66. Aanschaf van een grote verzameling Jan van Haasterenpuzzels

Via een facebookvriendin word ik getipt dat er een grote verzameling Jan van Haasterenpuzzels op Marktplaats staat. Ze kopieert de link en plaatst deze op mijn tijdlijn van facebook. Mijn aandacht wordt direct getrokken. Op de site staat dat er een grote hoeveelheid puzzels van de ons bekende tekenaar, Jan van Haasteren, te koop is. Wegens ‘overlijding’ staat er bij geschreven.
Even later tip ik mijn wederhelft. Ze ziet er niet zoveel in. Er zijn puzzels bij van 3000 en 2000 stukjes. Dat zijn niet onze aantallen. Wij zijn van de JvHpuzzels <=1500 stukjes. Verder zit er een flink aantal bij met drie in één doos. Doordat er geen specificatie bij zit kan ik niet exact zien om hoeveel puzzels het gaat en wat de titels van de puzzels zijn.
Ik zoek op Marktplaats op waar de plaatser woont en waar ik de puzzels mogelijk kan ophalen. Dat blijkt in Capelle a/d IJssel te zijn. Na enig aandringen besluit eegalief er toch een e-mail aan te wijden.
‘Kunt u mij aangeven wat u wilt hebben voor de puzzels en hoeveel het er zijn’, schrijft ze. Kort daarop ontvangen we een e-mail terug. Het zijn 56 dozen met 71 puzzels er in. Alleen de prijs die mevrouw noemt vind ik niet aantrekkelijk. We laten de e-mail heel even rusten om er op het gemak over na te denken. Ik heb van mijn vrouw de indruk gekregen dat ze er echt niet op zit te wachten, daarnaast, we hebben er nog meer in de voorraad die ook nog moeten worden gemaakt. Er wordt door ons in principe nl. niet verkocht als de puzzel niet compleet is. We zijn, door grote aantallen te kopen, al een aantal keren flink voor de gek gehouden. Termen als ‘gegarandeerd compleet’, ‘slechts éénmaal gemaakt’ en ‘mijn moeder heeft ze gemaakt dus zijn ze compleet’, geven niet de garantie dat de puzzel ook echt compleet is. Er staan er intussen 14 op zolder, waarvan we één of meerdere stukjes missen. Een puzzel die gegarandeerd compleet was miste zelfs 18 stukjes. Hoe betrouwbaar is de tekst.
Na enig aandringen mijnerzijds bedenken we een tegenbod. Dat wordt door de verkoper direct geaccepteerd. ‘Oei, toch te veel geboden’, bedenk ik me. We besluiten het toch te doen, nog steeds niet wetend om welke puzzels het zal gaan.
De volgende dag ben ik al vroeg wakker. We spreken er nog even over of we het echt wel moeten doen. We hebben de afspraak gemaakt dat ik rond de klok van elf in Capelle a/d IJssel zal zijn en afspraak is afspraak, dus ga ik. Na mijn TomTom te hebben ingesteld stap ik in mijn auto. Ik heb er drie kwartier voor uitgetrokken, nooit in de gaten gehad dat bij Overschie het viaduct wordt afgebroken en er een vertraging zou kunnen optreden.
Als ik voorsorteer vanuit Delft de A13 op richting Rotterdam, rijd ik direct de file in. Dat zou duren tot aan het Klein Polderplein. Sommige automobilisten schieten bij het benzinestation de weg af om na het station, zonder te hebben getankt, de weg weer op te komen. Asocialen noem ik dat. Na de afslag Kralingen kreeg het verkeer weer enige snelheid. Mijn klokje tikt verder en op tijd zal ik zeker niet komen.

Vlak voor Capelle geeft mijn TomTom-Bramstem de opdracht van de weg af te gaan. Ik kom vervolgens na wat afbuigingen uit voor een hoge flat. Ik parkeer mijn auto, haal het karretje dat ik in de auto heb liggen uit de achterbak en neem een dekentje mee. Het regent en het is niet wenselijk als de dozen nat zullen worden.

In de hal van de flat zitten een aantal oudere mensen op een bankje druk te keuvelen. Een man die mij voor de deur ziet staan, staat op en opent de deur. “Waar moet u zijn?”, vraagt hij. “Op nummer 607”, meld ik hem. “Dan kunt u het beste die lift pakken,” geeft hij mij mee en wijst met zijn vinger. Ik kijk nog eens in het rond en zie dat ik beland ben in een bejaardenhuis. Allerlei tekens op de muur die me de weg wijzen, naar de lift, de receptie, het restaurant, de EHBO-kamer. Het ziet er allemaal perfect uit.

Ik neem de voorgestelde lift en druk op het knopje van de derde etage. In een lange gang aangekomen zoek ik naar het nummer 607. Daar staat de deur al open. Een karretje volgeladen met Jan van Haasterenpuzzels staat al in het halletje op mij te wachten. Ik roep wat door de open deur waarop een vrouw naar de deur komt lopen. “Ik herken u van facebook”, zegt ze en geeft me een hand. Mijn tipgever had mevrouw op facebook getagd in een bericht aan mij. Tipgever en verkoopster kenden elkaar. Mevrouw vertelt dat haar moeder kort geleden is overleden en dat ze met haar zus nu het laatste weekend hebben om de flat leeg te halen. Ze vraagt me wat ik met de puzzels ga doen. Ik leg het haar uit. Omdat het regent leg ik alvast mijn deken over de puzzels heen. Na te hebben afgerekend rijdt ze het volle karretje naar de dichtsbijzijnde lift toe. Samen ‘liften’ we naar beneden. Omdat mijn auto verder weg stond, adviseert mevrouw mij om mijn auto voor de deur te rijden. Zo gezegd, zo gedaan.

Als ik mijn auto heb voorgereden, staat mevrouw nog druk te praten met medebewoners van de flat. Ik sta buiten omdat niemand de deur voor me open deed. Na mijn tikken op de ruit doet mevrouw de deur open. Ze rijdt met het karretje naar mijn auto en haalt de deken van de puzzels af. Daar gaat het eerste kleine puzzeltje, dat niet in een doos zit, de grond op. De stukjes liggen tot onder mijn auto. Op mijn knieën rek ik om van onder de auto de stukjes te verzamelen. Ik meen alle stukjes te hebben gevonden. Andere dozen volgen het voorbeeld van de kleine en duiken ook de grond op. Dat was lekker, zeg. Gelukkig heeft men de dozen met een plakbandje vastgemaakt dus die stukjes blijven in de dozen.
Nu wordt het stapelen. Nadat de achterbak is volgepropt, krijgt de achterbank de laatste puzzels. Na afscheid te hebben genomen rijd ik rustig terug naar huis, bang dat de dozen zouden gaan schuiven en spontaan open zullen springen.

Thuis gekomen heb ik na zestien keer heen en weer lopen uiteindelijk alle puzzels binnen. De stapel is zo groot dat ze niet boven op elkaar kunnen worden gezet. Er moet een tweede stapel worden gemaakt.

Na inventarisatie blijkt dat we slecht twee puzzels nog niet hebben, de andere 69 staan al in de verzameling. Ik wil nog even het kleine uit elkaar gevallen puzzeltje maken, maar helaas, kennelijk is er één stukje blijven liggen op de parkeerplaats voor de bejaardenflat.

Nu wordt het puzzelen als een malle. Soms zijn er mensen die net als wij blind kopen en een puzzel ongezien bij ons weghalen. Ik hoop dat nu ook, want dit is een meerjarenplan. Dus puzzel je graag en dan met name Jan van Haasterenpuzzels, geef ons dan gerust een berichtje en mogelijk komen we tot een deal.

Ik stop mijn verhaal en om snel te gaan puzzelen. Enne ….. je mag me rustig storen, hoor voor een aankoop.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.