196. Rennen, rennen, rennen, altijd maar rennen

24/7, een term die je tegenwoordig veel vaker tegenkomt. Nee, het heeft niet als uitkomst: 3,428571429. Het betekent altijd bereikbaar. Op zondag dat e-mailtje van die collega die de tijd heeft genomen om een project af te ronden, maar toch ook nog wel een vraag heeft. Beantwoorden of niet? Je telefoon trilt, hij roept, gaat onophoudelijk in jouw broekzak. Het is kwart voor elf ’s avonds. Pak ik hem op, of laat ik hem gaan. Vandaag ben ik ziek thuis, mijn telefoon roept, wat doe ik?

“Straks nog even mijn dingetje gaan doen, nog effe voor mijn werk”, hoorde ik vorige week een vriend zeggen, terwijl we op een zaterdag langs de voetbalvelden in gesprek zijn. Mijn ding doen? Wat nou ‘ding’ doen, gewoon doen waar je voor bent aangetrokken en waar je kennelijk plezier in hebt. Maar waarom op zaterdag? We zijn bezig, altijd bezig. Meer en meer wordt er van je verwacht. Het aantal burn-outers neemt toe. Statistieken wijzen uit dat een op de zeven medewerkers kampt met burn-outklachten. En we blijven actief altijd, 24 uur, zeven dagen lang. Rennen altijd rennen. Zorgelijk is het wel. Mensen in de omgeving van iemand met een burn-out hebben goed bedoelde adviezen. Maar begrijpt men wel waar het werkelijk om gaat. “Neem eens wat vakantie op”, “Ga een cursus doen dat verbreedt jouw mind.” Uitspraken die voor een burn-outer geen oplossing bieden.

Medewerkerstevredenheidsonderzoeken hebben het woord ‘tevreden’ verloren en zijn medewerkersonderzoeken geworden. Onderzoeken waar werkdruk hoog scoort, niet in positieve maar in negatieve zin. Meer met minder.

Het leven is een denderende trein geworden. Je moet, je moet. Tijd- en plaatsonafhankelijk kunnen werken het is een ‘’goed’ recht. Mobile devices worden uitgereikt om iedereen zoveel mogelijk aan te laten sluiten. Je mobiel op zak, altijd, stel je voor dat je iets mist. Je tablet staat open op tafel. Bij elke pop-up is je aandacht getrokken. Trillingen in de zak geven een boost. Kijken of toch even laten rusten? Nee, toch maar kijken. Kan zomaar belangrijk zijn.

Zijn de uitgereikte mobile devices wel de juiste? Kan je tijd- en plaatsonafhankelijk werken met een IPad, tablet of laptop? Is een IPhone of smartphone wel het juiste instrument om er ook altijd voor te gaan? Oh ja, de eigen PC moet ook mee doen, want anders doe je niet mee.

Is er nog tijd voor elkaar met al deze dwaze verplichtingen? Natuurlijk, ik ben niet van die cultuur die hiermee is opgegroeid, maar als ik om mij heen zie hoe geobsedeerd men bezig is met het mobieltje, dan al gaan mijn haren overeind staan.

Een afspraak in en weekend wordt afgezegd. “Moet nog even iets afmaken”, zegt mijn gastvrouw. “Moet het wel morgen inleveren.” Daar gaat het zondagse samenzijn met haar gezin, als mevrouw boven ongestoord achter haar laptop wil werken.

En dan die werkdruk. In eigen tempo kunnen bepalen wanneer je het project, waar je aan werkt, af hebt. Acht, negen, of tien uur werken per dag. Vijf dagen lang en soms, ja soms ook in het weekend. Waar een aantal jaren geleden nog drie medewerkers een functie vervulde, gaat dat nu met één. Dat is pezen, een strijd tegen de klok. Verkeerd gepland misschien? Of toch die krapte van bezetting.

Daarnaast moet je bijblijven. Doe maar een cursus erbij. In de baas zijn/haar tijd, nee, in eigen tijd. Bovenop die uren die je al bezig bent. Stel je voor dat je dingen niet meer kunt volgen. De ontwikkeling staat niet stil, de prestatiedrang is hoog. Je wordt er op beoordeeld. Je inkomen hangt er van af. En altijd weer die controle, ondanks het feit dat je die eigen verantwoordelijkheid hebt gehad. Spreadsheetfundamentalisten zijn in dienst genomen die kunnen rekenen en afrekenen.

Om fit te blijven sluit je een abonnement af bij de sportschool. Want het lijf moet wel in topconditie blijven. Ook dat vindt plaats naast de uren die je al voor de werkgever bezig bent. Natuurlijk, dit is voor je eigen welzijn. Maar heb je er wel tijd voor eigenlijk?

Ook het gezin moet draaiend gehouden worden. De kinderen vragen aandacht. Zeker als ze nog klein en jong zijn. Maar ook voor hen geldt: presteren. Je moet de beste zijn, altijd. Vang je de kinderen zelf op of laat je het professionals doen? Je zou er zelf de tijd voor moeten hebben met tijd- en plaatsonafhankelijk werken, maar is het handig om het zelf te doen? Kinderen op een club, dan komt er nog een taak bij. Dit betekent vrijwilligerswerk verrichten of afkopen. Zo loopt jouw week al aardig vol.

Inmiddels ben ik op een leeftijd dat het allemaal niet meer zo hoeft, ook ik wil nog volledig mee doen. Echter het verlopen van mijn ‘houdbaarheidsdatum’ komt in zicht.

‘Waar leef ik eigenlijk voor’, mag je je afvragen? Wie ben ik? Of beter gezegd: waar kan ik me gelukkig bij voelen? Is het die werkgever die bepaald hoe ik me moet gedragen, hoe ik me mag voelen? Ben ik er zelf nog wel voor verantwoordelijk? Jongeren kennen de methodiek van altijd blijven gaan. Zij krijgen signalen dat het ietsje minder met hen gaat. “Ach, een griepje”, hoor ik een collega zeggen. Om later gewoon een half jaar thuis te zitten. Die dofheid heb ik ergens op mijn levensweg achtergelaten. Er volgen vragen. Om mij heen zie ik mensen namelijk als een dwaas door al hun verplichtingen van het werk heen rennen, want de concurrentie om de zeldzame posities met macht en status vraagt om zelfopoffering.

Ben je al vijf jaar werkzaam op eenzelfde functie? Wat een minkukel ben je toch! Je moet een leven lang leren, hoor je voortdurend om je heen, anders kun je niet meer bijblijven. Achterop raken: verder kan je niet zakken, het is het ergste wat er is. Want de samenleving verandert, en jij moet mee.

Waar zijn we met z’n allen eigenlijk mee bezig? Om mij heen vallen mensen om. Ze kampen met slaapproblemen en raken overspannen. Het lichaam wil niet meer, je kampt met een hoge bloeddruk, vastzittende spieren of chronische vermoeidheid. Je kent ze in jouw omgeving ook vast wel, want uit onderzoek blijkt dat een op de zeven werknemers kampt met burn-outklachten. Een op de zeven! En we rennen maar door, altijd. Straks tot je achtenzestigste, negenenzestigste of misschien nog ouder. Mag je dan nog genieten: nee? Kan je dan nog genieten? We gaan uitgeblust het pensioen in en zien de dood in ogen. Binnen twee jaar krijg je de rekening gepresenteerd en krijg je een hartaanval of een door stress veroorzaakte dodelijke ziekte. Rennen, altijd maar rennen, waar naar toe? Naar niets. Stop toch alstublieft met het elkaar gek maken.

Ik pleit voor goede afspraken tussen werkgever en werknemer, De ondernemingsraad zou daar een mooie rol in kunnen spelen. Niet zoals de PvdA iets op wil nemen als wettelijk geregeld. Nee, maatwerk, maatwerk voor elke onderneming apart. Zodat de balans tussen werk en privé weer op orde terug te brengen is. Dan kan ‘rennen, rennen, rennen, altijd maar rennen’ worden teruggebracht tot aanvaardbare proporties.

En dan, ik rond de blog af en wil deze plaatsen, krijg ik een vergaderverzoek voor zondag 26 februari 2017 om 09:00 uur. “Even bijpraten.” Een collega heeft het of zo druk dat hij niet in de gaten heeft dat de 26e op een zondag valt, of hij is kanariegek. Ik heb het verzoek geweigerd.

Zie ik het verkeerd of heb ik stof opgegooid tot nadenken? Ik hoor het graag.

3 gedachtes over “196. Rennen, rennen, rennen, altijd maar rennen

  1. Aad, al een tijdje geleden heb ik “rennen, rennen en nogmaals rennen, vervangen door slapen, slapen en nog eens slapen en ik moet zeggen, dat bevalt mij goed! In de afgelopen 2 weken had ik 5 sterfgevallen in mijn familie/ kennissenkring, een reden om je af te vragen waar al dat rennen toe dient.

    Like

      • Was ik nog vergeten: Ooit, in een grijs verleden had ik een collega die met pensioen ging. Twee dagen later kwam hij nog eens op het bureau om nog wat zaken af te handelen [zei hij] Drie dagen later was hij dood! In de cantine werd daarop de volgende dag in zijn algemeenheid de vraag gesteld:”Wordt het een crematie of een begrafenis?”. Zij [ex] chef antwoordde:”Het liefst allebei, want dan weten we zeker dat hij niet terugkomt! Ik bedoel maar………….

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.