258. Een bijzonder huwelijk van zestig jaar

Een zestig jarig huwelijk. Ik was er bij. Een bijzonder zestig jarig huwelijk. De tante van mijn lief is zestig jaar non. Dat betekent dat zij zestig jaar geleden een gelofte heeft afgelegd, ja heeft gezegd tegen de heer om hem trouw te blijven.

Toch wel een bijzonder leven. Je bent 24 jaar oud als je geroepen wordt om de heer te dienen. Een verbintenis aan te gaan. Weg uit de bewoonde wereld om je in een besloten gemeenschap terug te trekken. Dat is niet voor elke ouder een leuk fenomeen. Maar zo was het vaak in de grote katholieke gezinnen. Één van de kinderen werd geroepen, hetzij priester, hetzij kloosterzuster. En zo besloot tante op jonge leeftijd te kiezen om non te worden.

In de eerste tijd vaak ver weg van ouders en familie. Hier verhuisde ze van Den Hoorn naar Heemstede. Zusters Augustinessen van Heemstede in die orde gaat zij haar roeping vervullen.

De ‘Augustinessen van Heemstede’ is een bisschoppelijke congregatie. Zij behoren niet tot de Orde van Sint Augustinus, maar volgen wel de Regel van Augustinus. De regel bevat instructies over het gemeenschappelijk bezit, dienstbaarheid, gebed, vasten en naastenliefde.

De eerste tijd nog in habijt en kap, later gewoon in burger. Als verzorgende in het St. Franciscusziekenhuis en later in Huize St. Petrus, waar ze o.a. haar ouders mocht verzorgen.

Tijdens het intrede krijgt ze een nieuwe naam: Van Coby Kerklaan wordt ze Zr. Theofrida. Een naam die in Berkel en Rodenrijs een begrip is. Voor ons neven en nichten blijft het gewoon tante Co.

Vandaag mocht ze haar professiefeest vieren. Berkel loopt uit, want ze is bekend. Vanuit Huize St. Petrus, de kringloopwinkel de Paardenstal waar ze als zegeltjeszuster bekend is. Maar ook als gewoon mens en burger, parochiaan.

Ze wordt thuis opgehaald door “haar beste vriend”, zoals ze dat zegt. Hij staat met paard en wagen voor de deur, ze mag instappen. Een half uur lang rijdt ze Berkel en Rodenrijs door. Ze knijpt in haar handen, angstig als ze is dat het paardje z’n eigen weg kiest. Maar het gaat goed en om klokslag kwart over één wordt ze door de koetsier voor de kerk afgezet. “Zit mijn haar nog goed”, zegt ze, als ze uitstapt. “Ja hoor, prima tante Co”, zegt mijn lief, om vervolgens aangesproken te worden door een oudere dame die zegt dat ze Theofrida heet.

Ze heeft een kerkdienst in elkaar gezet, eigen gekozen liederen en teksten. Er zijn veel mensen op de been die met haar de heilige mis meevieren. Pastoor Zuydgeest leidt de dienst. Tijdens de dienst zijn een aantal van haar medezusters aanwezig, waarbij haar mede huisbewoonster Greet, Zr. Modesta.

Aan het eind van dienst krijgt ze een oorkonde van Pastoor Zuydgeest. Een verrassing die ze krijgt voor het vele werk dat ze voor kerk en missie heeft gedaan en nog doet.

Dan is er een receptie. Heel veel mensen komen er om haar een hart onder de riem te steken. De vele enveloppen, cadeautjes, bloemen en bloemstukken spreken de waardering uit voor wat zij voor de Berkelse bewoners heeft betekend en dat nog steeds doet.

Er is familie aanwezig, haar enige nog in leven zijnde zus en twee schoonzussen. Daarnaast een aantal neven, nichtjes en partners, de koude kant van tante Co. Een reünie die bijna elke tien jaar wordt herhaald. Bij haar vijftig jarig professiefeest waren we er ook bij.

De burgemeester van Lansingerland komt langs in vol ornaat met ambtsketen om, om haar een kado te overhandigen. Het kerkkoor zingt een ode aan de jubilaris. Er wordt gezoend, veel gezoend en het feestvarken straalt, de blosjes op haar wangen zijn blossen geworden. Ze laat het allemaal over zich heen komen.

Als de receptiegasten zijn vertrokken is er een borrelmomentje voor de overgeblevenen, voornamelijk familie. Er wordt een toast uitgesproken op de volgende tien jaar. We hopen het allemaal mee te maken.

We worden daarna uitgenodigd voor een perfect buffet. Eenieder kiest een plek en zo komen er verhalen op tafel met mensen, familie die je niet zo vaak ziet. Het gaat er erg gezellig aan toe.

Een kopje koffie is de afsluiter van de feestelijke dag. Ze heeft ervan genoten. Nog even helpen met het inladen van de cadeautjes en dan is voor ons het feest voorbij. Voor haar begint nu ongetwijfeld het echte feest pas. Het nagenieten, het herinneren, het beleven van de dag, de paardenrit en de vele mensen die geweest zijn. Ze verdient het, want heeft zich altijd voor de mensheid ingezet. Ik wens haar nog vele jaren toe.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.