263. Hoe snel is je agenda gevuld?

Vandaag mijn eerste bijeenkomst behorend bij een ‘gepensioneerde’. Ik ging naar de bijeenkomst van de Katholieke Bond van Ouderen. Een club van senioren waar ik al vanaf mijn 55e contributie aan betaal.

Ik ben vroeg wakker en zie dat mijn lief al onderweg is naar haar werk. Gisteren vroeg ze het me nog: “Wat heb je morgen op het programma staan?” Ik had in mijn agenda al deze bijeenkomst genoteerd, maar niets veranderlijker dan dat ik zelf ben, dus de vraag is terecht. Ik moet er wel rekening mee houden op tijd weer op te stappen omdat ik er nog een bedrijfsafspraak over het Sinterklaasfeest achteraan heb staan.

Om kwart over negen rijd ik richting de katholieke kerk. Een bijeenkomst van deze club senioren gaat doorgaans vooraf met een kerkdienst, zo ook vandaag.

Wanneer ik mijn fiets stal naast de kerk, schiet iemand mij direct aan. “Zo een nieuw gezicht”. Even vraag ik me af wat er aan mijn gezicht is veranderd. Ik ben me er niet van bewust. Maar ik begrijp hem, men verwacht mij er niet.

In de kerk zelf tel ik slecht 28 mensen. Niet druk maar wel voldoende om de dienst door te laten gaan. Ik kijk het eens af. Verhouding mannen – vrouwen: 7 – 21. Gelukkig is de voorganger ook een man dat maakt het iets dragelijker. De organist maakt er een potje van. Slaat regelmatig op de witte toetsen als het de zwarte moeten zijn en omgekeerd en vergeet voor het gemak wat coupletten. Ik zit me te verbijten, maar kan het zelf niet beter. We zullen er naar moeten luisteren.

Na de dienst worden we uitgenodigd om een kopje koffie te drinken in de naastgelegen ontspanningsruimte. Ik rijd mijn fiets om, om even later binnen te stappen. Daar zie ik wat er vroeger bij ons thuis ook vaak ontstond bij een verjaardag. Een mannen- en meerdere vrouwentafels. Gescheiden van elkaar koffiedrinken. “Anders gaat het over strijken, stofzuigen en wassen”, zegt een van de mannen. Oh, is dat het.

Dames schenken de koffie in en de schaal met koekjes gaat rond. Natuurlijk wil men weten waarom ik er ben en of ik al met pensioen ben. Ik leg hen uit dat ik nu nog met vakantie ben om eind december van Drees te gaan trekken. Het gesprek aan tafel is geanimeerd en als er even later ook twee dames aansluiten wordt het nog gezelliger.

Ik zit nauwelijks aan tafel als ik twee handen op de schouder voel. “We zoeken nog een voorzitter”, zegt de vrouw die achter mij staat, in mijn oor. “Iemand die een beetje gebekt is en weet van organiseren en het klappen van de zweep kent”. Dit overvalt me, al is het me niet vreemd.

De afgelopen weken ben ik benaderd om voorzitter te worden van de EHBO-vereniging in Den Hoorn. Ook bij het bestuur van het varend corso Schipluiden is een plekje ingeruimd, mijn hulp op een school zou van grote betekenis zijn. Een functie als staf bij Zonnebloemvakanties, er is een vacature als koster in de kerk. Ik kan als vrijwilliger bij de Voedselbank aan de slag. Ik ben nog verbonden aan de Zonnebloem Schipluiden als activiteitencoördinator en heb de ledenadministratie van de Oranjevereniging nog in beheer. Daarnaast ben ik nog buitengewoon ambtenaar van de burgerlijk stand. Mijn Sinterklaasactiviteiten heb ik nog, maar ook mijn boek wil ik nu eindelijk eens afmaken. De agenda is al weer volledig gevuld als ik overal ‘ja’ op zou zeggen.

Tijdens de cursus Pensioen in Zicht/Afscheid van Arbeid heb ik al meegekregen mijn agenda enige tijd leeg te houden. Bij voorbaat zeg ik dus nergens ‘ja’ tegen en neem het in overweging. Ik schep hierin geen verwachtingen en spreek af een goede afweging te maken.

De koffieochtend wordt afgesloten met een plaatsnamenquiz. Een mevrouw heeft er zinnen omheen gebouwd waarbij de zin eindigt met een plaatsnaam. Het valt nog niet mee, maar bij wat afkijken bij elkaar, ja ook ouderen doen dat, heeft bijna iedereen een 100% score.

Ik moet op tijd weg voor de volgende bijeenkomst. Effen de fiets in hoogste ondersteuning om er nog een beetje op tijd te zijn. Bij aankomst is men zo goed als klaar. Ik mag mijn inbreng nog aangeven.

Het overleg moet op tijd stoppen. Een deelnemer vertelt een heftig verhaal over zijn gezondheid. Hij heeft een afspraak bij het Daniël den Hoedt. Jaren jonger dan dat ik ben. Ik schrik er van.

Op de terugweg naar huis vraag ik me af of ik de vrije maanden moet nemen, het kan zo maar eens fout zijn. Ik ga er niet van uit, probeer toch nog een paar maanden te genieten en dan te kijken wat ik nog wil. Je hoort het.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.