265. Trampoline springen of zumbales volgen?

Afgelopen vrijdag opnieuw een feestje. D.w.z. een medewerkersuitje voor de personeelsleden van de Tuinderij. In trainings- of joggingpak staat er in de uitnodiging. Ik weet niet goed wat ik me er bij moet voorstellen of van moet verwachten.

Ik zoek mijn trainingspak op, mijn sportshirt en korte broek en sportschoenen. “Doe niet zo gek, man”, zegt mijn vrouw nog, “je bent veel te volgzaam. Je zal zien dat al die oudere medewerkers niet in zo’n outfit rondlopen.” Ik ben inderdaad volgzaam en ze schrijven dat niet voor niets voor.

Om even voor vijf uur komt de fiets uit de schuur. Met een fikse tegenwind, kleine versnelling en hoge ondersteuning trotseer ik de storm langs de Zijde richting de Tuinderij. Als ik bij het tunneltje rijd, haal ik een oudere sleutelaar in. Het is voor hem stumpen. In zijn derde versnelling pompt hij zijn trappers rond. “Ja, z’n één en twee doen het niet”, zegt hij. Een beetje sleutelaar maakt dat toch even?

Aangekomen bij de evenementenlocatie van de familie Van Mil, is het nog vrij rustig. Er staat toch echt dat het feest om 17:00uur zal beginnen maar wel met een uitloop tot 18:00uur. Dat zijn vage aankondigingen. Ik weet nooit goed wat ik daarmee aan moet.

Eenmaal binnen is een deel van de personeelsleden al gearriveerd. Sommige inderdaad in sportoutfit, anderen met een spijkerbroek aan. Dat valt me direct op bij de ouderen, mijn vrouw heeft weer eens gelijk, zoals zo vaak. Een Engels/Duits sprekende butler loopt langs de tafeltjes en doet er zijn act. Hij komt regelmatig terug met een verscheidenheid aan trucs. Op de tafel bij de ingang liggen stickers met je naam er op. Dat is handig, want zo vaak zie je elkaar niet, al is dat voor de voornamelijk Lierse jeugd natuurlijk anders.

Ik sluit me aan bij mensen die ik regelmatig tegenkom als ik op de solex mag voortoeren. Er ontstaan tafelgroepjes met oudere mannen, oudere vrouwen en jongeren onder de 25. Als een complete meidengroep gekleed in korte broek, flitsende maillots en sportshirts binnenkomt brengen ze direct sfeer mee. Mijn meefietser heeft intussen een Feyenoordshirt aangetrokken. Dat was nog wel een dingetje. Dat is zeker niet mijn kleur en smaak. Ik maak direct kennis met meer Van Millen, er is een flink aantal van. Neven, broers, ooms, maar ook een Van Mil die er toevallig is terecht gekomen. Een mooie familie.

De koelkasten waar drank in staat met een promillage hoger dan 0,0% blijven dicht. De glazen frisdrank komen grif uit de koelkast. We doen een voorstelrondje aan onze tafel en krijgen zo meer inzicht met wie we die avond op zullen trekken. Inmiddels lopen er koks rond die bezig zijn met het lopende buffet. De geur van stoofvlees bereikt de neus.

Nog steeds komen er jonge mensen binnen. Rond de klok van zes komt de briefing. Men wordt nog eens op de verantwoordelijkheid gewezen. Werken bij de Tuinderij is een voorrecht. Je hebt rechten maar ook plichten. ‘Verjaardagen in het weekend mag je vergeten’. Om beurten wordt er door de drie leidinggevende even een kort woordje gedaan. Het is de bedoeling dat je regelmatig van tafel wisselt, maar daar is niet veel van te merken. Er wordt ook direct aangegeven dat alcohol tot aan 22:00uur uit den boze is, gezien de activiteit die nog op stapel staat.

Er worden rode haarbanden uitgedeeld, de herkenning van deze avond. Dan gaat het buffet open. Heerlijke gerechten staan te dampen op lange tafels. Er is genoeg en een tweede of een derde keer langs behoort zeker tot de mogelijkheden. Voor het uitbuiken kiezen een aantal ouderen de libertystoelen achter in de locatie.

Om half acht is het tijd om de bus in te gaan, maar niet eerder dan wanneer je de mobiele telefoon hebt ingeleverd. Een grote tas met mobieltjes is die avond de brandkast van een behoorlijke hoeveelheid digitaal.

Eenmaal in de bus gaat het richting Ridderkerk. Daar aangekomen worden de bussen gestald bij Jump XL. Een groot trampolineparadijs waar een oud medewerker van de Tuinderij de directie voert. Het wordt een hartelijk welkom, waar vele medewerkers ooit hebben samengewerkt met de oud medewerker.

Er wordt niet gewacht tot er enige uitleg is, de speciale sokje worden opgehaald of men staat al te trappelen om het parcours op te gaan. Dat gaat even niet door. Onder begeleiding is er de mogelijkheid om meest gekke sprongen te maken. Niet voor mij overigens, en ook niet voor andere wat ouderen. Voor hen is er een zumba-salsa les. Soepel bewegend vanuit de heupen bewegen. Kleine pasje en die sensuele beweging.

Als het startsignaal klinkt voor de sportende medewerkers worden de trampoline in bezit genomen door de jonge mensen. Je haalt ze er direct uit, de gymnasten. Ik zie ze salto’s maken, uit de ballenbak klimmen, een snel parcours afleggen en sprongen maken van een hoogte op een kussen. Maar er zijn er ook die alleen wat sprongen vooruit maken en gewoon een kunstje doen. Dat het vermoeiend is kreeg ik al snel te horen. Aan de zijkant de zumbales.

Dan plots enige paniek. Een van de springsters heeft haar enkel verzwikt. Na het koelen wordt ze van de baan afgehaald en in de kussens gezet. Het gaat niet goed met haar, ze heeft pijn, flinke pijn. De tranen lopen over haar wangen. Men brengt een zwachtel aan en geeft het slachtoffertje een paar paracetamolletjes, dat moet de pijn wegnemen. Ik probeer er als EHBO-er op aan te dringen om foto’ s te laten maken, “maar dat is niet nodig”, zegt de student sportarts, tevens barman, die zich er mee bemoeit. Ik weet niet hoe het verder is afgelopen, maar laat de verantwoordelijkheid bij de behandelaar. Zij hebben vaker met het bijltje gehakt, krijg ik te horen.

Om 22:00uur gaan de trampolines dicht, de tap gaat open, d.w.z. de kratjes Grolsch worden aangesleept. De dansvloer druppelt vol en de jeugd gaat uit haar dak. Het wordt een gezellig feest, de voetjes gaan van de vloer en de DJ heeft succes.

De al wat ouderen kijken het af. Terugdenkend, mogelijk aan hun eigen jeugd. Vanavond is het niet aan hen besteedt. Aan de tafel wordt heerlijk gekletst onder het genot van een biertje, wijntje en een knabbeltje. Als op een gegeven moment een aantal meiden wat ouderen komt halen voor de dans lopen zij gewillig aan hun arm mee.

Om klokslag 01:00uur gaat de bar dicht. Wat men ook probeert, tijd is tijd. Na een laatste nummer van de DJ wandelt men snel naar de bussen terug. In de bus nog een kleine promenade en dan op weg naar huis. Thuis aangekomen gaat de tas met mobieltjes weer open. Even graaien in voor sommigen het kostbaarste bezit en dan heb je hem weer terug. Het is een rustige avond geworden, al zag ik een al wat oudere medewerker wel stiekem wat foto’s en een videootje maken. Burgerlijk ongehoorzaam.

Het pand moet worden geopend maar er is geen sleutel. Dan loop je even om en kan je er alsnog in. De shawls, tassen en andere attributen worden opgehaald. Men neemt afscheid van elkaar. Het was een zeer geslaagde avond.

De hoeveelheid fietsen in de stalling is nog even een klein probleempje, maar ook daar is snel een oplossing voor. Met de wind in de rug terug naar waar ik die avond vandaan kwam. Thuis aangekomen nog even nazitten voordat ik naar bed wilde. Nog eenmaal de indrukken de revue laten passeren, om tot de conclusie te komen dat ze het bij de Tuinderij prima voor elkaar hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.