135. Er is meer tussen hemel en aarde

Ik hoor het ze nog zeggen: “Het is een kwestie van aardstralen.” Een al wat oudere dame weet het zeker. Steeds dat huilen, die buikkrampen. Het huis staat op een aardstraal. Je moet dat er zien uit te halen. Maar hoe doe je dat? Simpel door je kamer uit te ruimen, de vloerbedekking er uit te halen en dan aluminiumfolie neer te leggen op de betonnen vloer. Vervolgens bouw je alles weer terug.

Die avond moet het gebeuren. De kamer van het tweejarige ventje wordt compleet aangepakt. Onder zijn bed wordt een complete rol Lidl-aluminiumfolie uitgerold en verdeeld over de kamer. Om even na achten gaat hij naar bed. Zelf heeft hij er geen weet van dat de folie is verstopt. Er wordt nog een verhaaltje voorgelezen, het licht gaat uit, tijd om te gaan slapen. Dan nog geen half uur later is het opnieuw huilen geblazen. Opnieuw grijpt het jonge ventje naar zijn buik. Wederom die krampjes. De kleine jongen wordt op de bank gelegd. Langzaam wrijvend over zijn rug zie je hem opknappen. Al menig keer is dat zo gedaan, steeds met een succesvol resultaat. Maar het is toch niet normaal. De huisarts heeft er geen verklaring voor. Ook de onderzoeken in het ziekenhuis hebben geen resultaten opgeleverd. Nu dit ook niet helpt, is men ten einde raad. Vandaar dat men het alternatieve circuit in is gegaan. ‘Er is meer tussen hemel en aarde’, heeft men te verstaan gekregen. 

Het eerste advies: Ga eens naar een iriscopist. Het is het proberen waard. Aangekomen bij mevrouw gaat zij aan de slag met een irismicroscoop. Om het oog nauwkeurig te kunnen bestuderen maakt zij een foto van het oog. Zij let daarbij op afwijkingen van de structuur in de iris, zoals verkleuringen, vlekken en strepen. Er wordt een iriskaart naast gelegd als voorbeeld. Op de kaart waarop het oog is afgebeeld, staan de plaatsen van alle organen en systemen aangegeven.

Net als de vingerafdruk is ieder oog uniek. Het is dan ook belangrijk dat er bij het stellen van een diagnose, vooraf altijd een uitgebreid vraaggesprek plaatsvindt. Dit keer met de vader van het gekwelde kind. De iriscopist is al snel met een conclusie. Het ligt aan de aura’s van moeder en zoon. Beide aura’s botsen met elkaar. Zo, die komt binnen. Hoe vertel je dat thuis en wat is hiervoor de remedie? Met een rotgevoel wordt de thuisreis aanvaard, fl.50,00 lichter. Thuisgekomen vloeien tranen. Het schuldgevoel bij moeder trekt al haar energie volledig naar beneden. De vraag blijft hoe kan zo’n iriscopist zonder ook het oog van de moeder te hebben geïnspecteerd, waar dan kennelijk ook zo’n botsende aura in voor moet komen, tot zo’n conclusie komen? Moeder en zoon worden niet gescheiden. En het probleem blijft.

Opnieuw wordt gezocht naar een oplosser. Het advies om eens naar een medium te gaan, wordt de volgende stap. Er is geen voorstelling te maken van wat die nu doet. Er wordt via via een afspraak gemaakt op zomaar een plek, bij zomaar iemand die een kamertje ter beschikking stelt. Waar het medium zelf woont, is niet bekend.

Op de dag van het bezoek aan het medium, opnieuw met geknepen billen naar het spreekuur. Wat zou er nu weer uitkomen? Kort, heel kort duurt het maar. Op de tafel wrijft meneer slechts enkele keren over het smalle buikje van de jongen. Hij slaat zijn handen af. “Ik wil hem wat vaker zien”, zegt hij, “dit is op te lossen”. Er wordt contant afgerekend, fl25,00. Voor de volgende week wordt opnieuw een afspraak gemaakt. Vol vertrouwen gaan we weg. Het blijft wel bovenaards.

De week er op gebeurt er iets vreemds. De avond voor het bezoek aan het medium huilt de tweejarige en wijst naar een hoek van de kamer. Hij kan net aan praten, een late prater, en noemt de naam van het medium. “Daar”, zegt hij wijzend naar de hoek van de kamer, “hij is daar”. Een vreemde gewaarwording. Er staat niemand en de energie die het medium kennelijk uitstraalt komt bij de anderen niet over.

Als men de volgende dag ’s middags naar het spreekuur gaat van het medium, vraagt hij of er omstreeks een bepaalde tijd iets met het ventje is gebeurd. ‘Wat is dit?’ Het moet bevestigend worden beantwoord. “Mooi”, zegt het medium, “dan kan ik hem dus vanuit huis ook behandelen”. Dit is eng. En wil men dit wel? Er wordt even over doorgepraat en afgesproken dat men dat niet meer wil. Het medium gaat akkoord. Opnieuw gaat het ventje op de tafel. Opnieuw gaat de man over het buikje en de rug van de kleine man. Hij raakt hem daarbij niet aan en blijft op ongeveer 5 cm boven hem hangen. De negatieve energie die hij heeft ontvangen slaat hij van zich af. Alsof hij natte handen heeft, slaat hij zijn handen uit. De man zweet, het kost hem veel energie. Hoe doet hij dat, want er zijn meer ‘klanten’ die middag. Hij schrijft een theesoort voor dat gewoon bij een winkel als het Kruidvat is te halen. Opnieuw neemt men afscheid na eerst te hebben betaald. De volgende week moet de laatste sessie worden.

Met het kleine mannetje gaat het steeds beter, hij huilt minder en heeft niet de diarree meer nadat hij warm heeft gegeten en je ziet dat hij meer energie over heeft. Hij kan rustig gaan zitten spelen. Hij is wel druk, maar dat was hij al in moeders buik.

Tijdens de laatste consultatie stelt het medium zijn conclusie. Het mannetje heeft tijdens de geboorte een virale infectie opgelopen ergens in zijn darmstelsel. Hij benoemt de exacte plek en adviseert het reguliere medisch circuit in te gaan en zijn bevindingen mee te nemen. Terwijl men nog even met de man praat, vertelt hij, dat als hij iemand een hand heeft gegeven, exact weet wat zo iemand mankeert. Op verjaardagen hoeft hij de kamer maar rond te kijken om ieders kwalen te kunnen lezen. Als er afscheid worden genomen durft men opeens geen hand meer te geven, stel je voor.

Als het reguliere medisch circuit wordt bezocht en de conclusie wordt verteld, wordt daar minachtend over gedaan. Toch doet men wat met de conclusie. Er worden medicijnen voorgeschreven en verdraaid na een goed half jaar is het ventje verlost van buikpijn en huilbuien.

De aluminiumfolie is nog lang blijven liggen onder het bed van het mannetje, die intussen een volwassen man is geworden. De botsende aura’s hebben elkaar in volle vrede opgenomen, moeder en zoon kunnen het supergoed met elkaar vinden. Het medium is daarna nog voor een ander lichamelijk probleem geconsulteerd. Het sceptische dat er eerst was is weg en men accepteert dat duistere dat tussen hemel en aarde is. Want dat er iets is, is inmiddels wel duidelijk. Het gezegde: ‘er is meer tussen hemel en aarde’ is beslist waar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.