83. Het nieuwe werken in de trein, vandaag niet mogelijk.

Amersfoort is vandaag het eindstation van de heengaande trein. De dag er aan voorafgaand heb ik via de app 9292 al uitgezocht hoe ik het beste kan reizen. Met de auto rijd ik naar Delft-Zuid, hier kan ik vertrouwd en zonder parkeergeld te hoeven betalen mijn auto achterlaten en met de trein vertrekken.

Omdat ook wij tegenwoordig op het werk aan ‘het nieuwe werken’ doen, kan ik mooi thuis starten. Als ik straks in de trein zit kan ik verder werken en na afloop van het overleg kan ik mijn aantekeningen van deze bijeenkomst al vast uitwerken in de trein om aan het eind van de dag thuis af te sluiten. Een mooie manier van effectief werken.

Na de start thuis vertrek ik rond kwart over acht richting station. Er is plek op het parkeerterrein en al wandelend loop ik op de inlogger af. Ik ben een beetje angstig of ik nog mag inchecken, omdat ik al langere tijd geen gebruik heb gemaakt van de kaart. Bleep, hoor ik als mijn OV-chipkaart langs het paaltje heb gehaald. ‘U heeft ingecheckt’, geeft de display aan. Mooi. 

Het is druk op het perron en geen zitplaats. De eerste trein komt er aan. Met een forse zoeffff rijdt deze het station voorbij. Als ik op het aankondigingsbord kijk, staat daar de aankomsttijd van de eerst aankomende stoptrein. Te vroeg volgens mijn schema. Toch neem ik deze trein. Dan heb ik straks maar een beetje tijd over. Beter te vroeg dan te laat.

Bij het instappen blijkt al dat het druk is. Het wordt staan. Rondom mij heen wordt druk getelefoneerd. Werken op dit kleine stukje reis is absoluut niet mogelijk, zeker niet staande. Bij het eerste stopstation loopt een onlangs door mij getrouwd bruidje voorbij. Ze gaat de trein uit. Ze is me niet eerder opgevallen. Met een korte groet, splitsen onze wegen. Opnieuw geen plekje om te zitten. Op naar station Rotterdam Centraal. Na aankondiging dat deze trein verder rijdt naar Roosendaal is het hier voor mij een overstappunt. Bij aankomst ben ik 15 minuten vroeger dan mijn schema. Ik heb nu ruim de tijd om naar het volgende spoor te lopen.

Ik consulteer mijn app 9292 en moet de trein richting Enschede nemen. Als ik aankom bij het volgend spoor is de trein nog niet gearriveerd. Het is hier vrij rustig, de kans van een zitplaats is aanwezig. Vrij snel komt de trein aan en kan ik instappen. Het is er zo rustig dat ik bijna kan gaan liggen. Wanneer ik even zit en mijn IPad heb aangemeld op ‘WI-FI in de trein’ kan ik na het aanmelden werken. Dan komt er een knap meisje binnenlopen, tenminste ik vind haar knap. Ze kiest haar plaats tegenover mij terwijl de hele coupé leeg is. Ik moet nu even anders gaan zitten met de IPad op schoot. Al vrij snel komt haar telefoon tevoorschijn. Ze hangt de oortjes over haar oren in plaats van dat ze die er in stopt. Ik twijfel er over of ik er iets van ga zeggen. We vertrekken. Net onderweg gaat de tas van mijn overbuurvrouw open. Een flinke beker Danio Bosbes komt uit de tas. Mevrouw moet kennelijk nog ontbijten. Haar kauwgum vouwt ze in een tissue, waarna de beker open gaat. Ik, als medereiziger, kan nu meegenieten van hoe mevrouw haar kwark kauwt. Met open mond, de pitjes uitspugend in een papieren zakdoek. Smakkebekkend werkt ze de kwark naar diepere oorden. Het knappe van het meisje is er nu bij mij af. De hele beker gaat leeg. Wanneer ze is uitgegeten verdwijnt de lepel met kwark en al in haar etui, waar ook haar potloden en anders schoolwaren zitten. De beker moet in de afvalbak. Dat gaat niet gemakkelijk maar met wat persen en drukken is ook die verdwenen.

We gaan richting Utrecht. Vlak voor Utrecht een omroep bericht van de conducteur. Ik kan niet volgen waar hij het over heeft en kijkt vragend naar het meisje. “Deze trein gaat niet verder dan Amersfoort”, zegt ze op zachte toon. Ik steek mijn duim op en bedank haar.

In Utrecht wil ik het toch zeker weten en stap even uit om het te verifiëren bij de conducteur. Ik mag terug in de trein, ze heeft me de juiste informatie verstrekt. Inmiddels is in de coupé, waar ik nu zit, een groep jonge mensen komen zitten. Ze hebben vandaag een tentamen begrijp ik. Ze zitten acht banken verder maar spreken zo luid dat ik zelfs zonder gehoorondersteuning kan volgen wat er aan de hand is. Van werken komt opnieuw niets, ik kan mijn aandacht er niet bij houden.

Vlak voor Amersfoort wordt er omgeroepen dat Amersfoort het eindpunt is. Reizigers die hadden verwacht in Enschede uit te stappen, moeten de reis via een tussenalternatief met de bus van Amersfoort naar Apeldoorn vervolgen, waar men daar weer in de trein kan stappen.

Voor mij is Amersfoort het eindpunt. Ik moet nog enkele minuutjes wandelen en dan ben ik op Stationsplein, mijn vergaderadres.

Na een zinvolle vergadering op vakbondsgebied neem ik ’s middags rond kwart voor twee de trein terug. Ook nu heb ik veel aan de app op mijn IPad. Als ik nog maar net ben gaan zitten, het tafeltje heb uitgeklapt en verbinding heb gemaakt met WI-FI, zijgt er plots een man naast me in de bank. Ik werd pardoes tegen de wand van de trein aangedrukt. Waar de man normaliter denk ik de hele bank voor zich zelf nodig heeft, zit ik er ook nog in. Mijn leefruimte is volledig weg. Bewegen is niet meer mogelijk. Zelfs naar een andere bank zou worden belet. De man haalt een krant uit zijn binnenzak en slaat deze uit. Nu is mijn zicht ook nog weg. Heb ik hiervoor ingelogd, vraag ik me af. Ik vraag de man of het wat minder kan, waarop hij mij met een gezicht van doodschieten aankijkt. De krant gaat niet terug. Om nog enige ruimte te creëren, klap ik het tafeltje in. De IPad houd ik maar op schoot, trouwens die kan ik niet eens in mijn tas doen. Bij Utrecht-Overvecht word ik uit mijn lijden verlost. De man heeft handen en voeten nodig om op te staan. Eindelijk krijg ik lucht. 

In Utrecht neem ik afscheid van mijn vervoermiddel en loop naar een volgend spoor Ik twijfel nu of ik via Den Haag of Rotterdam zal gaan. Nog niet eerder heb ik met de trein gereden door de tunnel bij Delft. Via Den Haag is dat mogelijk, maar omdat mijn auto op Zuid staat kies ik toch voor Rotterdam. Vlak na Utrecht komt de conducteur door de speaker. Als een volleerd reisleider verwelkomt hij zijn passagiers: “Goedemiddag beste mensen, welkom aan boord van deze trein. Het is nu 20 minuten over twee en we doen ons uiterste best om op de vastgestelde tijd aan te komen. Ik wens u een hele fijne reis toe.” Mensen in de trein kijken elkaar aan. “Wat een vriendelijke man”, zegt een vrouw aan de overkant van het pad, “het is net of we met een bus op vakantie zijn.” 

De dames aan de overkant hebben het over hun vakantie. La Compostella di Santiago. Ze zijn er kortgeleden geweest. In geuren en kleuren worden de avonturen gedeeld met elkaar. Ik luister, van het ‘nieuwe werken’ komt niks. 

Exact op de vooruit gestippelde tijd arriveren we in Rotterdam. De conducteur heeft woord gehouden. In Rotterdam scheiden onze wegen en laat ik de dames achter. Ik zoek naar mijn laatste trein. Mijn IPad blijft in de tas. Als ik tegen drie uur uitstap op Delft Zuid is er van mijn voornemens van ‘het nieuwe werken’ niet veel terecht gekomen. 

Thuis log ik nog even in en deel mijn ervaringen met mijn mede Ondernemingsraadleden. Het was weer een vruchtbare en avontuurlijke dag. Alleen mobiel werken is niet altijd mogelijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.