174. Dag van de Vrijwilliger

Jaarlijks worden op 7 december landelijk een groep vrijwilligers in het zonnetje gezet. Ook regionaal krijgen veel vrijwilligers extra aandacht. Sommige gemeentes en organisaties zetten hun vrijwilligers ook in het zonnetje door ze te huldigen of te onderscheiden. Voor mij wordt het een dag waarbij ik mijn medewerking verleen aan een bijeenkomst van de Nationale Vereniging De Zonnebloem, afdeling Den Hoorn in de Kickerthoek aldaar.

Al lang van te voren heb ik aangegeven dat ik bereid ben om een keer een verhaal te komen doen tijdens een bijeenkomst van deze vereniging. Het is de laatste bijeenkomst van het jaar en het is gratis. Vooral het woord gratis heeft zijn aantrekkingskracht, al merk ik aan het eind van de bijeenkomst dat er deelnemers zijn die spontaan hun portemonnee trekken en geld op de bar bij de keuken willen leggen.

Het gezelschap bestaat uit ruim 20-tal vrijwilligers en bijna 90 daggasten. Lid of geen lid van de Zonnebloem, er wordt geen onderscheid gemaakt. Ik ben er niet de gehele bijeenkomst bij maar heb begrepen dat het er erg gezellig aan toe is gegaan. Het glaasje advocaat MET slagroom doet haar werk. Het wijntje, rood of wit, heeft haar aftrek. Maar ook de diverse sapjes worden als prettig genuttigd.

Wanneer ik binnenkom is het een flink geloop van de vrijwilligers. De koffie en de thee worden geserveerd, maar ook van de schalen met broodjes wordt stevig gegeten, zo stevig dat men bijna blijft zitten met de krentenbollen die nog volgen.

Wanneer ik net binnen ben krijg ik al direct de nodige opmerkingen naar me toe. “Hé Meursie” en “Oh, kom jij voor het praatje. Gezellig”. Mensen kennen mij nog ondanks het feit dat ik bijna 36,5 jaar geleden ben ‘geëmigreerd’ naar het naastgelegen dorp Schipluiden. “Je lijkt op je vader, zeg”, hoor ik aan een tafel roepen. Ik neem nog even mijn rust terwijl de gasten hun lunch gebruiken.

Ik raak aan de praat met Jan. Jan is de accordeonspeler die het perfect doet op Hollandse dagen en bij bejaarden- en verzorgingshuizen. Een man, ik denk dik in de zeventig, die de moppies van vroeger nog met speels gemak ten gehore brengt. Voor deze gelegenheid heeft hij wat nummers op het programma staan waarvan hij ook de tekst heeft uitgeprint.

Met Jan hang ik wat op A-0 uitgeprinte plaatjes op van mijzelf. Geen gemakkelijke klus omdat de muren niet echt meewerken. Dan hang ik ook de poster op van mijn boekje Beestenkrabbels. Ik heb er geen fiducie bij dat ik er wat van zal verkopen. Maar je weet het nooit.

Dan om even over half twee is het mijn beurt om te starten. Gelukkig heeft men geluidsversterking, want met mijn Sinterklaasstem is het niet zo best gesteld. Ondanks zoutwater snuiven, gorgelen, honing gebruiken, salie- en gemberthee en vooral groentjes nuttigen is het nog steeds niet alles. Mijn verhaal begint met de uitleg over de foto’s die op de muur hangen. Als ik iets vertel over de rol van Hugo de Groot, die ik ooit heb gespeeld, krijg ik de opmerking dat ik toen veel meer te zeggen had. Kennelijk is praten of iets te zeggen hebben een groot verschil. Ik heb een aandachtig gehoor, het is stil in de zaal. Als ik iets vertel over het maken van muziek, rolt de term ‘Meursie brothers’ uit iemands mond. Ja, men is ons nog niet vergeten, dat blijkt.

Na zo’n 25 minuten vertellen, lees ik mijn verhaal voor over de detailhandel in Den Hoorn. Vanuit de zaal hoor ik regelmatig kreten van herkenning. “Oh, ja die ook” en ik hoor van verschillende kanten instemmende geluiden. Als ik het heb over één van de melkhandelaren uit die tijd draai ik me even om. Hij zit in de zaal en ik zie hem glimmen. Het verhaal is eigenlijk te lang om voor te lezen, al heeft men alle aandacht. Wanneer ik een seintje krijg dat men met een drankje of koffie of thee de zaal in wil, stop ik met het verhaal. Hierop krijg ik direct commentaar. “Je bent die nog vergeten en over hem heb je niets gezegd”. Het verhaal was echter niet af en ze zouden aan bod komen als ik het verhaal zou mogen af vertellen.

Ik neem nu mijn pauze. Een kopje thee streelt mijn keel. “Waar kan ik jouw verhaal teruglezen?” vraagt één van de vrijwilligers. Ik reik haar een kaartje uit met het webadres. Dat worden er uiteindelijk meer.

Jan trekt zijn accordeon aan en zet dan het eerste nummer in. De tekstkopieën zijn intussen uitgereikt en binnen afzienbare tijd zingt men met het hele gezelschap mee. Bij het derde couplet is men eigenlijk pas echt allemaal bij de tekst. Hierdoor besluit Jan om de eerste twee coupletten nogmaals te spelen.

Na een kort intermezzo van Jan, mag ik het stokje weer overnemen. “Wel kort”, zegt de voorzitter van de vereniging. Ik heb al gezien dat mensen het te lang vinden duren. Niet mijn verhaal maar de hele bijeenkomst. Er gaan er al lopen. Na twee korte verhalen, één over mijn twee zoons, René en André, en één over mijn functie als trouwambtenaar sluit ik mijn rol. Jan neemt het met één nummer over en dan wordt het huiswaarts gaan voor de gasten.

Van de voorzitter krijg ik een verzachtend drankje voor mijn keel. Ik begreep niet goed hoe men mijn smaak kende, maar dat had men op slinkse wijze bij mijn eega ontfutseld

Als ik mijn spullen terug breng naar de auto houdt één van de gasten mij aan: “Dat verhaal over Den Hoorn, zou je dat voor mij willen uitprinten, ik woon hierboven.” Ik beloof het te zullen doen en het de volgende week in de brievenbus te doen.

Nog even bleef ik met de vrijwilligers na en nam nog een drankje om na een half uurtje ook huiswaarts te gaan.

Ik kan terugkijken op een waardevolle invulling op de dag van de vrijwilliger. Mooier had ik het niet kunnen doen. En… ik kreeg van één van de aanwezigen nog wat extra informatie over de detailhandel in mijn jeugd in Den Hoorn. Hierdoor is het verhaal nog langer, maar ook weer completer geworden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.