268. De organisatie achter Sinterklaas

Het is weer zover. De rode mantel, altijd zorgvuldig opgeborgen, is voor het eerst weer uit de kledingtas gekomen. Het is altijd een heel gedoe om alle attributen elke keer weer mee te nemen. De mantel alleen is niet genoeg. Wat te denken van de mijter, de albe, de stola, de rouge voor de blosjes, wenkbrauwkleurstof, snorrenlijm, baardstel en pruik, koord, kruis, paarse onderrok en paarse pasmouwen, een donkere broek, donkere sokken, Sinterklaas schoenen, lijmremover, snor, handschoenen, staf, ring en natuurlijk het boek. Ja het is altijd goed tijd te besteden om alles mee te krijgen en dan ook nog ongezien in de auto te krijgen. Er wonen nog gelovigen in de straat dus het moet allemaal in het geniep. Het is ook zaak om er goed en levensecht uit te zien als je alles aan hebt. Zo af en toe zie ik Grobbebollen voorbij komen op internet. Een baardstel dat absoluut niet past is een drama. Hoe duur ook, dat moet op maat zitten en verzorgd zijn. De mond is vaak niet zichtbaar waar dat toch echt moet. Je moet er ook het postuur voor hebben, groter zijn dan 1.85mtr en een brede schouderpartij hebben.

Inmiddels zijn bijna alle boekingen binnen, tenminste op degenen na die op het allerlaatste moment nog een bezoek verwachten. Grotere bedrijven boeken of bellen al in september. Soms bespreekt men zelfs direct al als je net weg bent. Je kunt het maar geregeld hebben. Als vanaf half oktober de boekingssite open wordt gesteld, komen particulieren boeken.

Boekers kunnen opmerkingen maken, zoals voorkeur voor een Sint, kinderen bij scouting, dan moet je opletten dat er geen leiding van die speltak meegaat. Men geeft aan om hoeveel personen het gaat en op welke dag en tijdstip men de Sint verwacht. Dan is het aan de planning om er een passend programma voor te maken. We zijn afhankelijk van de aanmelding van Pieten. Dat loopt de laatste jaren terug en daardoor is het soms lastig om zaken te matchen. Voor de man in de rode mantel is dat niet van toepassing, want de Sinten staan vast. Dan wordt er ook nog eens gekeken naar hoe we de route kunnen rijden en of er voorkeurboekingen zijn. Dan wordt het bezoekschema opgesteld om op tijd en met zo weinig mogelijk verplaatsingen op het optreden te zijn. De informatie over de kinderen, maar ook volwassenen moet er ook nog zijn, al geeft men die ook gerust nog even mee als je voor de deur staat. En dan gaat het spel beginnen.

Het is opletten, altijd. Hoe reageert een kind, een ouder soms. Wat kan je wel zeggen, maar ook wat beslist niet. Kan je grappen maken over de kinderen heen naar de ouders. Het is een kwestie van aanvoelen. Ik onderstreep mijn kritische teksten in het boek, dat valt direct op. Het is ook leuk als er iets over de aanwezige ouderen is doorgekomen.

Het eerste optreden zit er op. Met een flink aantal Pieten gaan we bij onze werkgever langs. Collega’s waar ik al jaren mee samenwerk spelen de grote Pieten. Kinderen van collega’s zijn kleine Pietjes. Ik wil graag van te voren even kennismaken met de kleintjes. Als ik dan ook aan tafel sta waar een kind zit met haar moeder, vraag ik haar naam. “Naomi”, zegt ze. “Weet je wie dat is?” vraagt de moeder aan het kind, wijzend naar mij. Ze schudt haar hoofd. “Sinterklaas”, zegt haar moeder. “Echt”, zegt het meisje, “echt, bent u echt Sinterklaas.” Alsof Sinterklaas geen acteur is en echt bestaat. Hoe grappig.

Tijdens het optreden van een goochel Zwarte Piet, die ook een leuke show opvoert, maak ik mezelf op. Het blijft lang stil. Ik heb geen idee hoe laat het is. Sinterklaas heeft geen horloge om, net als dat mijn trouwring is thuis gebleven. Ook de telefoon gaat uit de zak en doet niet mee in ‘t spel. Dan komt iemand mij halen. Ik word ontvangen door de dijkgraaf. Dat gaat formeel. Hij heeft ook zijn ambtsketen om. Normaliter is er wel een spel van woorden, maar dit keer niet. “U komt toch voor de kinderen”, krijg ik mee. Dat wordt alleen een kort welkomstwoord.

De cadeautjes worden op leeftijd uitgereikt. Er zijn ruim 70 kinderen, dat moet dus snel gebeuren, zeker voor de kleinste van drie jaar. Even een foto maken met de leeftijdsgroep en de Sint en dan de volgende groep Cadeautjes blijven ingepakt tot alle kinderen die hebben ontvangen. Zo gaat dat met de vijf leeftijdsgroepen. Dan is het aftellen en scheuren.

Blije gezichten. Kinderen die komen bedanken. Dan ineens een meisje dat haar cadeautje in haar hand heeft en komt zeggen dat ze niet blij is met hetgeen ze heeft gekregen. “Ik wil dit helemaal niet”, zegt het vijfjarig meisje. Moeders of vaders heeft de keuze gemaakt uit een aantal cadeautjes, dus ik speel het in stijl terug. “Leg vanavond of morgen jouw cadeautje maar bij je schoen en vraag aan mama of papa of zij/hij een briefje erbij wil leggen om het te ruilen. Als Piet dan langskomt kan hij dat doen.” Ik hoop dat het goed overkomt, maar het is niet mijn probleem.

Kinderen willen bij Sint op schoot voor het fotootje. Soms til ik ze zelf op schoot, maar sommige ouders zetten rustig twee kinderen bij je op schoot. Mazzel als ik er met mijn face tussendoor mee word gefotografeerd. Hele kleintjes, baby’s, weten niet waar hun handjes blijven en raken vaak verstrikt in Sint’s baard. Dan is het even oppassen dat je ware identiteit niet zichtbaar wordt.

Kinderen hebben hun cadeau ontvangen en uitgepakt. Men vertrekt bijna direct. Het is voorgekomen dat ik bijna de laatste was die het pand verliet. Nu maak ik zelf de keuze en ga op tijd weg. Het eerste optreden zit erop, er zullen er nog velen volgen. Wie weet kom ik u ergens tegen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.