266. Dit jaar voor mij nog een traditioneel Sinterklaasfeest

Ambtshalve kijk ik naar het Sinterklaasjournaal. Is me dat schrikken. Wat een drama weer allemaal. Het wordt elk jaar erger. Nu slaan de pakjes over boord. In een zware storm proberen mannen de boot recht door zee te laten gaan. Ik vraag me af hoe moeders en vaders na het journaal hun kinderen uitleggen hoe het nu moet met de pakjesboot en die vreemde mannen bij Sinterklaas, er is geen Piet te zien. Of moeten de aanwezige acteurs de Pieten voorstellen? Het sprookje loopt van lieverlee leeg. Zal de winkelier lekker vinden. Daar gaat de 5 december omzet, als dit zo doorgaat. Die afschaffing van 1,4 miljard dividendbelasting voor grote buitenlandse bedrijven kan straks beter naar onze kleine detaillist toe gaan.

Ook dit jaar ga ik nog voor donker gekleurde Pieten, het woord zwart durf ik niet te zeggen, bang dat ik daarop word aangesproken. Het blijft toch een vreemde gewaarwording hoor, die ome Piet die als roetveegpiet mee moet lopen in de Sinterklaasoptocht. Of moet ik zeggen ome Kees, want Piet mag misschien ook wel niet.

Het geweldige kinderfeest lijkt uit het straatbeeld verbannen te worden. Kinderen kunnen het niet meer bevatten, maar sommige ouderen ook niet. Ik begrijp de commotie wel rondom de donkere mens, maar ik associeer het met de leuke donkere mens die cadeautjes komt brengen, samen met zijn vriend Sinterklaas.

Er komt een tijd dat ook ik in het burger zal moeten, ouderen en senioren voelen zich voor gek gezet in de figuur die hen nadoet met zijn lange witte baard en prachtig witte haar. Zij voelen zich gediscrimineerd en zijn jaloers op de hoeveelheid mooi witte haar dat de oude Sinterklaas nog heeft. Dat hebben zij niet of niet meer. Nee, over enige tijd mag ik in het zwarte pak en wit overhemd de huizen langs samen met mijn burgervrienden om hier en daar een pakje te brengen. Mijn donkere vriend mag dan niet eens meer mee.

Het wordt dit jaar nog veel meer oppassen. Wat te denken van #MeToo. Geen kind meer op schoot, geen oudere meer in de buurt van die oude viespeuk. Stel je voor dat ie aan je zit. Dat kleine kusje dat ik weleens van kleutermeisje heb gehad is helemaal uit den boze. Geen foto meer met een groep rondom Sinterklaas, want waar laat hij zijn handen. Voor je het weet ben je al veroordeeld.

Waar gaat het naar toe. Het eeuwenoude sprookje sterft een brute dood door de demonstraties en discussies die er zijn. Het heeft nog net aan geen dode opgeleverd maar het elkaar naar de strot grijpen is het volgende.

Dit jaar plak ik er in ieder geval nog een keer aan vast. Gewoon traditioneel, met donker gekleurde Pieten. Gewoon met een kind op schoot, als hij/zij dat zelf wil, want aan traumatische ervaringen wil ik niet hebben meegewerkt. Voor volgend jaar zie ik wel weer. Het zou wel zonde zijn als het wordt afgeschaft of verboden. Niet alleen voor mij en mijn vrienden en vriendinnetjes die in het kleurrijke pak stappen, maar nog veel meer voor de kinderen die een sprookje wordt ontnomen.

Ik wens u voor dit jaar nog een fijn Sinterklaasfeest toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.