of we bekend zijn met wat hij doet of voorbereid. Dat zijn we niet. Af en toe krijgen we wel iets mee, maar doorgaans doet hij alles zelf, in samenspraak met, deze keer, zijn theaterregisseur Laurens Krispijn de Boer.

Er is op bewuste zaterdag van alles aan de hand, Sinterklaas komt in het dorp, maar er is die avond ook de finale van Cameretten 2017. Ook Sara Kroos heeft haar première van haar voorstelling ‘Zonder verdoving’. Mogelijk een reden dat er geen belangstelling is van de pers en daardoor ook geen waardering voor de show van uit de nieuwsmedia. Al is het eigen publiek misschien nog wel veel belangrijker voor de waardering. Uitverkochte zalen is ook een waardering.

Twee avonden achtereen is René stijf uitverkocht in theater Diligentia. De programmeur heeft het aangedurfd om hem voor twee avonden te boeken. Dat getuigt van vertrouwen, maar ook van lef. Het drietal, Laurens, Ramon, zijn vaste technicus, en René, nemen op vrijdagmiddag bezit van het theater. Alles moet perfect, er mag niets aan het toeval worden overgelaten. Het moet top zijn niet alleen op vrijdag maar nog meer op zaterdag.

Op vrijdag, tijdens zijn voorstelling krijgen wij al lovende reacties op onze telefoon. Kennissen zitten in het theater. ‘Geweldig’, ‘subliem’. Na afloop nog even een fotootje met René. De volgende ochtend vroeg hebben we contact met onze oudste. Het is heerlijk verlopen, gisteravond. Goed gespeeld, fijn publiek en een enthousiast applaus. Dat belooft wat voor zaterdagavond.

Op zaterdag gaan we ruim op tijd weg. We willen wat gaan eten en dan door naar de voorstelling. Met de auto richting Brasserskade en daar op tramlijn 1 richting Scheveningen, om er bij Kneuterdijk uit te stappen. Inmiddels hebben we contact gehad met onze jongste. We gaan gezellig met z’n drieën eten. Na het eten nog ergens een kopje koffie en dan door naar het theater.

Bij het theater aangekomen zijn we vroeg. Ook de echtgenote van de technicus ontmoeten we. Zij heeft haar twee kinderen meegenomen. Bij binnenkomst heeft René ons direct in de gaten en worden we spontaan door hem begroet. We halen gelijk de kaartjes op en kijken even in de zaal. Daar komen we Ramon en Laurens tegen. Als het dochtertje van de technicus aan René vraagt hoeveel stoelen er in de zaal staan, laat hij haar gokken. “80”, zegt ze. “Nee 450”, zegt René. Heel even schrikt ze. Omdat ze niet bleu is en graag zelf ook op de voorgrond staat, wordt haar gevraagd of ze zou durven optreden in zo’n zaal. Ze is overigens pas tien jaar. Dat durft ze en haalt een briefje uit haar zak, waarop haar huiswerk staat. Ze doet even een vertaalquiz om af te sluiten met een goocheltruc. “Ik heb niet eerder zo’n relaxte laatste voorbereiding gehad op een voorstelling”, zegt René. Even later is hij weg, weg voor zijn echte voorbereiding.

Wij verlaten de zaal om even later opnieuw als bezoeker de zaal in te gaan. Als we aan een tafeltje staan komt er iemand bij ons staan. Ze kent ons oppervlakkig en vraagt van wie onze jongens het talent hebben. Dat zit ergens in de genen, van wie exact is niet te zeggen. Ik schreef er eerder een blog over.

Als we onze plek hebben ingenomen word ik aangesproken door een oud-dorpsgenoot. “Je bent zeker wel trots”, zegt hij. Ik beaam het. Er vindt nog even een gesprek plaats. De man naast me luistert mee en vraagt op een gegeven moment of ik de vader ben. Ook dat beaam ik.

Dan gaat het licht uit en hoor ik René praten. De show is begonnen. Ook dit keer schrijf ik niets over de inhoud van de voorstelling. Het is verrassend en niet iedereen heeft echt in de gaten wat echt is en wat niet. Hij maakt een mooie metafoor tussen een winkel en magazijn en de mens met zijn eigenheid. Mooie voorbeelden en beeldspraak. Hij geeft er een boodschap in mee en geeft zich bloot.

Terwijl hij al speelt komen er nog steeds mensen binnen wandelen. Dat gaat niet bepaald geruisloos. Het publiek, maar bovenal de cabaretier wordt erdoor gestoord. Even later gaat iemand op het gemak een zak chips leeg zitten eten. “Dat stoort, beste mensen.” Als je geconcentreerd moet spelen word je hierdoor echt uit je concentratie gehaald. Heb respect, ga op tijd van huis en laat je etenswaren thuis evenals je telefoon, calamiteiten uitgezonderd. Maar zet ook die devices uit en probeer niet stiekem een foto of zelfs een filmpje te maken van het product van de spelende artiest.

De voorstelling gaat geweldig. Momenten van hartelijke lach, een tussentijds applaus maar ook een uiterst geconcentreerde stilte. Men wordt meegenomen in een hele goede voorstelling.

Ook deze keer eindigt de voorstelling weer met een geweldig staand applaus. Hij heeft het naar mijn mening weer perfect gedaan.

We blijven even in de zaal hangen terwijl het theater leegloopt. Er is uiteraard een dronk op de première. Een toast op een fantastische voorstelling maar ook op een hele leuke en mooie tour voor de rest van het seizoen. Er zijn hele gave woorden vanuit zijn impresariaat, De Mannen. Er zijn bloemen, niet alleen voor hem, zijn regisseur en zijn technicus maar ook voor ons. Ook wij worden gefeliciteerd. Dat is dan alleen omdat we hem op de wereld hebben gezet, want meer hebben we er niet aangedaan.

Dan naar boven. In de foyer van het theater drinkt het publiek nog een drankje. Sommige mensen wachten op de komst van René. Er wordt druk gepraat over de voorstelling. Ook wij worden daarin betrokken. Stukjes uit de voorstelling die op ‘ons’ van toepassing zijn worden duidelijk aangehaald. Soms kan men het niet scheiden. ‘Gaat het om zijn echte ouders of zijn het nep-berichten.’ We worden daar vaker over aangesproken.

Het is tijd voor een drankje, mijn jongste broer is er met zijn hele gezin. Leuk. Daar sluiten we aan. Ook hier gaat het gesprek over de topsport die René zojuist heeft bedreven. Want topsport is het. Ga maar eens ruim anderhalf uur op het podium staan en vertel en houdt het publiek bij de les maar doe dat ook nog eens boeiend. Voor mij is het gelukt, voor mij heeft hij Olympisch goud gewonnen.

René zwerft inmiddels tussen het publiek. Er vinden omhelzingen plaats zie ik vanuit een ooghoek. Knuffels ook en kussen. Hij wordt gefeliciteerd met het behaalde resultaat. Gaaf om te zien. Dat doet me wat. Iedere ouder is trots op zijn kind, maar ‘ons’ kind is toch altijd wel specialer. Dat zal iedereen zeggen en dat is niet meer dan normaal.

We hebben afgesproken om met René mee terug te rijden naar Delft. Hij blijft vannacht bij ons slapen en morgen ontbijten. Het loopt bij hem uit. We besluiten om met mijn broer mee te rijden terug naar Delft, maar niet eerder dan dat ik van programmeur Frank Heijman twee posters van de theatershow heb ontvangen. In de ex-kamer van René thuis, hangen alle posters van zijn programma’s, daar hoort deze ook tussen.

Om halftwee zijn we thuis. Even later schiet René binnen. Nog even een afterdrankje en dan slapen.

De volgende morgen is het om negen uur alweer dag. Het ontbijt staat op tafel en ook onze oudste is beneden. Het wordt een lummeldag, lekker nietsdoen, de cooling downdag. Een beetje Jan van Haasteren, onze hobby met legpuzzels. Lekker keuvelen, bankhangen en genieten van gisteravond.

Na het avondeten gaat hij René terug naar waar hij vandaan kwam, Amsterdam. Even een weekje rust, even een weekje opladen voor de voorstellingen die komen gaan. Het was top, supertof. We mogen trots zijn en dan niet alleen op hem, maar even zo goed op nr. 2. Want hij doet het net zo goed, al zijn we daar wat minder direct bij betrokken. Machtige kinderen hebben we. We zijn echt dankbaar en trots.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.